Ho LO Lo .... Di Lo LO

အေျပာင္းအေရႊ႕

2009-04-26T21:48:00.001+06:30

ကၽြန္မရဲ႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုေလးကို www.hololodilolo.wordpress.com ဆိုၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕ထားပါတယ္။ ေနာက္ဆိုရင္ အဲဒီကို လာလည္ေပးၾကပါေနာ္။
ေျပာင္းရတဲ့အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ေက်ာ္စရာ၊ လႊားစရာမလိုပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ပါ။ blogspot ကေတာ့ သံေယာဇဥ္တြယ္လွပါတယ္။ အဆင္ေျပရင္လည္း ျပန္လာခဲ့ပါ့မယ္။
ခုေတာ့ wordpress ကိုပဲ လာလည္ၾကပါလို႔။ ခုေတာ့ ျပင္တုန္း ဆင္တုန္း ေလ့လာတုန္းပါ။ အသစ္ေတြကိုေတာ့ အဲဒီမွာပဲတင္ပါ့မယ္။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ျပဇာတ္

2009-04-22T08:41:00.001+06:30

အဲဒီေန႔က
ငါ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ျပဇာတ္တစ္ပုဒ္
သူတို႔အားလံုး ဟန္ေဆာင္ခဲ့ၾကတယ္။

တစ္ေယာက္က ေတြေ၀မႈေတြနဲ႔ တံု႔ေႏွးေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က မပိမရိနဲ႔ သ၀န္တိုမႈေတြ လွ်ံက်ေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က ရင္ခုန္သံစစ္စစ္ကို တျခားသူၾကားမွာ ေၾကာက္ေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကို တခုခုနဲ႔ လဲခ်င္ေနခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က အတိတ္ဆိုတာကို အတင္းေမ့ခိုင္းထားခဲ့တယ္။
တစ္ေယာက္က ....

့ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူတို႔အားလံုးက
မနက္ျဖန္ဆိုတာ ေမ့ထားၿပီး
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေနခဲ့ခ်င္ေနတယ္။

ငါကေတာ့
သူတို႔ကို ၾကည့္ရင္း
သက္ျပင္းေတြပဲ ခ်ခ်ေနခဲ့မိတယ္။

Plan for Holidays

2009-04-10T14:49:00.001+06:30

Aprilလ 11ရက္ေန႔ကစ 21ရက္ေန႔အထိျဖစ္တဲ့ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အရွည္ဆံုးေသာ အစိုးရရံုးပိတ္ရက္ၾကီးေရာက္လာျပန္ပါၿပီ။ ကိုယ္စီကုိယ္စီ သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ ျဖစ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ ကၽြန္မေရာ.. ။ ရွိတာေပါ့။
(၁) စာက်က္မယ္။ ေမလမွာ ျပန္တက္ရမယ့္ အတန္းမွာ စာလိုက္ႏိုင္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနထားတဲ့စာေတြကို ျပန္က်က္ရမယ္။
(၂) စာဖတ္မယ္။ စာမဖတ္ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ebook ေတာ့မဖတ္ခ်င္ဘူး။ စုထားတဲ့ စာအုပ္ေတြဖတ္ရမယ္။ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။
(၃) အိပ္မယ္။
ဒါေလာက္ပါပဲ။
အားလံုးပဲ သၾကၤန္ကာလအတြင္းမွာ အႏာၱရယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

သူမ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္

2009-03-11T10:22:00.001+06:30

ေတာက္ခနဲ ကိုယ္ေစာင့္နတ္နဲ႕ရန္ျဖစ္ရင္း
ေကာက္ခနဲ သူမရဲ႕ အိမ္မက္ေတြေနာက္ လိုက္မိျခင္းကစ ...

သူမရဲ႕ ဖ်တ္ခနဲ အၾကည့္တခ်က္
ကၽြန္ေတာ္ ေလထဲ ေျမာက္ခနဲ လြင့္သည္။

သူမပါးျပင္ထက္က သနပ္ခါးအခ်ိဳ႔ ျဖဳတ္ခနဲ အက်
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲ အလြမ္းတခ်ိဳ႕ သုတ္ခနဲ ျဖတ္ေျပးသည္။

သူမရဲ႕ ဆံပင္အုပ္အုပ္ ၀ဲခနဲ အခါ
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္၀န္းထဲ ၾကယ္တသုတ္ သဲခနဲ ေၾကြသည္။

သူမရဲ႕ အေတြးတခ်ိဳ႕ လက္ခနဲ အပြင့္
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အာရံုကို လိႈက္ခနဲ ခိုးသည္။

ေသခ်ာပါသည္ တေန႔ ...
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ရင္ခုန္သံအခ်ိဳ႕ လြင့္ခနဲ အထြက္
သူမကေတာ့ ဟက္ခနဲ ရယ္ပါလိမ့္မည္။

