Nothing

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုကို ရပ္ခ်င္လို႔ ရပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သံုးစရာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ထိကိုလာမထိရတာပါ။
အဆင္ေျပတဲ့ေန႔ေတြ အဆင္ေျပသလို လုပ္ပါ့မယ္။ ေနာက္ဆို လူေတြသိေတာင္သိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တတ္ႏိုင္ဘူး။ လုပ္သလို မျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္သလိုလုပ္ရတာေပါ့။

2008

သၾကၤန္တစ္ႏွစ္ၿပီးျပန္ၿပီ။ ေရလံုး၀မစိုတာ ဒီႏွစ္နဲ႔ပါဆို (၆)ႏွစ္ရွိသြားပါၿပီ။ ဘယ္သူမွလဲ ေရလာမေလာင္းဘူးေလ။ သူမ်ားကိုလည္း ေရမေလာင္းရတာ (၆)ႏွစ္ရွိၿပီ။
ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္ေတာ့ တေယာက္ေယာက္ကိုေရေလာင္းခ်င္ပါတယ္။

သၾကၤန္အစီအစဥ္

သၾကၤန္မွာ... ။ ကၽြန္မလား။ အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက.. ။ ႏွစ္တိုင္းတေနကုန္ေကာင္းေကာင္း အိပ္တယ္ရွင့္။

ဒီႏွစ္ !!! ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္လိုအိပ္လို႔ရမလဲရွင့္။ နဂိုကတည္းက က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြကို သၾကၤန္ပိတ္ရက္အတြက္ သိမ္းထားပါတယ္ဆိုေနကာမွ။ ခုေတာ့.. က်က္ေတာင္က်က္ျဖစ္ပါ့မလားပဲ။

ေအာ္.. ဒီလိုေလ။ ခုကၽြန္မ အလုပ္အသစ္တစ္ခု ၀င္ေနတာသိတယ္မဟုတ္လား။ (၄)ရက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ on job training ဆိုတဲ့အတိုင္း ခိုင္းသမွ်လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေနရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဘာမွမသင္ရေသးခင္ အရင္ဆံုးပညာစမ္းတာလားေတာ့ မသိဘူး။ 24 April မွာ project presentation တစ္ခုျပရမယ္။ ဒီေတာ့ 21 မွာၿပီးေနရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ Team နဲ႔လုပ္ရတာပါပဲ။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မက်တဲ့ Team မွာကၽြန္မနဲ႔သိတဲ့လူလည္းမရွိ။ ခုမွေတြ႔ဖူးၾကတာ 3 ရက္ပဲရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ Group leader ခမ်ာမွာလည္း ဘယ္သူက ဘာကၽြမ္းက်င္မွန္းမသိ၊ ဘာတာ၀န္ခြဲေပးရမွန္းမသိ၊ မသိ၊ မသိေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြယ္။

ရွင္.....။ အဲဒါေျပာတာေလ။ အဲဒါ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူမ်ား Group ေတြၾကား အရွက္ေတာ္မကြဲရေလေအာင္ တတက္တအားေတာ့ ၾကိဳးစားရေပမေပါ့။

အာ.... မတတ္ပါဘူးဆိုမွဇြတ္ေလ။ မလုပ္လို႔ကလည္းမရေတာ့ မတတ္လည္းတတ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ဆုေတာင္းေနရတာေပါ့။ ေန႔တိုင္းမီးလာပါေစလို႔။ ဒါမွ ကာျပဴတြန္ ကိုခိုင္းလို႔ရမွာေလ။

