ခ်စ္သုေ၀၊ ခ်စ္ဆုေ၀ (တရိႈက္မက္မက္)
ခ်စ္သုေ၀က ကၽြန္မရဲ႕ favourite အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူ႔ သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒီေခြေလးမွာေတာ့ သီခ်င္း ၁၀ ပုဒ္ပါပါတယ္။
၁ - ေသွ်ာင္ၾကီးေဗြ
၂ - ေမွ်ာ္လင့္စိတ္
၃ - မုန္းတယ္
၄ - မိုးသည္းည
၅ - ဘုရားဆုေတာင္းပါ
၆ - တရိႈက္မက္မက္
၇ - အေ၀းဆံုးမွာ
၈ - မစ္မိုရီ
၉ - ၾကယ္တာရာ
၁၀ - အျပစ္ၾကီးၾကီး
အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ 'ဘုရားဆုေတာင္းပါ' ဆိုတဲ့တစ္ပုဒ္။ မိဘမဲ့ ေ၀ဒနာသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေနနဲ႔ ဆိုထားတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာက်ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ပုဒ္က 'အေ၀းဆံုးမွာ' ။ အိမ္မက္ေတြထဲ နင္ရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႔က မင္းရဲ႕အေ၀းမွာ ငါေရာက္ေနခဲ့ ငါသိေပမယ့္ ။
title song ျဖစ္တဲ့ တရိႈက္မက္မက္ ကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႔ပ်႔ံေလးေပါ့။
'မိုးသည္းည' ကလည္းတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ နားေထာင္သင့္တဲ့တစ္ပုဒ္ပါ။
တစ္ေခြလံုးေျပာရရင္ ပထမစီးရီး 'သို႔ ေဖေဖ' ေလာက္ မဆူဘူး။ slow ေတြပိုမ်ားပါတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး။
Showing posts with label thoughts. Show all posts
Showing posts with label thoughts. Show all posts
October 19, 2008
တရိႈက္မက္မက္
October 07, 2008
သီခ်င္းမ်ားႏွင့္
သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စ ၾကားရရံုနဲ႔တင္ အတိတ္ကေန႔ေတြဆီ ျပန္ေရာက္ဖူးၾကပါသလား။ ျပန္ေရာက္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ခဏခဏ ျပန္ေရာက္တတ္တယ္။ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ခံစားမႈမပါရင္ေတာင္မွ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါဒီသီခ်င္း နားေထာင္ခဲ့ပါလား လုိ႔ေတာ့ ျပန္သတိရတတ္တယ္။
'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ ' တစ္စစီက်ိဳးပဲ့ေနၿပီ ' ၾကားရင္ ကၽြန္မ (၄) တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္သတိရတယ္။ သီခ်င္းေတြၾကားေနခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က "သီခ်င္း" ဆိုၿပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ စၿပီး နားေထာင္တတ္ခဲ့တာ အဲဒီ (၄) တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ကစတာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ နားၾကပ္ကက္ဆက္ေလးနဲ႔ ပထမဆံုးနားေထာင္ခဲ့တာေလ။
(၈)တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္။ 1998။ 'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ 'သူသိသြားၿပီ' ၊ 'မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့ေမာင္'။ အဲဒီသီခ်င္းေတြ နာမည္ၾကီးတယ္။ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲေလ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ပိုး၀င္ခဲ့ဖူးေသးတာ။ ေက်ာင္းေတြမွာ စံုညီပြဲေတာ္ စလုပ္တဲ့ႏွစ္။ အဲဒီပြဲမွာ ဆိုမယ္ဆိုၿပီး 'မွားတဲ့ဘက္မွာ' ကို အတန္းလစ္ၿပီးကို သီခ်င္းတိုက္ဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ ပြဲကမျဖစ္လို႔ မဆိုလိုက္ရပါဘူး။ အဖြဲ႔လိုက္ေပါ့။ မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ေနာက္တစ္ေယာက္။ (အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ခုဆို နာမည္မၾကီးေသးေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိေနၿပီ။)
ေနာက္ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲ 'အခါလြန္တဲ့မိုး' သီခ်င္းၾကားရင္ ေနရင္းထိုင္ရင္း မ်က္ရည္က်ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ရွိဖူးတယ္။
ေနာက္ 'ဖန္စီဒိုင္း ဖန္စီဒိုင္း စြဲေနၿပီ အခ်စ္ေရ' ဆိုတဲ့သီခ်င္း(ခု ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ဆိုေတာ့ အဆိပ္ရိုင္း ျဖစ္သြားတာတဲ့သီခ်င္းေလ)။ (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္မယ့္ည။ ကၽြန္မရဲ႕ေအာင္စာရင္းကို လံုး၀ၾကိဳမသိထားပါဘူး။ မနက္ေစာေစာမွ ကိုကိုငယ္ သြားၾကည့္ေပးမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီး။ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္တာပါပဲ။ ညသန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့ လန္႔ႏိုးလာတယ္ေလ။ လမ္းမွာလည္း အသံေတြ ဆူညံေနတယ္။ ဘယ္လိုမွ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သိလည္း သိခ်င္လာၿပီေလ။ ေအးေဆးမွ ၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာထားၿပီးသားဆိုေတာ့လည္း လွိမ့္ပိန္႔အိပ္ရတာေပါ့။ မရပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လမ္းေပၚကေန 'ဖန္စီဒိုင္း။ ဖန္စီဒိုင္း' ဆိုတာကို ေအာ္ၿပီးဆိုသြားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္ထိကို ဘယ္အခ်ိန္ အဲဒီသီခ်င္းၾကားၾကား (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ညကို ျပန္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာစရာမလိုပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ Fresher Welcome မွာတုန္းက ပထမဆံုး စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုဖူးတာေပါ့။ ဆိုတဲ့သီခ်င္းက 'လြမ္းရယ္မေျပ' ပါ။ တကယ္ကို လြမ္းရယ္မေျပပါပဲ။ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပဲလို႔ ေျပာရမလိုပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မသီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ပါးရွားလာတယ္ေလ။ နားေထာင္သမားသက္သက္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ခုခ်ိန္ M3 ေရာက္ရင္ ေခ်ာင္ထဲကပ္ၿပီး သူမ်ားဆိုတာကို လက္ခုပ္တီးဖို႔ သက္သက္ပဲရပါတယ္။ မဆိုခိုင္းနဲ႔ မဆိုဘူး။
မေန႔ညေနက MRTV 4 ကေန 19:18 show အေၾကာင္းလာတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြနားေထာင္ရင္း ေတာ္ေတာ္လြမ္းသြားတယ္။ ေဟာင္းလွတယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကားရတာ၊ နားမေထာင္ျဖစ္တာ ၾကာသြားၿပီ မဟုတ္လား။
19:18 (I) ထြက္တဲ့ အခ်ိန္က (၁၀)တန္းတက္ေနတုန္းေပါ့။
" တကယ္ကို အထီးက်န္တဲ့ေန႔ေတြ ကိုယ္သိပ္လြမ္းေနတဲ့ညေတြ ဒီလိုဆက္တိုက္ၾကီးဆို ရူးေတာ့မွာပဲ.. "
" မင္းကိုခ်စ္တာ ဘာကိုမွ တို႔မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္ရံုခ်စ္ေနမယ္။ "
" ဘာမွမသိခ်င္ဘူး မင္းကိုငါလြမ္းေတာ့ကြာ။ ေန႔ေရာ ညပါ သတိရတယ္ အခ်စ္ရာ။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ မင္း။ ငါ့ရွင္သန္ျခင္းမင္း။ မထားခဲ့ပါနဲ႔။ မင္းမရွိရင္ အဓိပၸယ္မဲ့။ "
" ဆိုပါေလ ႏႈတ္ဆက္စကား။ ဒီေနရာမွာ ထားလို႔သြား။ မင္းကစ... ။ မင္းထားသြားခဲ့ႏိုင္မွ အစျပဳလို႔ မင္းမငိုနဲ႔ေလ။ မငိုပါနဲ႔ေလ။ "
" မင္းပဲေရး။ မင္းပဲရိုက္။ မင္းပဲရႈတ္။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္။ ဒီအခ်ိန္နိဂံုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူ႔နဲ႔ ဇာတ္ေပါင္းထုပ္မလဲ။ အရိုးသားဆံုး သိပ္ခ်စ္လို႔ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမရႈံး။ အကုန္ကုိ ၾကိဳသိၿပီးသားမို႔ အရာရာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့လို႔။ "
ေနာက္ 19:18 (II), (III) ။ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဂစ္တာသံေတြ။ ေအာ္ဆိုသံေတြ။
" တကယ္တမ္းေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ရင္ခုန္ရံုနဲ႔ ၿပီးမွ မၿပီးတာ။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့လည္း မင္းနားလည္မွာပါ။ ...
လြယ္မယ္ထင္ထားလား။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔လား။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း မင္း။ လိုေနမယ္ စည္းစိမ္မ်ား။ လူေတြက ခက္တယ္။ အခ်စ္ကို ခဏကိုးကြယ္။ အခ်ိန္လြန္ပါမွ မင္းငိုမွာ စိုးတယ္။ "
" သတိရေပးပါ ခ်စ္သူရာ။ သတိရေပးပါ။ ဆိုးတူေကာင္းအတူ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတာ ျမင္ေယာင္ရင္း ဒီတသက္စာ လြမ္းေပးစမ္းပါကြာ။ "
" ယံုၾကည္စရာ အနာဂတ္မရွိရင္ လူဆိုတာ ပ်က္စီးတတ္တယ္ ကေလးရယ္။ ......... ေ၀းၾကမယ္ဆိုရင္လည္း တကယ္ပါ အစြမ္းကုန္ကိုယ္ခြင့္လႊတ္မယ္။ မသာယာႏိုင္တဲ့လမ္းမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္သူလာခ်င္မလဲ ကိုယ့္အခ်စ္ေလး။ "
" ျပင္းျပင္းျပျပ မလွေပမယ့္ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ ငါ့ရင္ထဲ ငါ့အျမင္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ "
" ဘယ္သူေတြ တားတား မင္းေလးပဲခ်စ္ခဲ့။ ရင္ဆိုင္မယ္ဒုကၡေတြ မင္းအနားပဲေနမယ္။ မၾကာခင္ဆို တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘ၀အသစ္ကိုရွာမယ္။ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ မင္းပဲ။ "
" မင္းနင္းေလွ်ာက္သြား ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ ............ ခြင့္ျပဳႏိုင္တယ္ ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ မင္းေလွ်ာက္တက္သြာေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဆီ။ ထားခဲ့ႏိုင္တယ္ တခ်ိန္မွာ အေပၚကိုေရာက္သြားရင္။ စိတ္္ခ် ဘာမွျပန္မေတာင္းဘူး။ အသံုးခ် မေတာ္လို႔ ျပန္က်တဲ့အခါ အက်မနာရေအာင္ ငါ့ကို သံုးပါဦး ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။"
" ေအးစက္တဲ့ ညေတြေဆြး။ ေဘးနားက အေႏြးဓါတ္ေလး ေယာင္ကာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကိုယ္စမ္းမိ။ လိုေနတာက ကိုယ့္အနားမရွိ။..................