ႏွေျမာတသျခင္း

2009-03-08T12:20:00.001+06:30

ကြၽန္မအျပစ္ပါပဲ။
ကြၽန္မရဲ႕computer အစုတ္ကေလးထဲမွာ 2002 ေလာက္ကတည္းက စုလာေဆာင္းလာတဲ့ data ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။ 160GB ကုိ windowတင္ထားတဲ့ C က 60GB နဲ႔ data ထည့္ထားတဲ့ D က 100GB ထားထားပါတယ္။ အမ်ားဆံုးသိမ္းထားတာကေတာ့ mp3သီခ်င္းေတြရယ္ (ျမန္မာသီခ်င္းေတာ္ေတာ္စံုစံုလင္လင္စုထားတာပါ။ ေတာ္ေတာ္လည္း စံုေနပါၿပီ။ ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ folder ေလးေတြခြဲၿပီး စုထားတာ။) EBookေတြရယ္ (ITစာအုပ္ေတြေရာ၊ တျခားရသစာအုပ္၊ အစံုအလင္ပါပဲ။ ရသမွ်သိမ္းထားတာ။)။ ေနာက္ကြၽန္မေရးထားသမွ်စာေတြ(သူမ်ားကိုျပဖူးတာေရာ။ ဘယ္သူမွမျပရေသးတာေရာ)။ ေနာက္ ကြၽန္မလုပ္ထားတဲ့ portfolio ေတြေပါ့။ ေနာက္ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္လံုး စုထားတဲ့ software ေပါင္းစံု။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မ်ိဳခ်ထားရွာတဲ့ hard disk ေလးခမ်ာ ဒီမနက္ပဲ ၾကြသြားရွာပါေတာ့တယ္။
ကြၽန္မတို႔ အျပစ္က CD, DVD တို႔နဲ႔ ဘာ backup မွမထားထားတာပါပဲ။ ခုေတာ့ ရင္ကြဲေရာပဲ။ ခံေပါ့။
ကြၽန္မႏွေျမာဆံုးကေတာ့ ebook ေတြပဲ။ သူ႔စာေရးဆရာနဲ႔သူ ေသခ်ာခြဲထားတာ။ ျပန္ရွာရင္ ရႏိုင္ေပမယ့္ အခ်ိန္အမ်ားၾကီး တျဖည္းျဖည္းစုထားရတာေလ။
ေတာ္ပါၿပီ။ ဆက္ေရးဖို႔ေတာင္ အားမရွိဘူး။ ႏွေျမာလြန္းလို႔။ :D

Current

2009-03-05T21:36:00.001+06:30

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ တနလၤာ ေငြေဆာင္မွာေရာက္ေနခဲ့တယ္။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ အလုပ္ေရာ၊ သင္တန္းေရာ၊ လူမႈေရးေတြပါ ပိေနတဲ့အျပင္ အလြန္တရာ ေသာင္းက်န္းခဲ့တဲ့ အရွိန္နဲ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ခုထိ အိပ္ေရးမ၀ေသးပါ။ စာေရးခ်င္ေပမယ့္ မေရးႏိုင္ဘူး ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြားလို႔။
စိတ္ထဲမွာ ေရးစရာစာေတြ၊ ေပၚလာေနတဲ့ ကဗ်ာအပိုင္းအစေတြရွိေနေပမယ့္ ခ်မေရးျဖစ္ဘူး။ လြင့္သြားေတာ့မွာပဲ။
ေလာေလာဆယ္ လုပ္ျဖစ္ေနတာက ---
သီခ်င္းကေတာ့ လူလည္အာရွသားကို ေရေရလည္လည္ နားေထာင္ေနတယ္။ (အဲဒီထဲက သီခ်င္းေတြဆိုၿပီး ကေတာင္ကခဲ့ေသးတယ္ ေငြေဆာင္မွာ အဟက္ အဟက္)
ေ၀မွဴးသြင္ရဲ႔ အသဲကြဲလူရႊင္ေတာ္ ဖတ္ေနတယ္။ အေဟာင္းပါ။ (တေန႔ ၅ရြက္ႏႈန္းနဲ႔)
က်န္တာေတာ့ အလုပ္သြားတယ္။ အိပ္တယ္။ အိပ္တယ္။
ကဲ ... ေနာက္မွပဲ။

Weak points and Good points

2009-02-26T09:26:00.001+06:30

မေန႔က google groups တစ္ခုကို apply လုပ္ေတာ့ ေမးခြန္းသံုးခုေမးျခင္း ခံရပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႔ weak points နဲ႔ good points ကိုသံုးခ်က္စီေရးပါတဲ့။

ရုတ္တရက္ skip လုပ္လိုက္မယ္ စိတ္ကူးေပမယ့္ အဲဒီစိတ္ကူးေနာက္မွာ ဘာလို႔ငါမေျဖႏိုင္တာလဲ ဆိုတဲ့အေတြးက ခ်က္ခ်င္းကပ္ပါလာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီး၊ ေျဖလိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုေလးပါ။

Weak point – (1)lazy (2)easy to change (3)difficult to change

Good point – (1)positive view (2)easy to forget (3)easy to believe

Weak points (1) lazy

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမရဆံုးနဲ႔ အားနည္းခ်က္လို႔ အထင္ဆံုးက အပ်င္းၾကီးတာပါ။ ကၽြန္မသိပ္ပ်င္းပါတယ္။ လုပ္သင့္ေနမွန္းသိရက္ ပ်င္းၿပီးမလုပ္ပါ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း သိပ္သနားတတ္ပါတယ္။ ငါပင္ပန္းေနၿပီ ဆိုၿပီး သိပ္သနားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါကလည္း lazy ကေန ျမစ္ဖ်ားခံလာတာပါပဲ။

Weak points (2) easy to change

အေျပာင္းအလဲ သိပ္ျမန္ပါတယ္။ ဒီလူက ဒီလိုေျပာရင္း ဒီဘက္ပါတတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာျပန္ရင္လည္း ဟုတ္သားပဲ ဆိုၿပီး ေျပာင္းတတ္ပါေသးတယ္။ ဒီေန႔ခံစားမႈက ဒီလိုဆိုေပမယ့္ ေနာက္ေန႔ဆို မတူေတာ့ျပန္ပါဘူး။

Weak points (3) difficult to change

တခါတေလ သိပ္ေခါင္းမာပါတယ္။ ဒါလုပ္မယ္ ဆံုးျဖတ္ထားရင္ လုပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ မေျပာင္းပါဘူး။ ဒီလိုလုပ္မယ္ ဆိုရင္လည္း အားလံုးက မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မကေတာ့ မေျပာင္းလဲႏိုင္ဘဲ လုပ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ အေျပာင္းအလဲ လုပ္ရမွာကို သိပ္ေၾကာက္ပါတယ္။