ဘယ္ကလာ၊ ဘယ္ကလာ။ သၾကၤန္ (5)ရက္သာ အိမ္မွာေနၿပီး လုပ္ရမွာ။ ေရမပက္ေတာ့တဲ့ ပိ္တ္ရက္ေတြက်ရင္ေတာ့ Group လိုက္ဆံုၿပီး လုပ္ရမွာေတာ့။ ဟီး ဟီး မဆံုခ်င္လည္းမရဘူးေလ။ ၾကာသပေတးညေန ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်ား Group ေတြ အၾကမ္းခ်ၿပီးတာေတာင္ ကၽြန္မတို႔က data ေတာင္မရေသးဘူးရွင့္။ ဒီေတာ့ ရွာေဖြ၊ စုေဆာင္း ရဦးမွာေပါ့။ အျပင္မထြက္လို႔ဘယ္ရမလဲ။

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေတြရဲ႔ အားနည္းခ်က္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ေတြက ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ Team နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ရွားတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ Team Work အားနည္းတာလည္္း အဓိကအခ်က္ေပါ့။

ဟာ.. စုထားတာေပါ့။ အစကေတာ့ သၾကၤန္တြင္းေအးေအးေဆးေဆးဆိုၿပီး။ သူမ်ားဆီက ဖတ္ခ်င္သမွ် စာအုပ္ေတြၾကိဳငွားထားတာလည္းအမ်ားၾကီး။ ebook ေတြလည္း အမ်ားၾကီးရထားကာမွ။ ခုေတာ့ ခုေတာ့။

ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အိမ္မွာေတာ့ အိမ္မွာပဲေပါ့ရွင့္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုထိန္းၿပီးေနရဦးမွာ။ အိပ္ခ်ည္းမေနေအာင္။ မီးလာရင္အလုပ္လုပ္ရမယ္။ မီးမလာရင္စာက်က္ရမယ္။

ေမာ္လၿမိဳင္လား။ ျပန္ခ်င္တာေပါ့။ ဘယ္ႏွယ့္ေမးပါလိမ့္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာဖို႔ခ်ည္းေျပာေနတာ။ စရိတ္ခံမယ့္ သူေတာင္ရွိေသး။ အင္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္သၾကၤန္အေၾကာင္းေရးဦးမလို႔။ မေရးျဖစ္ပါဘူးရွင္။ ရႈပ္ေနတာနဲ႔။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲေျပာေတာ့တာေပါ့ေနာ္။

ခု2008 သၾကၤန္ကေတာ့....
သူမ်ားေပ်ာ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္။ ............ လို႔မိႈင္။ ( ???? ဘယ္လိုေျပာရမလဲရွင့္။)

April

အေျခာက္ေသြ႔ဆံုး၊ အပူေလာင္ဆံုး၊ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုး၊
... ဆံုး မ်ားစြာပိုင္ဆိုင္ေသာ
ဒီအခ်ိန္
ငါ့အတြက္ေတာ့ ပန္းေတြအပြင့္ဆံုး။

ထစ္ခ်ဳန္းသံမပါတဲ့ ေရစက္မ်ား
အ၀ါေရာင္အိမ္မက္မ်ား
ျဖဴစင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ မရိုးသားမႈမ်ား
ဒီအခ်ိန္ အားလံုးကအသက္၀င္တယ္။

တူးပို႔သံေတြၾကား
Water Pollution နဲ႔ Drinking Water လိုအပ္ခ်က္ေတြ
ဒီအခ်ိန္ ခဏေလးေမ့ထားပါရေစ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရူးခြင့္ရတဲ့ ပထမဆံုးရက္ကအစ
ဘုရားတက္ရမယ့္ ရက္တစ္ခုအလယ္
ဒီအခ်ိန္ ရက္(30)လံုးလံုး (24)နာရီျပည့္ပါေစ။

ဒီအခ်ိန္
2008က ေရစက္တခ်ိဳ႔နဲ႔ႀကိဳတယ္။
ႏွလံုးသားတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

ဗလာ

တေရြ႔ေရြ႔ စီးဆင္းသြားၾက
ဘယ္အရပ္ဆီလဲ
(စူးစမ္းခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

