Current

ခုတေလာေတာ့ တေနကုန္ စာက်က္ရတာပါပဲ။ မက်က္ခ်င္ခ်င္ က်က္ခ်င္ခ်င္ က်က္ကိုက်က္ရတာပါပဲ။ တေနကုန္ စာသင္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္၊ ေျပးလုိက္၊ လႊားလိုက္နဲ႔။ ညျပန္ေရာက္ရင္ 8နာရီခြဲဆို မ်က္လံုးက ပိတ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ စာမၾကည့္ျပန္ရင္လဲ မနက္ေရာက္တာနဲ႔ ေတြ႔ရမယ့္ ဆရာ့မ်က္ႏွာပဲ အိမ္မက္ထဲထိ လာလာေခ်ာက္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္မက္ထဲမွာပဲ စာၾကည့္ရင္း၊ သင္တန္းမွာေတာ့ အဆင္ေျပသလို ေဖာရင္း၊ ရမ္းရင္းနဲ႔ ၾကည့္စရာ စာအေႀကြးေတြ ပိပိလာတယ္။
ပင္ပန္းတယ္။ ပင္ပန္းတယ္။ ညည္းရင္းနဲ႔ ၀ိတ္ကလည္း တက္လာေသးတယ္။ အင္းေလ စိတ္ပိန္တယ္ပဲေျပာတာပါ။ လူ၀တာ အျပစ္မရွိေလာက္ပါဘူး။
ဟိုစာ ဒီစာေတြလည္း မေရးျဖစ္ဘူး။ ေပါက္ကရေရးတာ အက်င့္ကပါေတာ့ အလုပ္ထဲမွာေတာင္ စာစီစာကံုးသေဘာမ်ိဳးေရးၿပီး ထြက္ေျပာခိုင္းတုန္းက အက်င့္ပါေနတဲ့အတိုင္း ကြန္႔လိုက္ ညြန္႔လိုက္တဲ့သကာလမွာ ၀ိုင္းၿပီး ၾသဘာေပးလိုက္တာ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ေအာင္ပါပဲ။
ဘာေျပာေျပာ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲ၀င္၀င္ၿပီး ဖုန္သုတ္ဦးမွပါ။

Birthday

မေန႔(30.6.08)က ရံုးမွာ June Born ေတြအတြက္ Birthday Party ဆိုၿပီး လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မအပါအ၀င္ (၆)ေယာက္၊ လက္တ၀ါးစာေလာက္ ကိတ္မုန္႔ေလး စားရပါတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္ (၆)ေယာက္တည္းပဲ စားရတာေနာ္။ MD ေတြေတာင္မပါဘူး။ :D ဒါေၾကာင့္ ရန္တိုက္ေပးသလိုပဲရွင္။ အားလံုးလည္းၿပီးေရာ၊ ဟိုလူက "စိတ္ဓါတ္ေလးသိရတာေပါ့။" ဒီလူက "နင္ကဒီလိုလား"နဲ႔။ အျဖစ္ကဒီလိုေလ။ လက္တ၀ါးစာ ကိတ္မုန္႔ေလးကို လိုက္ခြံ႔ေတာ့ လူဘယ္ေစ့ေတာ့မလဲ။ ဟိုဘက္စားပြဲ ဒီဘက္စားပြဲ အကူးမွာကို target မေရာက္ခင္ မုန္႔က ကုန္ၿပီ။ ကဲ..
ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ပထမဆံုး ကိတ္လွီးဖူးတာေပါ့။ ဟဲဟဲ။ ေမြးေန႔တုန္းကေတာ့ ေကၽြးရမွာစိုးတာနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး အေက်ာ္ခံခဲ့တာ လကုန္ကာမွ ေပၚေတာ့တာပဲေလ။
အင္း ဘာလိုလိုနဲ႔ 23 ႏွစ္ျပည့္ျပန္ၿပီ။ ေမြးေန႔မွာ တင္ဖို႔ဆိုၿပီး၊ Post တစ္ခုေတာ့ ေရးျဖစ္တယ္။ ဒါမဲ့ အိမ္ထဲ၀င္လို႔မရျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ မတင္လိုက္ရဘူး။ ဘုရားေတာ့ တက္ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အဲ မနက္ခင္း သင္တန္းမွာေတာ့ အရင္ဆံုး စာအေမးခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔က June 18ပါ။

စိတ္ရႈပ္တဲ႔အခါ

စိတ္ရႈပ္တဲ႔အခါ ...
- လမ္းပိုေလွ်ာက္သည္။ (ေလွ်ာက္စရာမရွိ ရွာႀကံကို ေလွ်ာက္သည္။)
- ပိုအိပ္သည္။ (မ်က္လံုးက မအိပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ႀကိတ္မွိတ္အိပ္သည္။)
- ပိုေတြးသည္။ (ဟုတ္တာေရာ။ မဟုတ္တာေရာ။ ျဖစ္ႏိုင္တာေရာ။ မျဖစ္ႏိုင္တာေရာ။)