Good points (1) positive view

အေကာင္းျမင္တတ္တာကို ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္မ ဘယ္အရာကိုမဆို အေကာင္းျမင္တတ္ပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အားသာခ်က္လို႔ အၿမဲေတြးတတ္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေဒါသထြက္ထြက္၊ စိတ္ညစ္ညစ္၊ အျမင္ကတ္ကတ္ အေကာင္းဘက္ကလွည့္စဥ္းစားရင္ ကိုယ္ေရာ စိတ္ေရာ ေအးခ်မ္းတယ္ေလ။

Good points (2) easy to forget

ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္တာလည္း ေကာင္းတဲ့အခ်က္လို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ စိတ္ညစ္စရာဆိုလည္း ခဏေလးေမ့ပါတယ္။ ဘယ္အရာမွ ရင္ထဲမွာ ၾကိတ္ခံစားေနတာ မရွိပါဘူး။ စိတ္ညစ္တဲ့ခဏမွာပဲ အသားကုန္ စိတ္ညစ္ပစ္လိုက္ၿပီး ေနာက္ေတာ့လည္း ေမ့သြားတာပါပဲ။

Good points (3) easy to believe

လြယ္လြယ္ကူကူ ယံုေပးတတ္တာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ အားသာခ်က္ပါပဲ။ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကၽြန္မစိတ္ထဲ သံသယပြားတာ ရွားပါတယ္။ ယံုပါတယ္။ အႏၱရယ္မ်ားတယ္လို႔ ဆိုၾကမလား။ ကၽြန္မကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ယံုႏိုင္တာကိုပဲ ေက်နပ္ပါတယ္။

ဒါပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ weak point နဲ႔ good point သံုးခ်က္စီပါ။ အားလံုးလည္း စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါဦး။

JLPT

2009-02-25T12:08:00.001+06:30

JLPT (Japanese Language Proficiency Test)

Japan Educational Exchange & Services (JEES) မွၾကီးမွဴးက်င္းပေသာဂ်ပန္စာ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲျဖစ္ပါသည္။ mother　language ဂ်ပန္မဟုတ္ေသာ လူတိုင္းအတြက္ရည္ရြယ္ေသာ စာေမးပြဲျဖစ္ပါသည္။ JLPT စာေမးပြဲကို 1984 မွာစတင္ခဲ့ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေပါင္း　15ႏိုင္ငံတြင္ ေျဖဆိုသူေပါင္း 7,000ေလာက္ျဖင့္သာ စတင္က်င္းပခဲ့သည္။ 2005ခုႏွစ္တြင္မူ ႏိုင္ငံေပါင္း 50တြင္ ေျဖဆိုသူေပါင္း　350,000အထိတိုးတက္လာခဲ့သည္။

JLPT စာေမးပြဲတြင္ အဆင့္ေလးဆင့္ရွိသည္။ အေျခခံမွာ level 4 ျဖစ္ၿပီး၊ အျမင့္ဆံုး level 1 ျဖစ္သည္။ ယင္းစာေမးပြဲကိုတစ္ႏွစ္လွ်င္ တစ္ၾကိမ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ က်င္းပေလ့ရွိသည္။ (ယခုအခါ တရုတ္၊ ကိုရီးယား စသည့္ အခ်ိဳ႕ေသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္မူ တစ္ႏွစ္လွ်င္ႏွစ္ၾကိမ္က်င္းပလ်က္ရွိသည္။) ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသာမက ကိုရီးယား၊ တရုတ္၊ ထုိင္၀မ္ ႏိုင္ငံမ်ားသည္လည္း JLPT ေျဖဆိုသူအမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားအျဖစ္ ႏွစ္စဥ္ စံခ်ိန္တင္လ်က္ရွိပါသည္။

Level 1 အဆင့္ေအာင္ျမင္ၿပီးသူသည္ ကၽြမ္းက်င္အဆင့္ျဖစ္၍ ဂ်ပန္လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြင္ ၀င္ဆံံ့ႏိုင္ေသာ အဆင့္ျဖစ္သည္။ Level 2 အဆင့္သည္ ဂ်ပန္စကားျဖင့္ ေျပာဆို၊ ေရး၊ ဖတ္ႏိုင္ေသာအဆင့္ျဖစ္သည္။ Level 3 သည္ beginner course ကိုၿပီးဆံုးေသာအဆင့္ျဖစ္၍ ေန႔စဥ္သံုးဂ်ပန္စကား (အေျခခံဂ်ပန္စကား)ကို ေျပာဆို၊ ေရး၊ ဖတ္ႏိုင္ေသာအဆင့္ျဖစ္သည္။ ေအာက္ဆံုးအဆင့္ Level 4 သည္ ရိုးရွင္းေသာ ႏႈတ္ဆက္စကားေလာက္ကို ေျပာဆိုႏိုင္၍ beginner course တ၀က္ၿပီးဆံုးေသာ အေျခအေနျဖစ္သည္။