သံစဥ္တစ္ပိုဒ္လား
နားစြင့္ထားရမွာ
(ၾကားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ရနံ႔
ခံစားမိရမွာ
(ၾကည္ႏူးခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

တခုခုပဲ
လြမ္းေနဖို႔ေကာင္းတာ
(သတိရခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အပိုင္းအစျဖစ္ျဖစ္
ငံ့လင့္ေနရမွာ
(ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ပန္းတိုင္ဆီဦးေမာ့
အားတက္ေနရမွာ
(ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း
ငိုေႄကြးေနရမွာ
(အထီးက်န္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ေရာက္တတ္ရာရာ

ေသာ့ကေလ ရွာကိုမေတြ႔ဘူး ျဖစ္ေနတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ကူရွာေပးၾကပါဦး။ :D

အလုပ္ကလည္း မရွိေတာ့ လုပ္စရာကမရွိဘူး။ အလုပ္မရွိလို႔ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး။ အျပင္ထြက္ရမွာလဲ ပ်င္းေတာ့။ မနက္ထတယ္။ မီးလာရင္ computer ကလိတယ္။ မီးမလာရင္စာအုပ္ဖတ္တယ္။ ႏွစ္မ်က္ႏွာေလာက္ဖတ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီ။ မီးျပန္လာရင္ျပန္ထတယ္။ စားတယ္။ အရင္ အလုပ္နဲ႔တုန္းက အခ်ိန္မရွိလို႔ ဆိုၿပီး၊ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မဟဲ့ဆိုၿပီးအားခဲထားသမွ် ဘာလို႔မွန္းမသိ ခု မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ စာေတြလည္းဘာမွမေရးျဖစ္ဘူး။ မအားတုန္းကေတာင္ ေရးျဖစ္ေသး။ ခုဘာမွမေရးျဖစ္ဘူး။ ေရးလိုက္သမွ်လည္း အဆင္မေျပဘူး။ ဘာခံစားမႈမွလည္း မရွိဘူး။ မေန႔ကေတာ့ မိုးေတြရြာတယ္။ ပိေတာက္ေတြပြင့္မယ္မွတ္တာ။ မေတြ႔မိေသးဘူး။ မေန႔ညေနက ရြာေနတဲ့ မိုးကိုၾကည့္ၿပီး၊ "ဗလာ" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးျဖစ္တယ္။ ခုပါမလာဘူး။ ေနာက္မွတင္ရေတာ့မယ္။

ခုေလာေလာဆယ္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ေမးရင္ ဘာမွကိုလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ စိတ္ညစ္ေနလားဆိုေတာ့ လံုး၀မဟုတ္ပါ။ ေပ်ာ္လားဆိုလည္း မဟုတ္ပါ။ စိတ္ဓါတ္က်ေနလားဆိုရင္လည္း မဆိုင္ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္ေနလားဆိုလည္း ဘာမွမရွိပါ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုလည္း မသိပါ။ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တာလဲ မရွိပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေတြ႔ခ်င္တာလည္းမဟုတ္ပါ။ ဘာဆိုဘာမွမသိပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ အခ်ိန္ကိုဒီအတိုင္းအကုန္ခံေနတာပါပဲ။

ေသာ့ေပ်ာက္ျခင္း

မတ္လ တစ္လလံုး ကုန္ေတာ့မယ္။ ဘာအသစ္မွကိုမတင္ျဖစ္ဘူး။
အင္း..........
ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္မယ္ကြာ။ ေသာ့ေပ်ာက္ျခင္း။

အရင္ကဆို ကၽြန္မရဲ႔ ဒီအိမ္ထဲကို ဘာအသစ္မွမထည့္ႏိုင္။ ဘာျပင္ဆင္မြမ္းမံမႈမွမလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ဖုန္ေတာ့၀င္၀င္သုတ္ပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ဖုန္သုတ္ဖို႔မေျပာနဲ႔။ အိမ္ထဲေတာင္မ၀င္ျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
အိုေကေလ။ ေသာ့လည္းျပန္ရွာထားပါ့တယ္။ ဖုန္လည္းသုတ္ပါဦးမယ္။ decoration လည္းလုပ္ပါဦးမယ္။ အသစ္ေတြလည္းထည့္ပါ့မယ္။