မင္းမရွိေတာ့မွ ငါသိခဲ့တယ္။ တန္ဖိုးေလးတစ္ခု ငါတမ္းတတယ္။ ျပန္ေတြ႔တဲ့တေန႔ ငါအမွားမ်ား ၀န္ခံရင္းနဲ႔ ငိုေႂကြးခြင့္ျပဳပါကြယ္။"
" မလိုခ်င္ဘူး ခက္တယ္ဆို ငါ့စိတ္နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဆံပင္ျဖဴၿပီး ဦးေႏွာက္စားတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ခ်င္ဘူး။ "
သီခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ လြမ္းတာလား။ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ပဲ နားေထာင္ျဖစ္တာလား။ တခါတခါေတာ့လည္း ေရာကုန္တယ္။
'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ ' တစ္စစီက်ိဳးပဲ့ေနၿပီ ' ၾကားရင္ ကၽြန္မ (၄) တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္သတိရတယ္။ သီခ်င္းေတြၾကားေနခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က "သီခ်င္း" ဆိုၿပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ စၿပီး နားေထာင္တတ္ခဲ့တာ အဲဒီ (၄) တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ကစတာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ နားၾကပ္ကက္ဆက္ေလးနဲ႔ ပထမဆံုးနားေထာင္ခဲ့တာေလ။
(၈)တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္။ 1998။ 'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ 'သူသိသြားၿပီ' ၊ 'မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့ေမာင္'။ အဲဒီသီခ်င္းေတြ နာမည္ၾကီးတယ္။ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲေလ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ပိုး၀င္ခဲ့ဖူးေသးတာ။ ေက်ာင္းေတြမွာ စံုညီပြဲေတာ္ စလုပ္တဲ့ႏွစ္။ အဲဒီပြဲမွာ ဆိုမယ္ဆိုၿပီး 'မွားတဲ့ဘက္မွာ' ကို အတန္းလစ္ၿပီးကို သီခ်င္းတိုက္ဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ ပြဲကမျဖစ္လို႔ မဆိုလိုက္ရပါဘူး။ အဖြဲ႔လိုက္ေပါ့။ မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ေနာက္တစ္ေယာက္။ (အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ခုဆို နာမည္မၾကီးေသးေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိေနၿပီ။)
ေနာက္ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲ 'အခါလြန္တဲ့မိုး' သီခ်င္းၾကားရင္ ေနရင္းထိုင္ရင္း မ်က္ရည္က်ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ရွိဖူးတယ္။
ေနာက္ 'ဖန္စီဒိုင္း ဖန္စီဒိုင္း စြဲေနၿပီ အခ်စ္ေရ' ဆိုတဲ့သီခ်င္း(ခု ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ဆိုေတာ့ အဆိပ္ရိုင္း ျဖစ္သြားတာတဲ့သီခ်င္းေလ)။ (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္မယ့္ည။ ကၽြန္မရဲ႕ေအာင္စာရင္းကို လံုး၀ၾကိဳမသိထားပါဘူး။ မနက္ေစာေစာမွ ကိုကိုငယ္ သြားၾကည့္ေပးမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီး။ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္တာပါပဲ။ ညသန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့ လန္႔ႏိုးလာတယ္ေလ။ လမ္းမွာလည္း အသံေတြ ဆူညံေနတယ္။ ဘယ္လိုမွ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သိလည္း သိခ်င္လာၿပီေလ။ ေအးေဆးမွ ၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာထားၿပီးသားဆိုေတာ့လည္း လွိမ့္ပိန္႔အိပ္ရတာေပါ့။ မရပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လမ္းေပၚကေန 'ဖန္စီဒိုင္း။ ဖန္စီဒိုင္း' ဆိုတာကို ေအာ္ၿပီးဆိုသြားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္ထိကို ဘယ္အခ်ိန္ အဲဒီသီခ်င္းၾကားၾကား (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ညကို ျပန္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။
တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာစရာမလိုပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ Fresher Welcome မွာတုန္းက ပထမဆံုး စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုဖူးတာေပါ့။ ဆိုတဲ့သီခ်င္းက 'လြမ္းရယ္မေျပ' ပါ။ တကယ္ကို လြမ္းရယ္မေျပပါပဲ။ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပဲလို႔ ေျပာရမလိုပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မသီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ပါးရွားလာတယ္ေလ။ နားေထာင္သမားသက္သက္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ခုခ်ိန္ M3 ေရာက္ရင္ ေခ်ာင္ထဲကပ္ၿပီး သူမ်ားဆိုတာကို လက္ခုပ္တီးဖို႔ သက္သက္ပဲရပါတယ္။ မဆိုခိုင္းနဲ႔ မဆိုဘူး။
မေန႔ညေနက MRTV 4 ကေန 19:18 show အေၾကာင္းလာတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြနားေထာင္ရင္း ေတာ္ေတာ္လြမ္းသြားတယ္။ ေဟာင္းလွတယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကားရတာ၊ နားမေထာင္ျဖစ္တာ ၾကာသြားၿပီ မဟုတ္လား။
19:18 (I) ထြက္တဲ့ အခ်ိန္က (၁၀)တန္းတက္ေနတုန္းေပါ့။
" တကယ္ကို အထီးက်န္တဲ့ေန႔ေတြ ကိုယ္သိပ္လြမ္းေနတဲ့ညေတြ ဒီလိုဆက္တိုက္ၾကီးဆို ရူးေတာ့မွာပဲ.. "
" မင္းကိုခ်စ္တာ ဘာကိုမွ တို႔မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္ရံုခ်စ္ေနမယ္။ "
" ဘာမွမသိခ်င္ဘူး မင္းကိုငါလြမ္းေတာ့ကြာ။ ေန႔ေရာ ညပါ သတိရတယ္ အခ်စ္ရာ။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ မင္း။ ငါ့ရွင္သန္ျခင္းမင္း။ မထားခဲ့ပါနဲ႔။ မင္းမရွိရင္ အဓိပၸယ္မဲ့။ "
" ဆိုပါေလ ႏႈတ္ဆက္စကား။ ဒီေနရာမွာ ထားလို႔သြား။ မင္းကစ... ။ မင္းထားသြားခဲ့ႏိုင္မွ အစျပဳလို႔ မင္းမငိုနဲ႔ေလ။ မငိုပါနဲ႔ေလ။ "
" မင္းပဲေရး။ မင္းပဲရိုက္။ မင္းပဲရႈတ္။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္။ ဒီအခ်ိန္နိဂံုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူ႔နဲ႔ ဇာတ္ေပါင္းထုပ္မလဲ။ အရိုးသားဆံုး သိပ္ခ်စ္လို႔ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမရႈံး။ အကုန္ကုိ ၾကိဳသိၿပီးသားမို႔ အရာရာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့လို႔။ "
ေနာက္ 19:18 (II), (III) ။ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဂစ္တာသံေတြ။ ေအာ္ဆိုသံေတြ။
" တကယ္တမ္းေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ရင္ခုန္ရံုနဲ႔ ၿပီးမွ မၿပီးတာ။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့လည္း မင္းနားလည္မွာပါ။ ...
လြယ္မယ္ထင္ထားလား။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔လား။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း မင္း။ လိုေနမယ္ စည္းစိမ္မ်ား။ လူေတြက ခက္တယ္။ အခ်စ္ကို ခဏကိုးကြယ္။ အခ်ိန္လြန္ပါမွ မင္းငိုမွာ စိုးတယ္။ "
" သတိရေပးပါ ခ်စ္သူရာ။ သတိရေပးပါ။ ဆိုးတူေကာင္းအတူ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတာ ျမင္ေယာင္ရင္း ဒီတသက္စာ လြမ္းေပးစမ္းပါကြာ။ "
" ယံုၾကည္စရာ အနာဂတ္မရွိရင္ လူဆိုတာ ပ်က္စီးတတ္တယ္ ကေလးရယ္။ ......... ေ၀းၾကမယ္ဆိုရင္လည္း တကယ္ပါ အစြမ္းကုန္ကိုယ္ခြင့္လႊတ္မယ္။ မသာယာႏိုင္တဲ့လမ္းမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္သူလာခ်င္မလဲ ကိုယ့္အခ်စ္ေလး။ "
" ျပင္းျပင္းျပျပ မလွေပမယ့္ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ ငါ့ရင္ထဲ ငါ့အျမင္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ "
" ဘယ္သူေတြ တားတား မင္းေလးပဲခ်စ္ခဲ့။ ရင္ဆိုင္မယ္ဒုကၡေတြ မင္းအနားပဲေနမယ္။ မၾကာခင္ဆို တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘ၀အသစ္ကိုရွာမယ္။ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ မင္းပဲ။ "
" မင္းနင္းေလွ်ာက္သြား ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ ............ ခြင့္ျပဳႏိုင္တယ္ ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ မင္းေလွ်ာက္တက္သြာေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဆီ။ ထားခဲ့ႏိုင္တယ္ တခ်ိန္မွာ အေပၚကိုေရာက္သြားရင္။ စိတ္္ခ် ဘာမွျပန္မေတာင္းဘူး။ အသံုးခ် မေတာ္လို႔ ျပန္က်တဲ့အခါ အက်မနာရေအာင္ ငါ့ကို သံုးပါဦး ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။"
" ေအးစက္တဲ့ ညေတြေဆြး။ ေဘးနားက အေႏြးဓါတ္ေလး ေယာင္ကာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကိုယ္စမ္းမိ။ လိုေနတာက ကိုယ့္အနားမရွိ။..................