Level အားလံုးေမးခြန္းပံုစံမွာ တူညီ၍ ခက္ခဲမႈသာ ကြာျခားပါသည္။ ေျဖဆိုရာတြင္ အပိုင္း(၃)ပိုင္းပါ၀င္၍ စုစုေပါင္းအမွတ္(400)ျဖစ္ၿပီး Levle 4,3,2 အတြက္ အမွတ္(240)(60%)၊ Level 1 အတြက္ အမွတ္(280)(70%) သည္ေအာင္မွတ္ျဖစ္သည္။ အပိုင္း(၁)သည္ Vocabulary ျဖစ္ၿပီး၊ အမွတ္(၁၀၀)ျဖစ္သည္။ အပိုင္း(၂)မွာ Listening ျဖစ္၍ အမွတ္(၁၀၀)ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး အပိုင္း(၃)မွာ Grammer ႏွင့္ Reading ပိုင္းျဖစ္ၿပီး၊ အမွတ္(၂၀၀)ျဖစ္သည္။ ေမးခြန္းအားလံုးသည္ multiple choice ပံုစံျဖစ္၍ အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးအေျဖကို ေရြးခ်ယ္ရျခင္းျဖစ္သည္။

/* ယေန႔သည္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ(၇)ရက္ေန႔တြင္ ေျဖဆိုထားေသာ JLPT စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းထြက္ေသာေန႔ ျဖစ္ပါသည္။*/

အခ်ိဳ႕ေသာ အာေရဘီယံ၃၃

2009-02-18T13:15:00.001+06:30

တိမ္ေတြဟာ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနၾကတယ္။
လူေတြဟာလည္း ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္ရာ ဘ၀ေတြမွာ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္
ျဖတ္သန္း သြားေနၾကတာပါပဲ။
တခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ေကာင္းတာေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကမယ္။
တခ်ိဳ႕ရက္ေတြက်ေတာ့ သိပ္မေကာင္းတာေတြ လုပ္မိခ်င္ လုပ္မိခဲ့ၾကမွာေပါ့။
တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူ႔တို႔ဘ၀ ခိုင္မာျမင့္မားလာေအာင္ တစ္ရက္ခ်င္း တစ္ရက္ခ်င္း
တည္ေဆာက္သြားၾကတယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြက်ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အၾကီးၾကီးေတြ၊ စကားလံုး
အၾကီးၾကီးေတြနဲ႔ အေ၀းၾကီးက မေရာက္လာေသးတဲ့ အခြင့္အေရး တစ္စံုတစ္ရာကို
ထိုင္ေစာင့္ရင္း တစ္ရက္ၿပီး တစ္ရက္ ျဖဳန္းတီး ပစ္လိုက္ၾကတယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ ေရာက္လာတဲ့ ေန႔ေတြကို သူတို႔အတြက္ သက္သက္ပဲ သေဘာထားၾကတယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြကေတာ့ ေရာက္လာမယ့္ ေန႔ေတြကို တျခား လူေတြအတြက္
အလုပ္လုပ္ေပးဖို႔ ၾကိဳဆိုၾကတယ္။
တခ်ိဳ႕လူေတြက ေန႔အသစ္ေတြမွာ အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္ေတြရွာေတြ႕ၾကတယ္။

တခ်ိဳ႕လူေတြက် ….
ေန႔အသစ္ေတြမွာ သံေယာဇဥ္ အသစ္ေတြ ထပ္ရွာေတြ႔တတ္ၾကတယ္။

(စာမ်က္ႏွာ-၈၃၊ အရိုး၊ အာေရဘီယံ ၃၃)

/* အထက္ပါ စာပိုဒ္ကေလးကေတာ့ စာေရးဆရာ အရိုးရဲ႕ အာေရဘီယံ ၃၃ ဆိုတဲ့
စာအုပ္ထဲကျဖစ္ပါတယ္။ သေဘာက်လို႔ ကူးထားရာကေန အားလံုးအတြက္
မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။
ဘယ္တခ်ိဳ႕ထဲမွာ ဘာမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ ကၽြန္မကေတာ့
အားလံုးေသာတခ်ိဳ႕ထဲမွာ ပါေနပါေတာ့တယ္။ */

ၾကိဳးစားမယ္။ ၾကိဳးစားစို႔။ ၾကိဳးစားစမ္း။

2009-02-17T10:37:00.001+06:30

ၾကိဳးစားမယ္။ ၾကိဳးစားစို႔။ ၾကိဳးစားစမ္း။ ဒီစကားလံုးေလးေတြဟာ
ကၽြန္မတို႔ေတြ အၿမဲလိုလို ေျပာေနက်၊ အေျပာခံေနက်ရတဲ့ စကားေလးေတြ
မဟုတ္ပါလား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးတဲ့စကား၊ သူမ်ားကိုအားေပးတဲ့စကား၊
ကိုယ့္ကိုအားျဖစ္ေစတဲ့စကား အဲဒီလိုပဲ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ 1996ခုႏွစ္ထုတ္
ဂ်ပန္သတင္းစာတစ္ေစာင္ရဲ႔ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့
စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။

ၾကိဳးစား ဆိုတဲ့စကားလံုးကို မတိက် မေရရာတဲ့ စကားလံုးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။
လူသားတိုင္းဟာ ပင္ကုိယ္အားျဖင့္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ မေျပာလည္း
ၾကိဳးစားၿပီးသားျဖစ္ပါတယ္။ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ ထုတ္ေျပာလိုက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့
ေျပာင္းျပန္အေနနဲ႔ စိတ္ဖိစီးမႈနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားမႈဒဏ္ေတြေၾကာင့္
တကယ့္အရည္အခ်င္းကို မျပႏိုင္ဘဲ ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ရလဒ္ေတြမရႏိုင္တာက
ပိုမ်ားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း လူသားေတြဟာ
ကိုယ္တိုင္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူမ်ားကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကိဳးစားပါ့မယ္
ဆုိတာမ်ိဳး၊ ၾကိဳးစားၾကစို႔ ဆိုတာမ်ိဳး၊ ၾကိဳးစားစမ္းပါ ဆိုတာမ်ိဳး
မၾကာခဏအသံုးျပဳေနၾကပါတယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ အဲဒီစကားလံုးေလးဟာ
ေတာ္ေတာ့္ကို မေရာရာတဲ့ စကားလံုးပါတဲ့။