ခုတေလာ ေျပာင္းလဲေနတာက အလုပ္ကထြက္ထားတယ္။ အသားကုန္အားေနေတာ့ အသားကုန္ေလွ်ာက္လည္တယ္။ အသားကုန္အိပ္တယ္။ ဒါပါပဲ။

အမိကိုသတ္ေသာ အဇာတသတ္မ်ား

အမိကိုသတ္ေသာ အဇာတသတ္မ်ား

အမိ
ငါတို႔တေတြဟာ
သင့္ဆီက
အေသြးအသားေတြကို
ဖဲ့ေခြၽမီးတိုက္ခဲ့ၾကတယ္
ငါတို႔လို သားဆိုးေတြကို
ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႔
လန္းဆန္းတဲ့အင္အားရွိတဲ့
အသက္ဓါတ္ေငြ႕ေတြကို
ကစင့္ကလ်ားေမာင္းထုတ္ယင္း
ေလလံုေပါင္းေခ်ာင္ထဲက
အစမ္းသပ္ခံႂကြက္ျဖဴလို
ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား
ထြက္ေပါက္ရွာယင္း
ေသဆံုးၾကမွာကို
မက္ေမာဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတယ္ ...
သန္႔ရွင္းၾကည္စင္တဲ့
သဘာ၀မိုးေရအစား
အက္ဆစ္ေပါင္းတင္ေရေတြကို
ဇြန္းရွည္ရွည္နဲ႔တစ္လွည့္စီ
ေပ်ာ္ပြဲစားခဲ့ၾကတယ္ ...
စိမ္းျမေရာင္အေမြးအမွ်င္ေတြကို ရိတ္သိမ္း
အိုဇုန္း၀တ္ရံုေတြကို ထိုးေဖာက္
အဆိပ္ေတြကိုပဲ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႔
ေခါင္မိုးယိုစိမ့္ေစခဲ့တယ္ ...
ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ
အေမဇံု၊ အာဖရိက၊ ကြန္ဂို
ရိုးမနဲ႔ဟိမ၀ႏာၱ
အစိမ္းေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေတြ
တစ္စစီပဲ့ေႂကြကုန္တာမ်ား ...

အမိ
သင္၏သားငယ္ခ်င္းအတူတူ (လူသားငါတို႔သည္)
ငါတို႔ရဲ႕ေျခေခ်ာင္းေတြကို
ေႁမြေရခြံနဲ႔ကာခဲ့တယ္
ခါးတ၀ိုက္ကို
ႏြားသားေရနဲ႔က်က္ခဲ့တယ္
က်ားသစ္ေရနဲ႔
အက်ႌဒီဇိုင္းေဖာ္ခဲ့တယ္
မိေခ်ာင္းသားေရထဲ
ပိုက္ဆံေတြထိုးထည့္ခဲ့တယ္ ...
ငါတို႔ဟာ
အမိကမၻာေျမရဲ႕
ေဆြမ်ိဳးရင္းျခာရယ္လို႔
သနားၫွာတာမရွိမိခဲ့ၾက
လူသားတစ္ဦးရဲ႕
အေျခခံေမတၱာတရား
က်ိဳးပ်က္ခဲ့ရပါတယ္ ... ။
အာဟာရအျဖစ္တဲ့
အင္အားတိုးေႁမြေဟာက္စိမ္အရက္
ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေမ်ာက္ဦးေခါင္း
ရသာထူးကဲလိပ္တစ္ေကာင္အသဲ
ဟင္းခ်ိဳငမန္းေတာင္
အဆန္းအျပား
၀က္၀ံနဲ႔ကုလားအုတ္ေျခဖ၀ါးဟင္း
ေျမမနင္း၀က္သား
အံ့မခန္းကုန္ႏိုင္ဘြယ္
စားစရာမ်ားေလ ...
.......
......
......
ငါတို႔ဟာ
တိရစၦာန္ေသေတြေနထိုင္ရာဂူတစ္လံုးအျဖစ္ကို
ေရြ႕လ်ား၀င့္ႂကြားၾကတာမ်ား