မင္းမရွိေတာ့မွ ငါသိခဲ့တယ္။ တန္ဖိုးေလးတစ္ခု ငါတမ္းတတယ္။ ျပန္ေတြ႔တဲ့တေန႔ ငါအမွားမ်ား ၀န္ခံရင္းနဲ႔ ငိုေႂကြးခြင့္ျပဳပါကြယ္။"
" မလိုခ်င္ဘူး ခက္တယ္ဆို ငါ့စိတ္နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဆံပင္ျဖဴၿပီး ဦးေႏွာက္စားတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ခ်င္ဘူး။ "
သီခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ လြမ္းတာလား။ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ပဲ နားေထာင္ျဖစ္တာလား။ တခါတခါေတာ့လည္း ေရာကုန္တယ္။
July 04, 2008
ၿငိတြယ္ျခင္း
ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ရင္လည္း ပံုျပင္မွတ္ပါ။
ခပ္တံုးတံုးေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဓါးတစ္လက္အေၾကာင္း။ ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုကို ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။
တခါတုန္းက ငတံုးမေလးတစ္ေယာက္က မထင္မွတ္ဘဲေတြ႔တဲ့ဓါးတစ္ေခ်ာင္းကို မရည္ရြယ္ဘဲ ႏွလံုးသားတည့္တည့္မွာ သိမ္းထားမိတယ္။ အဲဒီဓါးက တေန႔တျခား သူ႔ ႏွလံုးသားထဲ နစ္ နစ္ လာတယ္။ တေန႔ထက္တေန႔ ဒဏ္ရာႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီဒဏ္ရာကို တြယ္ၿငိတဲ့စိတ္လည္း တေန႔တျခား အမွတ္မထင္ႀကီးႀကီးလာတယ္။
ဒီဓါးကိုျပန္ဆြဲထုတ္မယ္ဆိုရင္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္လိမ့္မယ္။ ဒဏ္ရာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီဒဏ္ရာက်က္လိမ့္မယ္။ အမာရြတ္ေတာ့ က်န္ေကာင္းက်န္ႏိုင္မွာေပါ့။ ဒဏ္ရာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ဘယ္ေလာက္ယူရမယ္ဆိုတာေတာ့ ဓါးကိုွဆြဲထုတ္ၿပီးမွ တြက္ခ်က္ႏိုင္မယ္။ ကံေကာင္းရင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ေပါ့။ ကံနည္းနည္းဆိုးရင္ေတာ့ အသက္ရႈသေရြ႔ အနာရင္းေနဦးမွာပဲ။ ။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႔ ဆြဲထုတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာလည္း ဟာတာတာခံစားမႈက ဆိုးရြားႏိုင္တယ္။
အဲဒီဓါးကို ျပန္မထုတ္ဘူး။ ဒီအတိုင္းထားထားမယ္ဆိုပါေတာ့။ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က အၿမဲတမ္းေအာင့္လိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႔ေသာအခိုက္အတန္႔ေတြမွာ အသက္ရႈမရေလာက္ေအာင္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဓါးေၾကာင့္ရတဲ့ နာက်င္မႈအျပင္ ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ခံစားမႈကိုမွ ခံစားလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အသက္ရွင္သေရြ႔ ရွိမယ့္ဒဏ္ရာေပါ့။
ကဲ.. ဒီဓါးကိုဆြဲထုတ္သင့္သလား။ ဒီအတိုင္းထားသင့္သလား။ ႏွစ္လမ္းပဲရွိတာေနာ့။ တစ္လမ္းေတာ့ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။
ခပ္တံုးတံုးေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဓါးတစ္လက္အေၾကာင္း။ ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုကို ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။
တခါတုန္းက ငတံုးမေလးတစ္ေယာက္က မထင္မွတ္ဘဲေတြ႔တဲ့ဓါးတစ္ေခ်ာင္းကို မရည္ရြယ္ဘဲ ႏွလံုးသားတည့္တည့္မွာ သိမ္းထားမိတယ္။ အဲဒီဓါးက တေန႔တျခား သူ႔ ႏွလံုးသားထဲ နစ္ နစ္ လာတယ္။ တေန႔ထက္တေန႔ ဒဏ္ရာႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီဒဏ္ရာကို တြယ္ၿငိတဲ့စိတ္လည္း တေန႔တျခား အမွတ္မထင္ႀကီးႀကီးလာတယ္။
ဒီဓါးကိုျပန္ဆြဲထုတ္မယ္ဆိုရင္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္လိမ့္မယ္။ ဒဏ္ရာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီဒဏ္ရာက်က္လိမ့္မယ္။ အမာရြတ္ေတာ့ က်န္ေကာင္းက်န္ႏိုင္မွာေပါ့။ ဒဏ္ရာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ဘယ္ေလာက္ယူရမယ္ဆိုတာေတာ့ ဓါးကိုွဆြဲထုတ္ၿပီးမွ တြက္ခ်က္ႏိုင္မယ္။ ကံေကာင္းရင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ေပါ့။ ကံနည္းနည္းဆိုးရင္ေတာ့ အသက္ရႈသေရြ႔ အနာရင္းေနဦးမွာပဲ။ ။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႔ ဆြဲထုတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာလည္း ဟာတာတာခံစားမႈက ဆိုးရြားႏိုင္တယ္။
အဲဒီဓါးကို ျပန္မထုတ္ဘူး။ ဒီအတိုင္းထားထားမယ္ဆိုပါေတာ့။ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က အၿမဲတမ္းေအာင့္လိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႔ေသာအခိုက္အတန္႔ေတြမွာ အသက္ရႈမရေလာက္ေအာင္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဓါးေၾကာင့္ရတဲ့ နာက်င္မႈအျပင္ ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ခံစားမႈကိုမွ ခံစားလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အသက္ရွင္သေရြ႔ ရွိမယ့္ဒဏ္ရာေပါ့။
ကဲ.. ဒီဓါးကိုဆြဲထုတ္သင့္သလား။ ဒီအတိုင္းထားသင့္သလား။ ႏွစ္လမ္းပဲရွိတာေနာ့။ တစ္လမ္းေတာ့ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။
ဆုေတာင္း
God grant me
the serenity to
accept the things
I can not change,
courage to change
the things I can,
and wisdom
to know the difference
(Anonymous)
ကၽြႏု္ပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
ကၽြႏု္ပ္မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
လက္ခံရန္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသည့္စိတ္၊
ကၽြႏု္ပ္ေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
ေျပာင္းလဲရန္ ရဲရင့္သည့္သတၱိ၊
ထို႔ျပင္ ထိုႏွစ္မ်ိဳး၏ျခားနားမႈကိုသိရန္ ဥာဏ္ပညာ
ကၽြႏ္ုပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
(အမည္မသိ)
ၤ/* ဂ်ဴး ။ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး။ စာမ်က္ႏွာ(219) */
စဖတ္မိကတည္းက သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ ခဏခဏလည္း သတိရမိတတ္တယ္။ စိတ္ေတြရႈ႔ပ္ေထြးလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ အေျပာင္းအလဲကိုေၾကာက္လို႔ ေရွာင္ခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ ဒါေတာ့ ငါလုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ေလာက္ဘူး ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ပစ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ မျဖစ္ႏို္င္ေလာက္တဲ့အရာကို ငါလုပ္မွ ဆိုၿပီး စိတ္တပင္တပန္းနဲ႔ လုပ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး။
"မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး။ မျဖစ္လာေသးတာပဲ ရွိတယ္။" လို႔ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အရာအားလံုးမွာ 'ခၽြင္းခ်က္' ရွိတယ္လို႔ လက္ခံထားတယ္။ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာမရွိဘူး' မွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိကိုရွိတယ္။ ဒီေတာ့ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိေတာ့ 'မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ........ ကဲ
အဲဒီလိုမ်ိဳး ခံယူထားေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ရရမယ္ တို႔၊ ျဖစ္ရမယ္ တို႔ မရွိဘူးပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခါတခါ ခံစားရေသးတယ္။ အဆိုးဆံုးက ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ရက္သားနဲ႔ မလုပ္တာ၊ ျဖစ္မလာတာေတြက ကိုယ့္အျပစ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာအျပစ္တင္လို႔ရေပမယ့္ ကိုယ္ေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း လုပ္လို႔မရတဲ့ကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရင္ အရင္ဆံုး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတၱိ။ ကၽြန္မမွာ အလိုအပ္ဆံုးအရာပါ။ ကၽြန္မက အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္လုိအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ သိပ္ေၾကာက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အရာေတြကို ျမင္တတ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတိၱရွိရမယ္။
တခါတေလလည္း ကိုယ္ညံ့တာကို ၀န္မခံခ်င္လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ေျဖလိုက္မိတာလား လုိ႔လည္း ေတြးမိတတ္တယ္။
the serenity to
accept the things
I can not change,
courage to change
the things I can,
and wisdom
to know the difference
(Anonymous)
ကၽြႏု္ပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
ကၽြႏု္ပ္မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
လက္ခံရန္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသည့္စိတ္၊