Current

အသစ္မတင္ ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့။ ဒီအေတာအတြင္း ျဖစ္ပ်က္တာေတြလည္းမ်ားတယ္။ စာေတြေရးဦးမယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ရွိတယ္။ ၾကာသပေတးမွာ စာေမးပြဲေျဖရပါမယ္။
ၾကိဳးစားပါဦးမယ္။

ဘယ္သူမွမလာတဲ့ blog ကိုကိုယ့္ဘာသာပဲ လာၿပီး သနားေနတယ္။

ဆားငန္ေရ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တဲ့
တကယ္ေတာ့
အခါခါသတ္မယ့္ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းပဲ။

ယံုၾကည္ခ်က္တဲ့
အခ်ိန္အခါေစာင့္ရင္း
လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ဦးမယ္။

အိမ္မက္ေတြ
မက္ရင္း မက္ရင္း
အေမွာင္ေတြက ဖံုးဖံုးလာတယ္။


အဲဒီဓါး
ထက္သထက္ ထက္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္ေသြးတယ္။

အဲဒီႀကိဳး
ခိုင္သထက္ ခိုင္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္က်စ္တယ္။

အဲဒီည
နက္သထက္ နက္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္ေစာင့္တယ္။

ကဲ..
တရားခံေတာ့ မရွာပါဘူး
ဒဏ္ရာ ဗရပြ ေပမယ့္
မိုက္မိုက္မဲမဲ ယစ္မူးဆဲ။ ။

Nothing

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုကို ရပ္ခ်င္လို႔ ရပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သံုးစရာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ထိကိုလာမထိရတာပါ။
အဆင္ေျပတဲ့ေန႔ေတြ အဆင္ေျပသလို လုပ္ပါ့မယ္။ ေနာက္ဆို လူေတြသိေတာင္သိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တတ္ႏိုင္ဘူး။ လုပ္သလို မျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္သလိုလုပ္ရတာေပါ့။

2008

သၾကၤန္တစ္ႏွစ္ၿပီးျပန္ၿပီ။ ေရလံုး၀မစိုတာ ဒီႏွစ္နဲ႔ပါဆို (၆)ႏွစ္ရွိသြားပါၿပီ။ ဘယ္သူမွလဲ ေရလာမေလာင္းဘူးေလ။ သူမ်ားကိုလည္း ေရမေလာင္းရတာ (၆)ႏွစ္ရွိၿပီ။
ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္ေတာ့ တေယာက္ေယာက္ကိုေရေလာင္းခ်င္ပါတယ္။

သၾကၤန္အစီအစဥ္

သၾကၤန္မွာ... ။ ကၽြန္မလား။ အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက.. ။ ႏွစ္တိုင္းတေနကုန္ေကာင္းေကာင္း အိပ္တယ္ရွင့္။

ဒီႏွစ္ !!! ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္လိုအိပ္လို႔ရမလဲရွင့္။ နဂိုကတည္းက က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြကို သၾကၤန္ပိတ္ရက္အတြက္ သိမ္းထားပါတယ္ဆိုေနကာမွ။ ခုေတာ့.. က်က္ေတာင္က်က္ျဖစ္ပါ့မလားပဲ။

ေအာ္.. ဒီလိုေလ။ ခုကၽြန္မ အလုပ္အသစ္တစ္ခု ၀င္ေနတာသိတယ္မဟုတ္လား။ (၄)ရက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ on job training ဆိုတဲ့အတိုင္း ခိုင္းသမွ်လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေနရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဘာမွမသင္ရေသးခင္ အရင္ဆံုးပညာစမ္းတာလားေတာ့ မသိဘူး။ 24 April မွာ project presentation တစ္ခုျပရမယ္။ ဒီေတာ့ 21 မွာၿပီးေနရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ Team နဲ႔လုပ္ရတာပါပဲ။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မက်တဲ့ Team မွာကၽြန္မနဲ႔သိတဲ့လူလည္းမရွိ။ ခုမွေတြ႔ဖူးၾကတာ 3 ရက္ပဲရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ Group leader ခမ်ာမွာလည္း ဘယ္သူက ဘာကၽြမ္းက်င္မွန္းမသိ၊ ဘာတာ၀န္ခြဲေပးရမွန္းမသိ၊ မသိ၊ မသိေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြယ္။

ရွင္.....။ အဲဒါေျပာတာေလ။ အဲဒါ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူမ်ား Group ေတြၾကား အရွက္ေတာ္မကြဲရေလေအာင္ တတက္တအားေတာ့ ၾကိဳးစားရေပမေပါ့။

အာ.... မတတ္ပါဘူးဆိုမွဇြတ္ေလ။ မလုပ္လို႔ကလည္းမရေတာ့ မတတ္လည္းတတ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ဆုေတာင္းေနရတာေပါ့။ ေန႔တိုင္းမီးလာပါေစလို႔။ ဒါမွ ကာျပဴတြန္ ကိုခိုင္းလို႔ရမွာေလ။