အမိ
သင့္ရဲ႕သည္းခံႏိုင္ျခင္းအေပၚ
ငါတို႔မဟာလူသား
ေက်းဇူးကန္းမ်ားက
အရက္စက္ဆံုး
အရိုင္းစိုင္းဆံုး
အခက္ထန္ဆံုး
အင္အားေတြသံုးခဲ့ၾကပါတယ္
သင့္မ်က္၀န္းေတြျပာလာပါတယ္
သင္သည္လည္းအိုမင္းစြာ
ငါတို႔ကိုေပြ႕ခ်ီထားရတုန္း
သင့္မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားခန္းေျခာက္
သင့္ခႏၶာကိုယ္အပူခ်ိန္တိုးလာျခင္းအေပၚ
ငါတို႔သည္
သမိုင္းဦးဆီမွ
အာကာသေခတ္ဆီအထိ
တစ္ဦးကိုတစ္ဦးဂုဏ္ျပဳယင္း
တကယ္ေတာ့

အမိ
သင္၏အားဆုတ္မႈသည္
ငါတို႔၏ခ်ိနဲ႔မႈ
သင္အိုမင္းလာမႈကို
မေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္
ငါတို႔၏ၿပိဳလဲမႈ
သင္ႏွင့္ငါတို႔သည္
အကိုင္းဖ်ားႏွင့္ေရေသာက္ျမစ္လို
ေ၀းကြာလွေသာ္ျငားလည္း
တစ္ခုတည္းေသာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားျဖစ္ေနခဲ့ရ၏။
မေ၀းေတာ့ပါဘူး ... အမိရယ္
အေမွာင္ရဲ႕ေခ်ာက္ထဲကို
သင့္ပုခံုးထက္မွာခိုစီးယင္း
ျပဳတ္က်မယ့္ေန႔ဆီ
သင္ တြန္းဖြင့္ထားတဲ့
အေလးလံဆံုးမ်က္ခြံေတြ
အိ၍က်လာမည့္ေန႔ဆီ
ဂေယာင္ေျခာက္ျခား
ပင္သက္မ်ား၏ေတာ္လဲသံကို
ငါတို႔၏
အစိုးမရေသာ၀ိညာဥ္မ်ားျဖင့္ေစာင့္ရင္း ..... ။

(သဘာ၀၊ သစ္ေတာ၊ တိရစၦာန္မ်ားႏွင့္ အမိကမၻာေျမ က်န္းမာေရးသို႔)

/* ေက်ာင္းတုန္းက senior အစ္ကိုၾကီးေတြစုထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေလးပါ။ အားလံုးကိုေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ မူရင္းစာအုပ္မွာကိုက တစ္အုပ္လံုးမွာ ေရးတဲ့သူနာမည္ေတြမပါလို႔ နာမည္ေတာ့ထည့္လို႔မရဘူးေပါ့။ ဒီကဗ်ာေရးတဲ့ senior အစ္ကိုၾကီးကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔။ */

key chain

ပန္းေရာင္တိမ္ေတြ က တဲ့
ငါ့ရဲ႕တစ္ခုေသာေမြးေန႔မွာ
Gemini born, အထူးသျဖင့္ June 18 ေမြးသူအတြက္ အေဆာင္ဆိုၿပီး
key chain ေလးတစ္ခု အမွတ္တမဲ့ နင္ေပးတယ္။