ကၽြႏု္ပ္ေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
ေျပာင္းလဲရန္ ရဲရင့္သည့္သတၱိ၊
ထို႔ျပင္ ထိုႏွစ္မ်ိဳး၏ျခားနားမႈကိုသိရန္ ဥာဏ္ပညာ
ကၽြႏ္ုပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
(အမည္မသိ)
ၤ/* ဂ်ဴး ။ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး။ စာမ်က္ႏွာ(219) */
စဖတ္မိကတည္းက သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ ခဏခဏလည္း သတိရမိတတ္တယ္။ စိတ္ေတြရႈ႔ပ္ေထြးလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ အေျပာင္းအလဲကိုေၾကာက္လို႔ ေရွာင္ခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ ဒါေတာ့ ငါလုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ေလာက္ဘူး ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ပစ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ မျဖစ္ႏို္င္ေလာက္တဲ့အရာကို ငါလုပ္မွ ဆိုၿပီး စိတ္တပင္တပန္းနဲ႔ လုပ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး။
"မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး။ မျဖစ္လာေသးတာပဲ ရွိတယ္။" လို႔ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အရာအားလံုးမွာ 'ခၽြင္းခ်က္' ရွိတယ္လို႔ လက္ခံထားတယ္။ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာမရွိဘူး' မွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိကိုရွိတယ္။ ဒီေတာ့ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိေတာ့ 'မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ........ ကဲ
အဲဒီလိုမ်ိဳး ခံယူထားေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ရရမယ္ တို႔၊ ျဖစ္ရမယ္ တို႔ မရွိဘူးပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခါတခါ ခံစားရေသးတယ္။ အဆိုးဆံုးက ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ရက္သားနဲ႔ မလုပ္တာ၊ ျဖစ္မလာတာေတြက ကိုယ့္အျပစ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာအျပစ္တင္လို႔ရေပမယ့္ ကိုယ္ေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း လုပ္လို႔မရတဲ့ကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရင္ အရင္ဆံုး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတၱိ။ ကၽြန္မမွာ အလိုအပ္ဆံုးအရာပါ။ ကၽြန္မက အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္လုိအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ သိပ္ေၾကာက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အရာေတြကို ျမင္တတ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတိၱရွိရမယ္။
တခါတေလလည္း ကိုယ္ညံ့တာကို ၀န္မခံခ်င္လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ေျဖလိုက္မိတာလား လုိ႔လည္း ေတြးမိတတ္တယ္။
February 09, 2008
ဆံပင္ရွည္ထားျခင္းႏွင့္ကြၽန္မ
စိတ္ရႈပ္လာရင္ အမ်ားဆံုးအျပစ္ေပးခံရတာကေတာ့ ဆံပင္ပါ။ အရင္ကလည္း စိတ္ရႈပ္လာတိုင္း ဆံပင္ညွပ္တယ္။ ေမြးသမိခင္က ဆံပင္အတိုမုန္းတီးေရး။ မိန္းကေလးဆိုရင္ ဆံပင္က အတိုဆံုး ပုခံုးေလးေတာ့ ထိေနမွဆိုတာမ်ိဳး။ ကၽြန္မကလည္း ဆံပင္အတိုၾကိဳက္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိလို႔။ အနည္းဆံုး တစ္လတစ္ခါေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ရတယ္။ ဒီေတာ့ အနည္းဆံုးတစ္လတစ္ခါေတာ့ နားပူတယ္။ ဒီၾကားထဲ အေမေရွ႔ေခါင္းမၿဖီးရဲတဲ့ဒုကၡ။ သူကလည္း ဒီဆံပင္ကို သတိထားမိတာနဲ႔ စိတ္ကတိုေရာေလ။ ဒီဒုကၡႀကီး မခံခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ၿပီးၿပီးေရာ ဆံပင္အရွည္ထားမယ္ဆိုၿပီး၊ current condition က ဆံပင္အရွည္ထားေနသည္ ျဖစ္လာတာပါ။ ခုေတာ့ ဒီဆံပင္က ပုခံုးထိလာၿပီ မညီမညာနဲ႔။ စိတ္ကရႈပ္လာတိုင္း သူ႔ပဲအျပစ္ျမင္တယ္။ ညွပ္လိုက္ျပန္ရင္လည္း ေမြးမိခင္က စိတ္ဆင္းရဲဦးမယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ဒီဒုကၡကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ လာလာရႈပ္ေနတာကို သည္းမခံႏိုင္တာနဲ႔ ရသေလာက္ကိုစုစည္းထားတာ အေနာက္မွာ ေသးေသးေလးရတယ္။ သူမ်ားျမင္ရင္ေတာ့ ဟားစရာပဲ။ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကိုယ္စိတ္မရႈပ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္။ ျပသနာတစ္ခုေအးေရာ။
ဒါေပမယ့္.......... အၿမဲတမ္းေတာ့ အတိုညွပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးကိုေတာ့ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတာပါပဲ။
ဒါေပမယ့္.......... အၿမဲတမ္းေတာ့ အတိုညွပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးကိုေတာ့ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတာပါပဲ။
January 07, 2008
Birthdays
ေမြးေန႔ေတြက ကၽြန္မအေလးထားတဲ့ေန႔ေတြပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႔ ေမြးေန႔တိုင္းကိုလည္းဘယ္သူကမ်ား အမွတ္ရပါ့မလဲလို႔ ရင္တခုန္ခုန္နဲ႔ေစာင့္ရသလို ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူေတြရဲ႔ ေမြးေန႔ေတြကိုလည္း မွတ္မိေအာင္ႀကိဳးစားပါတယ္။
အခု ကၽြန္မအသက္ (၂၂)ႏွစ္အထိ ျဖစ္သန္းခဲ့ရသမွ် ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြေရာ၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႔ေမြးေန႔ေတြမွာပါ သမ႐ိုးက်အတိုင္း ေမြးေန႔႐ွင္က တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုေကၽြးမယ္။ ေနာက္လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကမယ္။ စိတ္ပါပါမပါပါေပါ့။ ဒီလို၀တ္ေက်တန္းေက်လုပ္ရတဲ့ေမြးေန႔ေတြကို ၿငီးေငြ႔လွပါၿပီ။ သူမ်ားေမြးေန႔ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ႀကိဳက္ေျပာင္းလဲပိုင္ခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြကိုေတာ့ ႀကိဳးစားခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် မုန္႔ေကၽြးရမွာစိုးလြန္းလို႔ ဘာေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကိုမွ မယူခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ေဆာင္ဆိုတာကလည္း လက္ခံတဲ့သူေရာ၊ ေပးရတဲ့သူအတြက္ပါ တခါတေလ ၀န္ေလးလြန္းပါတယ္။ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ရတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြထက္ သတိရမႈတစ္ခုကို တနည္းနည္းနဲ႔ ေဖာ္ျပႏိိုင္ရင္ ပိုၿပီးေႏြးေထြးတယ္လို႔ယူဆပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေမြးေန႔ေတြကေတာ့ 2003ခုႏွစ္၊ အသက္(18)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔၊ 2004ခုႏွစ္၊ အသက္(19)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ အေပ်ာ္႐ႊင္ဆံုး၊ အခ်မ္းေျမ့ဆံုးကာလေတြမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ေမြးေန႔ေတြမို႔လို႔လားပဲလားမသိပါ။ Surprise ေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တဲ့ေမြးေန႔ႏွစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 2005ခုႏွစ္၊ အသက္(20)ကေတာ့ သာမန္အေနအထား၊ 2006ကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္၊ 2007မွာေတာ့ ဘာသိဘာသာနဲ႔ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။
ေနာက္ထပ္ေမြးေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မ႐ွိေစခ်င္တဲ့ သူေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြကိုျဖတ္သန္းဖို႔စိတ္ကူး႐ွိပါတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက်နဲ႔ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြအားလံုးကိုထားခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ႐ွိေစခ်င္တဲ့သူေတြ အနားမွာ႐ွိေနမေပးႏိုင္ရင္လည္း မ႐ွိတဲ့အတိုင္းေနပါ့မယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူေတြဆီက ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ လက္ေဆာင္က အခ်ိန္ပါ။ ကၽြန္မေမြးေန႔မွာ ကၽြန္မနားမွာ႐ွိေနၿပီး၊ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တာေတြ လိုက္လုပ္ေပးဖို႔ သူတို႔ရဲ႔ အခ်ိန္တစ္ရက္ပါ။
ကၽြန္မလိုခ်င္ရင္ သူမ်ားလည္းလိုခ်င္ေနမလားဆိုၿပီး၊ လုပ္ေလ့လုပ္ထ႐ွိတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးေသာကၽြန္မရဲ႔ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ားရဲ႔ ေမြးေန႔မွာလည္း ကၽြန္မရဲ႔ တေန႔စာအခ်ိန္ကို ေပးဖို႔စိတ္ကူး႐ွိပါတယ္။ ေမြးေန႔မွာ ကၽြန္မကိုအနားမွာ႐ွိေစခ်င္တဲ့သူမ်ား႐ွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့။ အခ်ိန္တစ္ရက္အတြက္ ကၽြန္မကိုႀကိဳတင္ဆက္သြယ္ပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္။ ။