ဥပမာေပးထားတာကေတာ့ ေမြးရာပါ ေျခေထာက္မသန္စြမ္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ
"ေျခေထာက္ကမသန္ေပမယ့္လည္းၾကိဳးစားပါေနာ္" လို႔အၿမဲတေစေျပာျခင္းခံရပါတယ္။
အဲဒီစကားရဲ႔ေနာက္ကြယ္မွာ ေျခေထာက္မသန္ျခင္းဟာ ဆင္းရဲဒုကၡတစ္ခု
ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိေပးေနသလိုပါပဲ။ သူ႔အတြက္ကေတာ့ ေျခေထာက္မသန္ေပမယ့္လည္း
ေမြးကတည္းကပါတဲ့ အဲဒီေျခေထာက္နဲ႔ပဲ အဆင္ေျပေနပါတယ္တဲ့။
ေနာက္ဥပမာတစ္ခုက ကေလးတစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႔ဆရာက အၿမဲတေစ ၾကိဳးစားစမ္း
လို႔ေျပာေလ့ရွိပါတယ္္တဲ့။ အဲဒီကေလးရဲ႕ခံစားခ်က္ကေတာ့
သူအၿမဲတမ္းၾကိဳးစားေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္အထိ ဘယ္လိုပဲ လုပ္ေပမယ့္
ၾကိဳးစားစမ္းဆိုတာခ်ည္းပဲ အေျပာခံေနရပါတယ္။ ဆရာက အားေပးတာ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း
ၾကိဳးစားစမ္းဆိုတာ ဘယ္ေလာက္အထိ ဘယ္အတိုင္းအတာအထိလည္းဆိုတာ
ရွင္းရွင္းလင္းလင္းကို မျပသႏိုင္ပါဘူး။

ၾကိဳးစားမယ္ လို႔ေျပာမိရင္ ဘယ္ေနရာကမွန္းမသိ သုတ္သုတ္ပ်ာပ်ာခံစားခ်က္
ျဖစ္လာပါတယ္။ ၾကိဳးစားစမ္း ဆိုတာကလည္း တခါတေလက်ရင္ ၫွာတာစိတ္မရွိ
ရက္စက္တဲ့ ပဲ့တင္သံတစ္ခု ျဖစ္သြားတတ္ပါတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

2009-02-13T14:07:00.001+06:30

မသိ၍ဆို၊

မလုိ၍ေျပာ။

သူ႔စိတ္မွာ အလြန္ယဥ္လို႔၊

သူ႔ဥာဥ္မွာ အလြန္သန္႔တယ္၊

ထူးခၽြန္႔သေဘာ။ ။

မသိ၍ထင္၊

မျမင္၍ေျပာ။

သူ႔၀ိညာဥ္ မေသေပ်ာက္ပါဘူး။

မိုးေပါက္လို အစဥ္ၾကည္လို႔၊

ေနျခည္လို အစဥ္လန္းကာ၊

ဖ်န္းဆြတ္စိတ္ေစာ။ ။

မင္းသု၀ဏ္

ခပ္လြဲလြဲမ်ားႏွင့္ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို

2009-02-13T14:05:00.000+06:30

မမွားေသာေရွ႔ေန၊ မေသေသာေဆးသမား ဆိုတဲ့ေနာက္မွာ မလြဲေသာလူသားလို႔ထပ္ထည့္ရေကာင္းမလား။ လူသားအားလံုးလြဲတတ္သည္ လို႔ပဲေအာ္ရေကာင္းမလား။ လြဲတတ္တဲ့လူသားေတြထဲက လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မလည္း ဒီတပတ္အတြင္းမွာ အလြဲဓါတ္ခံေလး ေခါင္းေထာင္ေနပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြကစပါတယ္။ ေန႔လည္(၁)နာရီမွာ အရင္အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ရံုးကအစ္ကုိေတြ အစ္မေတြနဲ႔ ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းထားပါတယ္။ ေနလို႔သိပ္မေကာင္းလို႔ အေမက ေစာေစာျပန္နားဖို႔ေျပာတာကိုေတာင္ ခ်ိန္းၿပီးသား ျဖစ္ေနလို႔ မနက္သင္တန္းၿပီးေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ ဆူးေလဘုရားကိုသြားပါတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္နဲ႔ပဲေတြ႔ၿပီး တျခားသူေတြကို ဆက္ေစာင့္လိုက္တာ (၂)နာရီကိုထိုးေရာ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေျခအေနမလွဘဲ အိမ္ကိုသာ ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ ေနာက္မွျပန္သိတာက ေတြ႔ဖို႔ေျပာထားတဲ့ အစ္ကုိၾကီးက ဧမာေႏြလေရွ႔မွာ ေစာင့္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ေတြက ဆူးေလဘုရားေပၚမွာ ေစာင့္ေနခဲ့တာပါတဲ့။ မွတ္ကေရာပဲ။