ဘယ္ကလာ၊ ဘယ္ကလာ။ သၾကၤန္ (5)ရက္သာ အိမ္မွာေနၿပီး လုပ္ရမွာ။ ေရမပက္ေတာ့တဲ့ ပိ္တ္ရက္ေတြက်ရင္ေတာ့ Group လိုက္ဆံုၿပီး လုပ္ရမွာေတာ့။ ဟီး ဟီး မဆံုခ်င္လည္းမရဘူးေလ။ ၾကာသပေတးညေန ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်ား Group ေတြ အၾကမ္းခ်ၿပီးတာေတာင္ ကၽြန္မတို႔က data ေတာင္မရေသးဘူးရွင့္။ ဒီေတာ့ ရွာေဖြ၊ စုေဆာင္း ရဦးမွာေပါ့။ အျပင္မထြက္လို႔ဘယ္ရမလဲ။

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေတြရဲ႔ အားနည္းခ်က္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ေတြက ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ Team နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ရွားတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ Team Work အားနည္းတာလည္္း အဓိကအခ်က္ေပါ့။

ဟာ.. စုထားတာေပါ့။ အစကေတာ့ သၾကၤန္တြင္းေအးေအးေဆးေဆးဆိုၿပီး။ သူမ်ားဆီက ဖတ္ခ်င္သမွ် စာအုပ္ေတြၾကိဳငွားထားတာလည္းအမ်ားၾကီး။ ebook ေတြလည္း အမ်ားၾကီးရထားကာမွ။ ခုေတာ့ ခုေတာ့။

ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အိမ္မွာေတာ့ အိမ္မွာပဲေပါ့ရွင့္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုထိန္းၿပီးေနရဦးမွာ။ အိပ္ခ်ည္းမေနေအာင္။ မီးလာရင္အလုပ္လုပ္ရမယ္။ မီးမလာရင္စာက်က္ရမယ္။

ေမာ္လၿမိဳင္လား။ ျပန္ခ်င္တာေပါ့။ ဘယ္ႏွယ့္ေမးပါလိမ့္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာဖို႔ခ်ည္းေျပာေနတာ။ စရိတ္ခံမယ့္ သူေတာင္ရွိေသး။ အင္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္သၾကၤန္အေၾကာင္းေရးဦးမလို႔။ မေရးျဖစ္ပါဘူးရွင္။ ရႈပ္ေနတာနဲ႔။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲေျပာေတာ့တာေပါ့ေနာ္။

ခု2008 သၾကၤန္ကေတာ့....
သူမ်ားေပ်ာ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္။ ............ လို႔မိႈင္။ ( ???? ဘယ္လိုေျပာရမလဲရွင့္။)

April

အေျခာက္ေသြ႔ဆံုး၊ အပူေလာင္ဆံုး၊ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုး၊
... ဆံုး မ်ားစြာပိုင္ဆိုင္ေသာ
ဒီအခ်ိန္
ငါ့အတြက္ေတာ့ ပန္းေတြအပြင့္ဆံုး။

ထစ္ခ်ဳန္းသံမပါတဲ့ ေရစက္မ်ား
အ၀ါေရာင္အိမ္မက္မ်ား
ျဖဴစင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ မရိုးသားမႈမ်ား
ဒီအခ်ိန္ အားလံုးကအသက္၀င္တယ္။

တူးပို႔သံေတြၾကား
Water Pollution နဲ႔ Drinking Water လိုအပ္ခ်က္ေတြ
ဒီအခ်ိန္ ခဏေလးေမ့ထားပါရေစ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရူးခြင့္ရတဲ့ ပထမဆံုးရက္ကအစ
ဘုရားတက္ရမယ့္ ရက္တစ္ခုအလယ္
ဒီအခ်ိန္ ရက္(30)လံုးလံုး (24)နာရီျပည့္ပါေစ။

ဒီအခ်ိန္
2008က ေရစက္တခ်ိဳ႔နဲ႔ႀကိဳတယ္။
ႏွလံုးသားတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

ဗလာ

တေရြ႔ေရြ႔ စီးဆင္းသြားၾက
ဘယ္အရပ္ဆီလဲ
(စူးစမ္းခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

သံစဥ္တစ္ပိုဒ္လား
နားစြင့္ထားရမွာ
(ၾကားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ရနံ႔
ခံစားမိရမွာ
(ၾကည္ႏူးခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

တခုခုပဲ
လြမ္းေနဖို႔ေကာင္းတာ
(သတိရခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အပိုင္းအစျဖစ္ျဖစ္
ငံ့လင့္ေနရမွာ
(ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ပန္းတိုင္ဆီဦးေမာ့
အားတက္ေနရမွာ
(ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း
ငိုေႄကြးေနရမွာ
(အထီးက်န္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)