အခု ကၽြန္မအသက္ (၂၂)ႏွစ္အထိ ျဖစ္သန္းခဲ့ရသမွ် ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြေရာ၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႔ေမြးေန႔ေတြမွာပါ သမ႐ိုးက်အတိုင္း ေမြးေန႔႐ွင္က တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ခုခုေကၽြးမယ္။ ေနာက္လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကမယ္။ စိတ္ပါပါမပါပါေပါ့။ ဒီလို၀တ္ေက်တန္းေက်လုပ္ရတဲ့ေမြးေန႔ေတြကို ၿငီးေငြ႔လွပါၿပီ။ သူမ်ားေမြးေန႔ေတြကိုေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ႀကိဳက္ေျပာင္းလဲပိုင္ခြင့္မ႐ွိလို႔ ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြကိုေတာ့ ႀကိဳးစားခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက် မုန္႔ေကၽြးရမွာစိုးလြန္းလို႔ ဘာေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကိုမွ မယူခ်င္ခဲ့ပါဘူး။ လက္ေဆာင္ဆိုတာကလည္း လက္ခံတဲ့သူေရာ၊ ေပးရတဲ့သူအတြက္ပါ တခါတေလ ၀န္ေလးလြန္းပါတယ္။ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ရတဲ့ လက္ေဆာင္ေတြထက္ သတိရမႈတစ္ခုကို တနည္းနည္းနဲ႔ ေဖာ္ျပႏိိုင္ရင္ ပိုၿပီးေႏြးေထြးတယ္လို႔ယူဆပါတယ္။
မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေမြးေန႔ေတြကေတာ့ 2003ခုႏွစ္၊ အသက္(18)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔၊ 2004ခုႏွစ္၊ အသက္(19)ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔။ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ အေပ်ာ္႐ႊင္ဆံုး၊ အခ်မ္းေျမ့ဆံုးကာလေတြမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ေမြးေန႔ေတြမို႔လို႔လားပဲလားမသိပါ။ Surprise ေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တဲ့ေမြးေန႔ႏွစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 2005ခုႏွစ္၊ အသက္(20)ကေတာ့ သာမန္အေနအထား၊ 2006ကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္၊ 2007မွာေတာ့ ဘာသိဘာသာနဲ႔ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။
ေနာက္ထပ္ေမြးေန႔ေတြမွာ ကၽြန္မ႐ွိေစခ်င္တဲ့ သူေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေမြးေန႔ေတြကိုျဖတ္သန္းဖို႔စိတ္ကူး႐ွိပါတယ္။ ၀တ္ေက်တန္းေက်နဲ႔ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြအားလံုးကိုထားခဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ႐ွိေစခ်င္တဲ့သူေတြ အနားမွာ႐ွိေနမေပးႏိုင္ရင္လည္း မ႐ွိတဲ့အတိုင္းေနပါ့မယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့သူေတြဆီက ကၽြန္မလိုခ်င္တဲ့ လက္ေဆာင္က အခ်ိန္ပါ။ ကၽြန္မေမြးေန႔မွာ ကၽြန္မနားမွာ႐ွိေနၿပီး၊ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တာေတြ လိုက္လုပ္ေပးဖို႔ သူတို႔ရဲ႔ အခ်ိန္တစ္ရက္ပါ။
ကၽြန္မလိုခ်င္ရင္ သူမ်ားလည္းလိုခ်င္ေနမလားဆိုၿပီး၊ လုပ္ေလ့လုပ္ထ႐ွိတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း အားလံုးေသာကၽြန္မရဲ႔ အေပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြမ်ားရဲ႔ ေမြးေန႔မွာလည္း ကၽြန္မရဲ႔ တေန႔စာအခ်ိန္ကို ေပးဖို႔စိတ္ကူး႐ွိပါတယ္။ ေမြးေန႔မွာ ကၽြန္မကိုအနားမွာ႐ွိေစခ်င္တဲ့သူမ်ား႐ွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့။ အခ်ိန္တစ္ရက္အတြက္ ကၽြန္မကိုႀကိဳတင္ဆက္သြယ္ပါ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေပးပါ့မယ္။ ။
November 20, 2007
အသက္႐ွဴက်ပ္ရျခင္း အေၾကာင္းမ်ား (၁)
အသက္႐ွဴက်ပ္ရျခင္း အေၾကာင္းမ်ား (၁)
‘ ကၽြန္ေတာ္လည္း နယ္ျပန္ၿပီး၊ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနေတာ့မလားလို႔ပါ။ ’
‘ နယ္မွာေရာ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ’
‘ ဒီလိုေပါ့ အစ္ကိုရယ္။ မိဘနဲ႔တူတူဆိုေတာ့ေလ။ ’
‘ ခုလုပ္တဲ့ အလုပ္ကေရာ အဆင္မေျပလို႔လား။ ’
‘ ေျပတယ္၊ မေျပဘူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္စရိတ္နဲ႔ကလည္း အလုပ္ေလးတစ္ခုခု ႐ွိေနမွ မဟုတ္လား။ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ဆိုတာကလည္း မလြယ္ဘူးေလ။ ရတာေလးပဲ ေမွးလုပ္ထားရတာေပါ့ အစ္ကိုရယ္။ ’
‘ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲေနလို႔ကလည္း တသက္လံုးဘာမွ ျဖစ္လာမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ တခုခုေတာ့ စြန္႔စားရမွာေပါ့။ ’
‘ (၁၀)ပံုးေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္လည္း မေလး ေလာက္ပဲရမွာ၊ မေလးက (၂)ႏွစ္ေလာက္လုပ္မွအရင္းေလာက္ရမွာ။ ဂ်ပန္တို႔ဘာတို႔က်ေတာ့လည္း ရာေက်ာ္မယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ့လည္း မခံႏိုင္ဘူးေလ။ ’
‘ အင္း။ အစ္ကိုတို႔လည္း ဒီလိုပါပဲ။ .....................’
‘ ဒါနဲ႔ ................................................................ ’
‘ နယ္မွာေရာ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ’
‘ ဒီလိုေပါ့ အစ္ကိုရယ္။ မိဘနဲ႔တူတူဆိုေတာ့ေလ။ ’
‘ ခုလုပ္တဲ့ အလုပ္ကေရာ အဆင္မေျပလို႔လား။ ’
‘ ေျပတယ္၊ မေျပဘူးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ရန္ကုန္စရိတ္နဲ႔ကလည္း အလုပ္ေလးတစ္ခုခု ႐ွိေနမွ မဟုတ္လား။ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ဆိုတာကလည္း မလြယ္ဘူးေလ။ ရတာေလးပဲ ေမွးလုပ္ထားရတာေပါ့ အစ္ကိုရယ္။ ’
‘ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုပဲေနလို႔ကလည္း တသက္လံုးဘာမွ ျဖစ္လာမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။ တခုခုေတာ့ စြန္႔စားရမွာေပါ့။ ’
‘ (၁၀)ပံုးေက်ာ္ေလာက္ဆိုရင္လည္း မေလး ေလာက္ပဲရမွာ၊ မေလးက (၂)ႏွစ္ေလာက္လုပ္မွအရင္းေလာက္ရမွာ။ ဂ်ပန္တို႔ဘာတို႔က်ေတာ့လည္း ရာေက်ာ္မယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာ့လည္း မခံႏိုင္ဘူးေလ။ ’
‘ အင္း။ အစ္ကိုတို႔လည္း ဒီလိုပါပဲ။ .....................’
‘ ဒါနဲ႔ ................................................................ ’
ကၽြန္မေဘးက လူႏွစ္ေယာက္ေျပာဆိုေနၾကတာပါ။ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အစိတ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္႐ွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဒီထက္နည္းနည္းငယ္မယ့္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ေျပာေနတဲ့ ေကာင္ေလးက ဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ။ သူေျပာတာေတြက မွန္မမွန္ေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခုျဖစ္ေနတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
ကၽြန္မတို႔မိဘေတြ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမသံုး၊ေလးေယာက္ကို တၿပိဳင္တည္း ဘယ္လို႐ွာေဖြေကၽြးေမြးခဲ့ပါလိမ့္။ ကၽြန္မတို႔မွာေတာ့ ကိုယ္ရေနတဲ့လခက မိဘကိုေကၽြးဖို႔ မေျပာနဲ႔၊ ကိုယ္သံုးဖို႔ေတာင္ မေလာက္လို႔။ ပိုက္ဆံတစ္ခုတည္းအတြက္ ၀ါသနာပါပါ မပါပါ ရတဲ့အလုပ္ေလးလုပ္ေနရတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားလိုက္မလဲ။ အဲဒီလိုရတဲ့အလုပ္ေလးေမွးလုပ္ရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိ ကိုယ္ဘာသာေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သူေတြဘယ္ေလာက္မ်ား မ်ားလိုက္မလဲ။
ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ဆိုတာ ကိုယ့္ဘာသာ ဆံုးျဖတ္ရမယ္ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ‘ဘာ’ ဆိုတာျဖစ္လာဖို႔ ေနာက္ကလိုက္ရမယ့္ အရာေတြလည္းမ်ားသားပါကလား။ ဥပမာ-ကိုယ့္၀ါသနာမွ မလုပ္ရရင္မလုပ္ဘူးဆိုတဲ့ ကၽြန္မတို႔ကို တင္ေကၽြးထားႏိုင္ေလာက္တဲ့ မိဘရဲ႕ အေျခအေန၊ ကိုယ့္၀ါသနာကို professional ျဖစ္လာေစဖို႔လုိအပ္တဲ့ကၽြမ္းက်င္မႈအတြက္ အခ်ိန္နဲ႔ေငြ၊ (ဇြဲ၊ လံု႔လ၊ ၀ိရိယ၊ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈ စတာေတြကိုေတာ့ ထည့္ေျပာမေနေတာ့ပါဘူး။ ဒါလူတိုင္းသိပါတယ္။)
ခုကၽြန္မတို႔ဘ၀ေတြက ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာကို ေနာက္ကလိုက္ရမယ့္အရာေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၿပီး၊ ဆံုးျဖတ္ေနၾကရပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ျဖစ္ခ်င္တာတျခား ျဖစ္ေနတာတျခားေတြ၊ ဘာျဖစ္ခ်င္လို႔ ျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိေတြ၊ အဆင္ေျပတာ၊ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရတာ၊ ဟိုဟာဆို ဟိုဟာလိုက္၊ ဒီဟာဆို ဒီဟာလိုက္ေတြ မ်ားမ်ားလာတာေနမွာပါ။ ဒီအေျခအေနေတြ ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ ကၽြန္မတို႔ေတြကပဲ ညံ့လြန္းလို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ .................