ေနာက္တေန႔ တနလၤာေန႔ကေတာ့ အလြဲဆံုးပါပဲ။ မနက္အိပ္ရာထကတည္းက စလြဲတာ။ အဲဒီေန႔က ကၽြန္မ ေနသိပ္မေကာင္းတာနဲ႔ နားခ်င္တာေၾကာင့္ ရံုးမတက္ဘဲ ခြင့္ယူဖုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မနက္(၁၀)နာရီမွာ ေစတန္နဲ႔ sponsor ကိစၥခ်ိန္းထားတာေလးရွိတာေၾကာင့္ အျပင္ကလည္းထြက္ရမယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလိုစဥ္းစားပါတယ္။ မနက္ရံုးခဏသြားမယ္။ တနလၤာဆိုေတာ့ report လည္းတင္ရဦးမယ္။ (၉)နာရီေလာက္မွ ခြင့္ယူၿပီး ျပန္ထြက္မယ္ေပါ့။ ၿပီးရင္ သြားစရာရွိတာသြား၊ ေန႔လည္ေတာ့ အိမ္ျပန္အိပ္မယ္ေပါ့။
မနက္ ေကာ္ဖီေသာက္မယ္လုပ္ေတာ့ အေမက ေဆးေသာက္ဖို႔နဲ႔ ေဆးယူသြားဖို႔ သတိေပးတာေၾကာင့္ ေန႔လည္ေသာက္ရမယ့္ ေဆးကိုအိတ္ထဲထည့္၊ မနက္စာ ေဆးကိုေသာက္ဖို႔ျပင္တာေပါ့။ ေနာက္က်ေနရတဲ့အထဲ မနက္စာေဆးထဲက တစ္လံုးက ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းမသိဘူး။ အေမေရာ ကၽြန္မပါ ရွာတာပဲ။ မေတြ႔ဘူး။ ကဲ မေတြ႔လည္း ထားေတာ့ဆိုၿပီး ထားလိုက္ပါတယ္။ အျပင္ထြက္ခါနီးဆဲဆဲမွ အေမက ေတြ႔ၿပီတဲ့ ေဆးက။ ဘယ္ေရာက္ေနတယ္ထင္လဲ။ အေမ့ေကာ္ဖီခြက္ထဲ ၀င္ေနတာေလ။ ကၽြန္မ ဟိုခြဲ ဒီခြဲမွာ က်သြားတာျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေဆးႏွယ္ ေကာ္ဖီခြက္ ႏွစ္ခြက္ထားတာ ကၽြန္မခြက္ထဲက်ေတာ့ ဘာျဖစ္မွာမို႔လည္းေနာ္။ ခုေတာ့ တလြဲ။
ရံုးသြားဖို႔ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ရံုးက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတြ႔တယ္။ အဲဒီမွာ စိတ္ကူးေျပာင္းသြားေရာ။ report စာရြက္ကို သူ႔နဲ႔ ေပးလိုက္ၿပီး ခြင့္ကိုဖုန္းပဲဆက္လုိက္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ဒါဆို မနက္(၁၀)နာရီမွ ခ်ိန္းထားတာ အေစာၾကီးရွိေသးတယ္္။ မထူးပါဘူး အရင္အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ရံုးကိုသြားလည္မယ္ေပါ့။ ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ႔ကိုယ္ လာလိုက္တာ အဲဒီရံုးေအာက္ေရာက္မွ သတိရတယ္။ ကၽြန္မရံုးသာ မနက္(၈)နာရီရံုးတက္တာေလ။ သူတို႔ရံုးက (၉)နာရီမွကို။ ခုမွ (၈)နာရီရွိေသးတာ။ ကဲ ေစာင့္ေပေရာ့။
(၉)ခြဲေလာက္ေရာက္ေတာ့ ေစတန္ရဲ႔ဆိုင္ကိုေရာက္တယ္။ သူ႔ကားနဲ႔ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီကို အသြားမွာ ေကြ႔တာမွားၿပီး ေနာက္ဆံုး သူ႔အိမ္ေအာက္မွာ ကားရပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္မ လြယ္ထားတဲ့အိတ္ကို ရႈပ္လို႔ သူ႔ကားထဲမွာ ထားခဲ့မယ္ ဆိုေတာ့ အိုေကတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ သြားစရာရွိတာသြား။ ဦးတီေလးဆီကိုပါ အဆစ္၀င္လည္လုိက္ေသးတယ္။ ျပန္ေတာ့ စဥ္းစားမိလုိက္ေသးတယ္။ အိတ္သာမထားခဲ့ရင္ ဆူးေလကေန တန္းျပန္လို႔ရမွာလို႔။ ထားေတာ့။ ေစတန္နဲ႔တူတူ အိတ္ယူဖို႔ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္လာရင္း ကားရပ္ထားတဲ့နားေရာက္မွ ဟိုက္ ခနဲျဖစ္သြားတယ္။ ကားမရွိေတာ့ပါ။ သူ႔အေမေမာင္းသြားတာ။ ကၽြန္မက ဒုကၡ။ ပိုက္ဆံအိတ္ေရာ၊ ေနာက္ေန႔ရံုးတက္ဖို႔ေရာ၊ အားလံုးကအိတ္ထဲမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္က (၁၂)နာရီေတာ့ မထိုးေသးဘူး။ ဒီအတိုင္းျပန္သြားရေအာင္လည္း ဒီအိတ္က ယူေတာ့ယူရဦးမွာ။ မထူးပါဘူး။ ေစာင့္ယူတာေပါ့။ မနက္က ေသခ်ာစကားမေျပာရေသးတာနဲ႔ ဟိုရံုးကိုပဲ ျပန္သြားမယ္ စဥ္းစားၿပီး ေစတန္႔ကို သူ႔ဆိုင္မွာပဲ (၂)နာရီေလာက္မွ အိတ္လာယူမယ္ ေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
ေဘာ္ဒါေတြရံုးကိုေရာက္ေတာ့ ေအးေဆးပဲ။ အစ္မႏွစ္ေယာက္ပဲရွိတယ္။ အားလံုးအျပင္ထြက္ေနၾကတယ္။ ေအးေဆးအိပ္လို႔ပါရတယ္တဲ့။ ကၽြန္မလည္း အိပ္လည္းအိပ္ခ်င္၊ ဗိုက္ကလည္းဆာေနတာေၾကာင့္ တခုခုေကၽြးပါလို႔ ေျပာေတာ့ သူတို႔က မုန္႔ေကၽြးဖို႔လုပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာတင္ ဖုန္းလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္လံုး အျပင္ထြက္ဖို႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဘယ္နားေရြ႔ရမလဲေပါ့။ သူတို႔ဆီက ပိုက္ဆံတစ္ေထာင္ေတာင္း အင္တာနက္သံုးရင္း အိတ္ကိုေစာင့္မယ္ဆိုၿပီး ….။ အဲဒီမွာ ထပ္လြဲတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ မနက္ကတည္းက ေကာ္ဖီတခြက္ပဲ ေသာက္ထားတဲ့ ကၽြန္မ ဗိုက္အရမ္းဆာေနၿပီ။ ေနပူထဲဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္နဲ႔ ညကတည္းက အိပ္ေရးပ်က္ထားတဲ့အရွိန္နဲ႔ ေခါင္းကလည္းေနာက္ေနၿပီ။ အိမ္ကိုလည္း မေျပာခဲ့ေတာ့ ျပန္ရင္ အဆူခံရမွာပဲ ဆုိၿပီး ညစ္ေနၿပီ။ အားလံုးေပါင္းၿပီး ေအာ္ေတာင္ငိုခ်င္ေနခဲ့ပါတယ္။ အင္တာနက္သံုးရင္း အာရံုလႊဲေပမယ့္ ငိုခ်င္တာပဲ ၾကီးစိုးေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႔ပထမအမွားက ပိုက္ဆံရခဲ့ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ မုန္႔အရင္စားဖို႔စိတ္ကူးမရဘဲ အင္တာနက္ဆိုင္ထဲ ၀င္တာပါပဲ။ အဲဒီ (၂)နာရီေလာက္အခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ့္ကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖစ္ေနတာပါပဲ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ညေန(၄)နာရီေလာက္ရွိၿပီ။ ဘာမွမေျပာႏိုင္ဘူး တန္းအိပ္တာပါပဲ။ ရလဒ္အေနနဲ႔ ေနာက္ေန႔တစ္ရက္ပါ ခြင့္ထပ္ယူလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ခြင့္ႏွစ္ရက္ယူၿပီး ရံုးျပန္တက္ေတာ့ ကၽြန္မမရွိတဲ့ ႏွစ္ရက္ ကၽြန္မမသိလိုက္တဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ ကၽြန္မက ေနရင္းထိုင္ရင္း ၾကားၫွပ္ေနရပါေတာ့တယ္။
ညေနအျပန္လမ္းမွာေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔ကားတိုက္တဲ့ accident ေလးတစ္ခုကိုျမင္လိုက္္ရတယ္။ ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္ေရာက္လို႔ ဆင္းၿပီး၊ အိမ္ဘက္ကို လမ္းကူးမလို႔လုပ္တာ ကားေတြကို ျမင္ၿပီး ကၽြန္မ လမ္းမကူးရဲေတာ့ဘူး။ ေန႔တိုင္းကူးေနတဲ့လမ္းကို လံုး၀ကိုမကူးရဲေတာ့တာ။ ဘယ္လိုမွ အားတင္းလို႔မရတာနဲ႔ပဲ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ေလွ်ာက္ၿပီး တျခားလမ္းကပတ္ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။
ေနာက္တခုက ကၽြန္မအေဖရဲ႔အလြဲပါ။ ကၽြန္မနဲ႔ (၂)ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆီကေန ကၽြန္မဆီစာတစ္ေစာင္ေရာက္ပါတယ္။ နယ္အိမ္လိပ္စာနဲ႔ပါ။ ဒီဇင္ဘာကတည္းကေရာက္တဲ့ အဲဒီစာကိုယူလာတဲ့ ကၽြန္မအေဖကိုယ္တိုင္က ေမ့ၿပီး ခုေဖေဖာ္၀ါရီမွ ကၽြန္မကို ေပးတာပါ။ ကမန္းကတမ္းဖတ္လိုက္ေတာ့ သူေျပာထားတဲ့အခ်ိန္မမွီေလာက္ေတာ့ဘူး။ ဟူး လြဲျပန္ပါေရာလား။