လိပ္တက္လာတဲ့ ရယ္သံေတြကို
အျဖဴေရာင္ေတာက္ေတာက္အၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔ဖံုး
မယံုေပမဲ့ အသိအမွတ္ျပဳမႈတစ္ခုတည္းအတြက္
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ...
ငါ့ ေက်ာေနာက္ကအိတ္တိုင္းမွာ
ေငြေရာင္လက္လက္နဲ႔ သူ႔အတြက္
ေနရာတစ္ခု အၿမဲ႐ွိခဲ့တယ္။

ညိဳေမွာင္ေမွာင္ မိုးေတြ႐ြာတဲ့
ေနာက္ဆံုးမွန္းမသိခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔က
နင့္ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ သူ ပါခဲ့လိမ့္မယ္။

အေရာင္ေတြ အစံုေျပာင္းတတ္တဲ့ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ေငြေရာင္တျဖည္းျဖည္းလြင့္သြားေပမယ့္
၀မ္းနည္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ဖ၀ါးထဲဆုပ္လ်က္
ေပ်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေအးစက္စက္အေတြ႔နဲ႔ပဲေႏြးလ်က္
ငါ့ ခံစားခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ သိမ္းဆည္းရာ ျပတိုက္ေလးျဖစ္လ်က္
ျပန္လာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ခိုင္ၿမဲေစလ်က္
သူ ... ငါ့နားမွာ၀တ္ျဖည့္တယ္။

အေရာင္ေတြမရွိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔
ငါ့အရိပ္နဲ႔ ငါလမ္းေလွ်ာက္ရင္း
အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က ေက်ာေနာက္ဘက္ကိုအစမ္း
ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က စူးခနဲ။

အယံုအၾကည္မရွိေပမဲ့
သူနဲ႔အတူ ငါ့ခံစားခ်က္အားလံုးပါသြားၿပီးတဲ့ အဲဒီေန႔ကစ
ငါ ဖ်ားတယ္။

မွတ္တမ္း

အလြမ္းတဲ့ ...
သိမ္ေမြ႔တဲ့ မႏၱန္တစ
ေနညိဳခ်ိန္ မင္းမ်က္ႏွာေလးေငး ... လြမ္းရတာ
ပန္းကေလးႀကိဳးစားပမ္းစားပြင့္တာထက္
ပို အႏုပညာဆန္ရဲ႕ ။

ရင္ျခင္းအပ္
စီးမယ့္ျမစ္ႏွစ္စင္း
မ်က္၀န္းေတြဖြင့္မဖတ္ျဖစ္လည္း
သူ႔ရာသီနဲ႔သူ
ပြင့္မယ္
ေမႊးမယ္
အခ်ိန္မွန္ ...

ႏွလံုးသားနဲ႔နမ္းမရတဲ့
ကမာၻဦးဂီတမွာ
မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားလံုးေတြပါခ်င္ပါမယ္
ဘာမဟုတ္တဲ့ အၾကည့္တခ်က္ပါခ်င္ပါမယ္
သနပ္ခါးရနံ႔ျပယ္တဲ့ ပါးျပင္ေလးပါခ်င္ပါမယ္။

အ႐ြယ္ငယ္ငယ္ စိတ္ထားေလးတင့္တင့္တယ္တယ္
သူ႔ ငယ္နာမည္က အခ်စ္ တဲ့။

ႏွလံုးသားကို လည္တိုင္မွာဆင္ျမန္းပါ။
သစၥာတရားကို ဘယ္ဘက္လက္သူႂကြယ္မွာ၀တ္ဆင္ပါ။
ဒီတသက္.. စြယ္ေတာ္႐ြက္လို
စိတ္ခ်လက္ခ်ေနခ်င္တယ္
နင္နဲ႔ငါ
႐ွင္ကြဲမကြဲေၾကး ။ ။

/* ဒီကဗ်ာက ကၽြန္မေရးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ မဂၢဇင္းတစ္ခုထဲကနဲ႔တူပါတယ္။ */