November 13, 2007
၀တ္စားဆင္ယင္မႈ
ေတာက်တယ္လို႔ပဲေျပာေျပာပါ။ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကျငာဦးမယ္။ စကဒ္အတိုေလးမ်ားကို မ၀တ္ျဖစ္ေပမဲ့ ၾကည့္ရတာေပါ့ေပါ့ပါးပါးလြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႐ွိသည္ဟု ခံစားမိ၍ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တဲ့အဓိကကေတာ့ ဒူးေခါင္းအထက္ျပႆနာပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒူးေခါင္းအထက္စကဒ္၊ ေဘာင္းတိုတို႔ကို ဘယ္လိုမွခံစား၍မရပါ။ Dynaလို ကားမ်ိဳးေပၚတက္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကၽြန္မကိုရင္တုန္ေအာင္ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္လို႔ထင္ပါရဲ႕။ ဘာလို႔မ်ား အဲလိုစကဒ္ေတြႀကိဳက္သလဲလို႔ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျခေထာက္ေလးက ေဖာ့ဖေယာင္းအလား သြယ္ေျပာင္းေနပါေစ ကၽြန္မကေတာ့ ၾကည့္ရတာနဲ႔ကိုမႀကိဳက္ပါဘူး။ (ကၽြန္မကမိန္းကေလးမို႔လို႔လားေတာ့ မသိဘူးေနာ့)။ ဒူးနားေလာက္စကဒ္ကေလးေတြလည္းလွပါတယ္။ အဲ အဲ ဒါေပမယ့္ ဒူးနားေလာက္႐ွိေပမယ့္ ပါးပါးကားကားေလးဆိုရင္လည္း တစ္မ်ိဳးရင္တုန္စရာေလ။ ေနာ့။
ကဲ ထားပါေလ။ ဘယ္သူဘာ၀တ္၀တ္ေပါ့။ ကိုယ္မေက်နပ္ရင္ေလွ်ာက္မၾကည့္ၿပီးတာပဲ။ မ်က္စိထဲ ကိုးလိုးကန္႔လန္႔ဆို ၾကည့္မိတဲ့ ကိုယ့္မ်က္လံုးကိုပဲ အျပစ္တင္ပါတယ္။
ႀကံဳတုန္းေတာ့ ကိုယ့္အႀကိဳက္ေလးလည္း ေျပာခဲ့ဦးမွ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ T႐ွပ္၊ ႐ွပ္လက္တို ကိုအႀကိဳက္ဆံုးပါ။ ေဘာင္းဘီမ၀တ္သင့္၊ မ၀တ္ရတဲ့ေနရာအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ထမီ႐ွည္႐ွည္ ၀တ္ရတာ ႀကိဳက္တယ္။ မ၀တ္ျဖစ္ေပမဲ့ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ ျမန္မာခ်ည္ထမီနဲ႔ ျမန္မာခ်ည္အက်ႌပါ။ အက်ႌကလက္႐ွည္ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ လက္တိုလက္တို။
ဒါပါပဲ။ လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးခ်င္တဲ့သူ ၀ယ္ေပးရေအာင္ ေၾကျငာတာပါ။ :P
ဟုတ္
လူတစ္ေယာက္၏အမူအက်င့္ဟုဆိုရာတြင္ တမင္လုပ္ယူတဲ့အက်င့္၊ ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့အက်င့္၊ သူ႔ဘာသာ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္လာတဲ့အက်င့္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားမည္ျဖစ္သည္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေကာင္းေသာအက်င့္ကို အတုယူရန္ထက္ဆိုးေသာအက်င့္ကိုျပဳျပင္ရန္မွာ ပိုမိုခက္ခဲတတ္ၾကသည္။ တမင္လုပ္ယူထားေသာအက်င့္ကိုဖယ္။ က်န္အက်င့္မ်ားတြင္မွ တခ်ိဳ႕အက်င့္မ်ားကို ကိုယ္တိုင္ကႏွစ္ႏွစ္သက္သက္ ျပဳမူေသာ္လည္း၊ တခ်ိဳ႕အက်င့္မ်ားမွာမူ ကိုယ္တိုင္ကမႏွစ္သက္ဘဲ၊ မသိစိတ္ေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဂရုမမူမိ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳမူမိတတ္ၾကသည္။
ကၽြန္မတြင္လည္း ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ႏွစ္သက္၍ လက္ခံထားေသာအက်င့္မ်ား႐ွိသလို၊ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံ ထားရေသာအက်င့္မ်ားလည္း႐ွိသည္။ လက္မခံခ်င္ဟုဆိုရာတြင္လည္း လက္မခံႏိုင္ေလာက္တဲ့ အက်င့္ဆိုးမ်ားသာမက ကၽြန္မကိုယ္တိုင္၏ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္သက္သက္ႏွင့္သာ မႏွစ္သက္ေသာ အျပဳအမူမ်ားလည္း တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ပါ၀င္သည္။ ၄င္းတို႔အနက္ ..... မႏွစ္သက္ဆံုးႏွင့္ ေန႔တိုင္းလုပ္ျဖစ္ေနေသာ အက်င့္တစ္ခုမွာ "ဟုတ္"....................................
ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းျမန္မာစကားတစ္လံုးျဖစ္သည့္ "ဟုတ္ကဲ့" ဆိုသည့္စကားေလးႏွစ္လံုးကို ယေန႔ေခတ္တြင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက "ဟုတ္" ဟူ၍သာ ေျပာဆိုေနၾကသည္ကို သတိျပဳမိၾကပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာစကားမ်ားပ်က္စီးမည္ စိုး၍ ဘာ၍ ဟူေသာ ပညာ႐ွင္ဆန္ေသာ အေတြးမ်ားကၽြန္မတြင္မ႐ွိပါ။ ကၽြန္မ၏အာ႐ံုတြင္ ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္သည္ဟု ခံစားမိေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ မႏွစ္သက္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မႏွစ္သက္ပင္မႏွစ္သက္ေသာ္ျငား ေန႔စဥ္ကၽြန္မ၏ႏႈတ္မွ တဟုတ္ဟုတ္ ႏွင့္ ဟုတ္ေနသည္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရေပမည္။ ဘယ္အခ်ိန္က ကၽြန္မပါးစပ္ထဲေရာက္လာမွန္း၊ ကၽြန္မရဲ႕ ဘယ္လိုအက်င့္ အမ်ိဳးအစားဟုသတ္မွတ္ရမွန္း မသိေတာ့ေပမယ့္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္တြင္လည္း အိမ္တြင္မို႔၊ အလုပ္တြင္လည္း အလုပ္တြင္မို႔ သတိထားေနရင္းႏွင့္ပင္ "ဟုတ္" မိသြားျပန္သည္။ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နားေထာင္ရေသာအခါ မ်ားတြင္ပို၍ ပင္သိသာပါသည္။ အစပိုင္းတြင္ ဟုတ္ကဲ့ေနရင္းႏွင့္ပင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ "ဟုတ္" ျဖစ္လာတတ္သည္။ စိတ္မပါပဲ ေခါင္းညိတ္ရေသာအခါမ်ိဳးတြင္လည္း "ဟုတ္" တတ္သည္။ စိတ္ပ်က္လာေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း "ဟုတ္" တတ္သည္။ ဘာလို႔မ်ား ျပင္လို႔မရျဖစ္ေနပါလိမ့္လို႔လည္းေတြးမိပါသည္။
သူမ်ားေျပာဆိုေနတာကိုေတာ့ ဘာမွမခံစားမိလို႔ ဘာမွမေျပာလိုေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ေတာ့ ဒီ "ဟုတ္" ႀကီးကိုမေျပာခ်င္ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီ"ဟုတ္" ဆိုတာႀကီးကို ႀကိဳက္ကိုမႀကိဳက္ပါ။ ျပင္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားပါဦးမည္။
October 30, 2007
Lovely Sunday
ျပီးခဲ့တဲ့တနဂၤေႏြက ေရႊတိဂံုဘုရားအေရွ႕ဘက္မုခ္မွာရွိတဲ့ မဂၤလာဗ်ဴဟာမွာ (၉၁)ႀကိမ္ေျမာက္ ေသြးလွဴဒါန္းပြဲရွိပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း လွဴမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ သြားပါတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္က စေနေန႔ကတည္းက Register လုပ္ေပးၿပီး၊ ကၽြန္မကိုလည္း လာေစာင့္ေပးပါတယ္။ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရင္ေတာ့နည္းနည္းခုန္တယ္ေပါ့။ တနဂၤေႏြ ေန႔လည္ (၁၂)ခြဲေလာက္ ဗဟန္း(၃)လမ္း ကားမွတ္တိုင္ကေနေလွ်ာက္လာတဲ့လမ္းတေလွ်ာက္ လက္ဖ်ံမွာ ပလာစတာကပ္ထားတဲ့ သူေတြကို အားက်တဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္.............. ေဟမိုဂလိုဗင္လည္း စစ္ေရာ မျပည့္ပါတဲ့ေလ။ လွဴလို႔မရေသးဘူးတဲ့။ ကၽြန္မက ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ လံုး၀လွဴလို႔ရမယ္ပဲ တြက္ထားတာေလ။ (က်န္းမာေရးကလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ကိုး။) ပထမဆံုး ပြဲဦးထြက္ အေတြ႔အႀကံဳကေတာ့ သင္းေနတာပါပဲ။ လိုက္ေပးတဲ့ အစ္မကိုလည္း ေတာ္ေတာ္အားနာသြားပါတယ္။ ေသြးလွဴတာလိုက္ေပးတာေရာ၊ မလွဴရေတာ့ ဘုရားေပၚတက္ၿပီး၊ ကၽြန္မေလကန္တာ နားေထာင္ေပးတာေရာေပါ့။ (ဟဲ ဟဲ.. လာဖတ္မယ္ဆိုတာ သိလို႔ ဖားေနတာပါ။)
ေနာက္တစ္ႀကိမ္ေတာ့ လွဴျဖစ္ေအာင္လွဴမယ္လို႔။
October 25, 2007
Bus Fee & people
ကၽြန္မက မနက္ဆို (၂၀၄) Mini Bus စီးၿပီး၊ ညေနဆိုရင္ေတာ့ ဘုရင့္ေနာင္လမ္းအတိုင္းသြားတဲ့ ကားေတြစီးျဖစ္တယ္။ အခုတေလာ ကၽြန္မစီးေနက် Bus ေတြေပၚမွာ မနက္လည္း မနက္မို႔လို႔ ညေနလည္းညေနမို႔လို႔ ၾကားေနရ၊ ႀကံဳေနရတဲ့ ျပသနာက ကားခပါပဲ။ Oct လဆန္းေလာက္ကစၿပီး၊ လမ္းပိုင္းအလိုက္ ကားချဖတ္တဲ့ႏႈန္းေတြ ေျပာင္းလိုက္လို႔ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ ေတြက ပံုမွန္ (၁၀၀)က်ပ္ ေပးရတဲ့ ေနရာကို (၁၅၀)က်ပ္ေပးၾကရပါတယ္။ (၅၀)က်ပ္ ေပးရတဲ့ ေနရာကို (၁၀၀)က်ပ္ေပးၾကရပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ (၂၀၄)ေပၚမွာ အဲဒီျပသနာက သံသာခ်ိဳေအးမဂၤလာေတးအေနနဲ႔ မနက္မနက္နားဆင္ရပါတယ္။ ညေနဆိုရင္ေတာ့ (၄၄)စီးမိရင္ ၾကားရၿပီ ဒီအသံေတြ ....။