ဒီေန႔ ျပည္ေထာင္စုေန႔မွာေတာ့ တေန႔လံုးမလြဲဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အနားယူႏိုင္ခဲ့ပါၿပီ။

ကဲ.. ကၽြန္မရဲ႕ ဒီတပတ္စာ ေပါက္တတ္ကရေတြကို ဒီအဆံုးထိ ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ေပးတယ္ဆိုရင္ပဲ ခပ္လြဲလြဲေလး ေက်းဇူးတင္ပါရေစ။ ။

အရိုး - လူလည္အာရွသား

2009-02-11T15:38:00.001+06:30

ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ေတးေရး၊ ေတးဆို အရိုးရဲ႔ လူလည္အာရွသား
ဆိုတဲ့စီးရီးသစ္ထြက္ရွိလာခဲ့ပါၿပီ။ သီခ်င္း(၁၃)ပုဒ္ပါ၀င္ပါတယ္။ အရိုးရဲ႔
ပံုစံသီခ်င္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ ကၽြန္မတို႔လို အရိုးသီခ်င္းမွန္သမွ်
ၾကိဳက္တဲ့သူေတြအတြက္ စိတ္ေက်နပ္ေစမယ့္ စီးရီးေလးပါပဲ။
ပါ၀င္တဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့ ..
၁။ ေနသာေလသာတဲ့ေန႔
၂။ ဥ
၃။ လူလည္အာရွသား
၄။ ကန္တင္းထဲကကြင္း
၅။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တဲ့ည
၆။ ေလတိုက္တဲ့ညေတြ
၇။ Graduation day
၈။ အမဲကင္က်ပ္တိုက္ေၾကာ္
၉။ ဒါရိုက္တာ
၁၀။ ကံဆိုသည္မွာ
၁၁။ ေရာ့ခ္ အန္ ရိုးလ္
၁၂။ တစ္စကၠန္႔မွာတစံုတရာ
၁၃။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့