မေန႔ညေနက ကၽြန္မျပန္တာ ေနာက္က်ပါတယ္။ လမ္း(၃၀)မွာ ကားေစာင့္ရင္း စီးမိတာက (၄၄)။ ေျပးတက္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးခံုတန္းမွာ ေနရာရပါတယ္။ ကၽြန္မေဘးမွာက အသက္ (၆၀)အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဘႀကီးတစ္ေယာက္။ တက္တက္ခ်င္းပဲ သူကကၽြန္မကို ဒီကားက (၁၉၉)လား၊ (၄၄)လားလို႔ေမးပါတယ္။ ကၽြန္မက (၄၄)ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာေတာ့ သူက (၁၉၉)ထင္လို႔တက္လာတာလို႔ေျပာပါတယ္။ အခ်ိန္ကလည္း (၇)နာရီပတ္၀န္းက်င္ျဖစ္ေနၿပီး၊ ထိုင္စရာေနရာလည္းရထားေတာ့ ျပန္မဆင္းေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပံုပါပဲ။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေတြးမိတာကေတာင္ (၁၉၉)နဲ႔(၄၄)က ဒညင္းကုန္းအထိ လမ္းေၾကာတူတူပဲဟာ ဘာစီးစီးတူတူေပါ့၊ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား (၁၉၉)စီးခ်င္ရတာလဲေပါ့။ စပယ္ယာပိုက္ဆံလာေကာက္ေတာ့မွ သေဘာေပါက္တယ္။ သူဆင္းမယ့္ မွတ္တိုင္က (၁၉၉)စီးရင္ (၁၅၀)ပဲေပးရၿပီး၊ (၄၄)စီးရင္ (၂၀၀)ေပးရတာကိုး။ ဒီမွာတင္ ျပသနာစေတာ့တာပဲ။ စပယ္ယာကို သူက (၁၅၀)မဟုတ္လားလို႔ ေမးပါတယ္ (တကယ္ေတာ့ သူသိၿပီးသားပါ။ ရမ်ားရမလားဆိုတဲ့ တ၀က္တပ်က္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ေမးတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။) စပယ္ယာက ဘာမွမေျပာပဲ ကပ္ထားတဲ့ ကားခေကာက္ခံႏႈန္းဇယားကိုပဲ လက္ၫိႈးထိုးျပပါတယ္။ (စပယ္ယာခမ်ာလည္း ဒါခ်ည္းပဲ ေျဖေနရလို႔ ေမာရွာၿပီေပါ့)။ ဒါကိုသူက မင္းတို႔က ဘာညာနဲ႔ စကားထမ်ားပါေလေရာ။ စပယ္ယာ ႏွစ္ေယာက္ေရာ၊ ဒရိုင္ဘာပါ ပါလာၿပီး (၅)မိနစ္ေလာက္ ျငင္းခံုအၿပီးမွာ စပယ္ယာေတြနဲ႔ ဒရိုင္ဘာက တိတ္လိုက္ၾကတယ္။ မတိတ္တာက ကၽြန္မေဘးက ဘႀကီးပါ။ သူ႔ၾကည့္ရတာ တေန႔လံုးလည္း အလုပ္အဆင္မေျပလာဘူးနဲ႔တူပါတယ္။ အေၾကာင္းစံုကို တတြတ္တြတ္နဲ႔ေျပာေနေတာ့တာပါပဲ။ ခပ္တိုးတိုးပဲ ေျပာေတာ့ ေတာ့ ေဘးက ကၽြန္မကိုပဲ တိုင္တည္သလိုျဖစ္ေနၿပီး၊ သူတခြန္းေျပာလိုက္ ကၽြန္မေတြးစရာ တခုရလိုက္၊ ရင္ဘတ္ထဲက စူးခနဲေအာင့္လိုက္နဲ႔ ဒုကၡကိုမ်ားေနတာပါပဲ။ လူကလည္း တေန႔လံုးပင္ပန္းတာနဲ႔၊ ဗိုက္ဆာတာနဲ႔ေပါင္းၿပီး၊ ငိုခ်င္သလိုလိုေတာင္ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ေတာ္ပါေတာ့ လို႔ ေျပာခ်င္ေပမယ့္ မွန္တာေတြမ်ားေနေတာ့လည္း နားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ ဘုရင့္ေနာင္လမ္းဆံုကို ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းေတာင္မသိေအာင္ပါပဲ။ ေျပာတာေတြ အမ်ားႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မေသခ်ာမွတ္မိတာကေတာ့ " တေန႔လံုးေသေအာင္လုပ္ေတာင္ (၁၀၀၀) ရဖို႔ မနည္းရွာရတာ။ ကားခက (၄၀၀)ကုန္ရင္ ဘာသြားစားရေတာ့မွာလဲ။ " ဆိုတာပါပဲ။ ဟုတ္တာေပါ့။ ကၽြန္မလည္းဒီလိုလကုန္ခါနီးရက္ေတြဆိုရင္ (၁၅၀)ကုန္မဲ့ကားခအစား (၁၀)ပဲကုန္မယ့္ ရထားကိုေျပာင္းစီးရေကာင္းမလား ခဏခဏေတြးရပါတယ္။
ေၾသာ္ ... ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ႀကံဳရပံုမ်ား ေျပာပါတယ္။
September 21, 2007
မွန္ေနပါေသာ္လည္း
/* ဒီမနက္ ေရဒီယိုကေန ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ နားေထာင္လိုက္ရတယ္။ ၾကားဖူးၿပီးသားလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ ကၽြန္မကေတာ့ ခုမွၾကားဖူးတာပါ။ ေျပာျပမယ္ေနာ္ ။ */
ပံုျပင္ေလးျဖစ္လာတာက ဒီလိုပါတဲ့။ လူႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာေနရင္းကေန တစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ "ဘယ္သူမွားမွား ကိုယ္မွန္ရင္ ၿပီးတာပဲ" တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္က ဒီပံုျပင္ေလးကို ေျပာျပပါတယ္။တခါတုန္းက အမ်ိဳးသမီး (၃)ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ သူတို႔ (၃)ေယာက္လံုးဟာ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ နတ္ျပည္ကိုေရာက္သြားၾကပါတယ္။ နတ္ျပည္ေရာက္ၿပီးေတာ့ ဘယ္ကိုသြားရမွန္းမသိျဖစ္ေနတုန္း သိၾကားမင္းေရာက္လာပါေလေရာ။ သူတို႔ကလည္း သူတို႔ဘယ္မွာေနရမလဲလို႔ သိၾကားမင္းကို ေမးၾကတာေပါ့။ သိၾကားမင္းကလည္း လမ္းတစ္ခုကို ၫႊန္ျပၿပီး၊ ဒီလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေနရမယ့္ ဘံုဗိမၼာန္ကို ေတြ႕လိမ့္မယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ မမွားမယြင္း သတိျပဳရမွာတစ္ခုကိုလည္း ေျပာပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္း ဘဲေတြကိုေတြ႔ရင္ တစ္ေကာင္ကိုမွ မနင္းမိေစနဲ႔တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အမ်ိဳးသမီး(၃)ေယာက္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ အဲဒီလမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္သြားၾကတာေပါ့။ ေလွ်ာက္ေနရင္း ပထမအမ်ိဳးသမီးက ဘဲတစ္ေကာင္ကို နင္းမိပါေလေရာ။ အဲဒီအခါ သိၾကားမင္းေပၚလာၿပီး၊ ပထမအမ်ိဳးသမီးကို ရုပ္ဆိုးဆိုးနတ္သားတစ္ပါးနဲ႔ လက္ဆက္ေပးလိုက္သတဲ့။ က်န္တဲ့ အမ်ိဳးသမီး(၂)ေယာက္လည္း ဆက္ေလွ်ာက္လာရင္း ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးလည္းပဲ ဘဲတစ္ေကာင္ကိုနင္းမိျပန္ပါေလေရာ။ သိၾကားမင္းထပ္ေပၚလာၿပီး ဒုတိယအမ်ိဳးသမီးကိုလည္း ရုပ္ဆိုးဆိုးနတ္သားတစ္ပါးနဲ႔ပဲ လက္ဆက္ေပးလိုက္ျပန္ပါတယ္။ တတိယအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပဲက်န္ၿပီး၊ ဆက္ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ သူေနရမယ့္ ဘံုဗိမၼာန္ကို အမွားအယြင္းမရွိဘဲ ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီမွာပဲ သိၾကားမင္းေပၚလာၿပီး တတိယအမ်ိဳးသမီးကို အလြန္ေခ်ာတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးနဲ႔ လက္ဆက္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္တဲ့။ အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတုန္းမွာပဲ အဲဒီနတ္သားေလးေျပာလိုက္တာကေတာ့ "ဒီေလာက္ မမွားေအာင္ေလွ်ာက္ေနတဲ့ ၾကားကေန ဒီဘဲစုတ္တစ္ေကာင္ကို နင္းမိလို႔ အျဖစ္ဆိုးရတယ္" တဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ တတိယအမ်ိဳးသမီးက "ေၾသာ္. ငါမွန္ေပမယ့္ သူမ်ားမွားတာနဲ႔ပဲ ငါ့မွာ အရုပ္ဆိုးရေတာ့တယ္" တဲ့ေလ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲရွင္။
/* ခုတေလာ ဒီသေဘာတရားေလးကို ကၽြန္မလွိမ့္ေနေအာင္ခံေနရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမနက္ဒီပံုျပင္ကိုၾကားၾကားခ်င္းပဲ သေဘာက်ေနမိတာေပါ့ေလ။ */
September 18, 2007
Give and Take
အေပးနဲ႔အယူ တဲ့ ။ လူတိုင္းၾကားဖူးတဲ့ စကား။ ကၽြန္မတို႔ေန႔တိုင္းႀကံဳေနရတဲ့ သေဘာတရားေလးပါပဲ။ Give ၿပီးမွသာ Take ကလာပါတယ္ တဲ့။ မေပးဘဲနဲ႔ဘာမွမရပါဘူး တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ တစ္ခုေပးလို႔ တစ္ခုရတာခ်ည္းပါပဲ။ တရားလည္းတရားပါတယ္ေလ။ တစ္ခုေပးၿပီးလို႔မွ တစ္ခုျပန္မရရင္ေတာ့ ဒါဟာ မတရားေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခုရလာၿပီးတာေတာင္ တစ္ခုမွမေပးျဖစ္ခဲ့ေသးဘူးဆိုရင္လည္း ေက်နပ္စရာ မေကာင္းျပန္ပါဘူး။ ဘာမွေပးခ်င္ရင္ ကိုယ္လည္းဘာမွမယူနဲ႔။ ဘာမွမယူရင္ ဘာမွျပန္ေပးစရာမလိုဘူး လို႔လည္း ေျပာလို႔မရပါဘူး။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာရင္ေတာ့ မေပးခ်င္လည္း ေပးေနရမွာပဲ။ မယူခ်င္လည္းယူေနရမွာပါပဲ။
ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ေပးတယ္။ ယူတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အရာ၀တၳဳပစၥည္းတင္မက ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေက်နပ္မႈ၊ စတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း ထည့္တြက္ထားပါတယ္။ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္တခုကို လုပ္ခြင့္ရမယ္။ အခ်ိန္ကုန္မယ္။ ေငြကုန္မယ္။ လူပင္ပန္းမယ္။ အတိုက္အခံလုပ္ရမယ္။ ဆိုရင္ေတာင္ လံုေလာက္တဲ့ေက်နပ္မႈတခုရရင္ပဲ အဲဒါ ကၽြန္မအတြက္ Give and Take ပဲ။ ဒီလိုပဲ။ တခုခုကို ရထားၿပီဆိုရင္လည္း အဲဒီအတြက္ တခုမွျပန္္မေပးရေသးရင္ အလြန္အားနာရပါတယ္။ ေပးတဲ့သူက ဘာမွေမွ်ာ္လင့္မထားရင္ေတာင္ အားနာရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေသာသူေတြဆီကေန ကၽြန္မ Take ခ်ည္းလုပ္မိတာရွိပါတယ္။ အဲဒီလူေတြကို ဘာမွျပန္မေပးႏိုင္ေသးတဲ့အခါ ကၽြန္မ အၿမဲ အားနာေနရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့သူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ ဆိုလည္း ဒါ သူတို႔ကို ေပးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ Give ပါပဲ။
ေသခ်ာစဥ္းစားမယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ေတြ Take ေတြပဲ မ်ားေနမလား။ Give ကေရာ ရွိရဲ႕လား။ အင္း .. Give မ်ားမ်ားလုပ္ၿပီး၊ အဲဒီ Give ကေနမွ စိတ္ေက်နပ္ျခင္းဆိုတဲ့ Take ကိုပဲ ျပန္ယူႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုလည္း ဘ၀ႀကီးက ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ ထင္တာပါပဲ။
ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ေပးတယ္။ ယူတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ အရာ၀တၳဳပစၥည္းတင္မက ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေက်နပ္မႈ၊ စတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြကိုလည္း ထည့္တြက္ထားပါတယ္။ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္တခုကို လုပ္ခြင့္ရမယ္။ အခ်ိန္ကုန္မယ္။ ေငြကုန္မယ္။ လူပင္ပန္းမယ္။ အတိုက္အခံလုပ္ရမယ္။ ဆိုရင္ေတာင္ လံုေလာက္တဲ့ေက်နပ္မႈတခုရရင္ပဲ အဲဒါ ကၽြန္မအတြက္ Give and Take ပဲ။ ဒီလိုပဲ။ တခုခုကို ရထားၿပီဆိုရင္လည္း အဲဒီအတြက္ တခုမွျပန္္မေပးရေသးရင္ အလြန္အားနာရပါတယ္။ ေပးတဲ့သူက ဘာမွေမွ်ာ္လင့္မထားရင္ေတာင္ အားနာရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ ေသာသူေတြဆီကေန ကၽြန္မ Take ခ်ည္းလုပ္မိတာရွိပါတယ္။ အဲဒီလူေတြကို ဘာမွျပန္မေပးႏိုင္ေသးတဲ့အခါ ကၽြန္မ အၿမဲ အားနာေနရပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မေၾကာင့္ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့သူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ရတယ္ ဆိုလည္း ဒါ သူတို႔ကို ေပးႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ Give ပါပဲ။
ေသခ်ာစဥ္းစားမယ္ ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ေတြ Take ေတြပဲ မ်ားေနမလား။ Give ကေရာ ရွိရဲ႕လား။ အင္း .. Give မ်ားမ်ားလုပ္ၿပီး၊ အဲဒီ Give ကေနမွ စိတ္ေက်နပ္ျခင္းဆိုတဲ့ Take ကိုပဲ ျပန္ယူႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုလည္း ဘ၀ႀကီးက ေနေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ္ ထင္တာပါပဲ။
မိုးရြာၿပီးစ ညေနခင္း
စာေရးဆရာမ ခင္ျမဇင္ရဲ႕ မိုးရြာၿပီးစညေနခင္း ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာအားလံုးကို ဆရာ တိုးေက်ာ္လိႈင္က Translate လုပ္ထားပါတယ္။ ကဗ်ာလည္းႀကိဳက္၊ English ကိုလည္း ေလ့လာခ်င္သူေတြအတြက္ အဆင္ေျပႏိုင္မယ့္စာအုပ္ပါ။
ကဗ်ာဆိုတာ ဖတ္တဲ့သူေပၚမူတည္ၿပီး ခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့အရာလို႔ ယူဆထားပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းအေနနဲ႔ေတာင္ ကဗ်ာတပုဒ္တည္းအေပၚ ခံစားမိတဲ့ခံစားမႈက ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး တခ်ိန္နဲ႔တခ်ိန္မတူပါဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ရွိတဲ့ကၽြန္မခံစားမႈနဲ႔ပဲ ဒီကဗ်ာစာအုပ္က ကဗ်ာေတြထဲကေန ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေလး ႏွစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။
ကဗ်ာဆိုတာ ဖတ္တဲ့သူေပၚမူတည္ၿပီး ခံစားခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့အရာလို႔ ယူဆထားပါတယ္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းအေနနဲ႔ေတာင္ ကဗ်ာတပုဒ္တည္းအေပၚ ခံစားမိတဲ့ခံစားမႈက ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး တခ်ိန္နဲ႔တခ်ိန္မတူပါဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ရွိတဲ့ကၽြန္မခံစားမႈနဲ႔ပဲ ဒီကဗ်ာစာအုပ္က ကဗ်ာေတြထဲကေန ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေလး ႏွစ္ပုဒ္ကို တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။
September 03, 2007
Intro
ဒီ Blog ေလးကေတာ့ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တဲ့ Blog ေလးပါပဲ။ ဒီလိုေရးခ်င္တာေတာ့ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ခုမွသာ ရုပ္လံုးေပၚလာ တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္သူေတြကေတာ့ ကၽြန္မဖတ္မိတဲ့ Blog တိုင္းက Blogger ေတြပဲေပါ့။ ေနာက္ Why do we blog Seminar ပါ။ (ေနာက္ သိပ္မရင္းႏွီးေပမဲ့ ကၽြန္မ အားမနာ ပါးမနာ ဒုကၡေပးေနတာကို မဆီမဆိုင္ခံေနရတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ ရမွာပါ။)
တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မက သာမန္ user တစ္ေယာက္ပါပဲ။ Internet ကိုေတာင္သံုးျဖစ္တာ မၾကာေသးပါဘူး။ Technical ပိုင္းလည္း နားမလည္၊ Software ေတြအေၾကာင္းလည္းမသိ၊ ဘာမွလည္းမတတ္ေတာ့ ဘာကိုေရးရမယ္ဆိုတာေတာင္ မသိပါဘူး။ Zawgyi keyboard Installer ကိုေတာင္ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္လေလာက္ကမွ စမ္းတ၀ါး၀ါးသိလာတာပါ။
ကဲ… ဒီေတာ့ ကၽြန္မ ဘာေတြေရးမလဲ။ ခံစားခ်က္ေတြ၊ စိတ္ကူးေတြကိုပဲ dairy သေဘာမ်ိဳးေလးေရးမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မလည္း Challenge လုပ္ထားပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ တိုးတက္မႈကိုေပါ့။ ဒီBlog ေလးကို လာဖတ္တဲ့သူ တခုခုရသြားဖို႔ အတြက္ဆိုရင္ ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ အမ်ားႀကီးေလ့လာရမယ္ေလ။ ဘယ္ေလာက္တိုးတက္ လာမလဲ ဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။
ဒီႏွစ္ (2007) မွာ ကၽြန္မ စိတ္ဓာတ္ေတြေတာ္ေတာ္က်ေနပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ ကံမေကာင္းတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ လို႔ဆိုရမွာေပါ့။ စာအုပ္ဖတ္ရင္ေတာင္ ေခါင္းထဲဘာမွမ၀င္ပါဘူး။ ဒါ negative အေျခအေနဆိုတာ ကၽြန္မသိပါတယ္။ ဒါကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔ ကၽြန္မ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ဒီ Blog ဟာ လည္း ကၽြန္မႀကိဳးစားမႈ တစ္ခုလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕ Internet သံုးခ်ိန္ဟာ တစ္လမွာ နာရီ(၂၀)ထက္ မပိုတာမို႔လို႔ ေန႔တိုင္း Update မျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားသြားပါ့မယ္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