ေနသာေလသာတဲ့ေန႔ ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကတည္းက အင္တာနက္မွာ နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့
ေ၀ၚအိုက္နီ သီခ်င္းပါပဲ။

ဥ ဆိုတာကေတာ့ ဟာသဆန္ဆန္သီခ်င္းေလးပါပဲ။ ဟိုဘက္အိမ္၊ ဒီဘက္အိမ္
ၾကက္ဥလုရာကေန စပါးက်ီမီးရိႈ႔တဲ့အထိ ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။
/* ေနတက္ေလတက္ေမြးတဲ့က်ဳပ္ စိတ္ထားကခပ္ပုပ္ပုပ္။ ……………………။
က်ဳပ္တရြာလံုးက ၀ိုင္းညွိမ္းရ က်ဳပ္ရိႈ႔တဲ့မီးခင္ဗ် ၾကက္ဥတလံုးက စတဲ့အစ
ႏွစ္အိမ္ေတာင္ ျပာျဖစ္က် သင္ခန္းစာရလို႔ ပုခံုးထဖက္ ဂ်ပုက ရႈပ္မဲ့မဲ့
ေနာက္တခါ ၾကက္ေတြမဥေအာင္ လုပ္ထားကြဲ႔။*/

စီးရီးေခါင္းစဥ္ လူလည္အာရွသားကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားၿပီး
အလုပ္လုပ္တဲ့ေရႊတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။ သံစဥ္ျငိမ့္ျငိမ့္ေလးနဲ႔
အလည္ေလာက္မွာ ေလခၽြန္သံေလးပါပါတယ္။
/* မဟာလူတန္းစားအိမ္မက္မ်ား အိမ္ျပန္အခန္းပိတ္ ၾကိတ္ငိုရ
အာရုဏ္တက္တိုင္းထ မနက္တိုင္းတက္ၾကြ လူလည္အာရွသား */

ကန္တင္းထဲကကြင္းကေတာ့ ေက်ာင္းထဲကကြင္းတစ္ေယာက္စီရဲ႔ စရိုက္ကို
သူ႔ေမဂ်ာအလိုက္ ပံုေဖာ္သြားတာ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်မိပါတယ္။
/* Acid အလွမယ္ chemistry ရဲ႕queen ဗ်။ အနားသြားကပ္တဲ့
သံုးေလးငါးေယာက္ၾကံဳဖူးတာ လက္ေတြ႔ခန္းေခၚၿပီး Acid ပုလင္းနဲ႔ ေဆာ္တယ္ဗ်။
……………………
ရိုးရိုးေလးနဲ႔ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ တစ္ေယာက္ပါ။ ဟိုးေရွ႔နားက
ျမန္မာစာေမဂ်ာ ကြင္းဗ်ာ။ မင္းရည္းစားစာေပးတိုင္း မင္းအတြက္ျပန္ေရးမွာ
မင္းဖတ္ရမွာက ဟိုးေရွးေခတ္က က်ိန္စာေတြလား*/

ရုပ္ရွင္ၾကည့္တဲ့ည ကေတာ့ သရဲကားၾကည့္ရင္းမီးပ်က္သြားတဲ့ညတစ္ညအေၾကာင္းပါ။
/* ေခြးတစ္ေကာင္အူသံကို အခါခါသဲ့သဲ့ၾကား အျဖဴေရာင္အေရခြံေအာက္က
လက္ေခ်ာင္းမ်ား အခန္းနံရံေပၚမွာ ေငြေရာင္အသားလွီးဓါး ေျခတလွမ္းေရြ႔ခ်ိန္
မ်က္လံုးတဖက္ထြက္က်သြား */

ေလတိုက္တဲ့ညေတြကေတာ့ ဒီစီးရီးစ္ထဲက တစ္ပုဒ္တည္းေသာ အခ်စ္သီခ်င္းလို႔ ေျပာရမလားပဲ။
/* တိမ္ေတြပ်ံသြားေပမယ့္ ငါက်န္ခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္ေတြပ်ံသြားေပမယ့္
ငါက်န္ေနခဲ့။ ရင္မွာနာက်ည္းေနရင္း့ ငါေၾကကြဲခဲ့။ */

ေနာက္တစ္ပုဒ္ကေတာ့ ဘြဲ႔ယူတဲ့ေန႔ရဲ႔ခံစားမႈေလးေပါ့။
ေက်ာင္းတုန္းကေန႔ရက္ေတြကို နည္းနည္းေတာ့ ျပန္လြမ္းသြားမိမွာပါ္။
/* ျငိမ္သက္ေနတဲ့ေက်ာင္းေတာ္နဲ႔ တို႔လမ္းခြဲ။ အကုန္ႁမႈပ္ႏွံခဲ့
တို႔ေတြရဲ႕ေကာင္းေသာေန႔ရက္။ လူသစ္ေတြနဲ႔ ေနခဲ့ေတာ့ ကိုယ့္လူေရ။ */

အမဲကင္က်ပ္တိုက္ေၾကာ္ကေတာ့ ဟင္းခ်က္နည္းစာအုပ္ဖတ္ၿပီး ဟင္းခ်က္တဲ့အေၾကာင္းေပါ့။
/* တစ္အိုးလံုးတူးၿပီေဟ့။ မည္းရင္ အမဲသားပဲ။ */

ဒါရိုက္တာကေတာ့ အရင္ အဲလက္စ္ဆိုထားတဲ့ ဒါရိုက္တာ သီခ်င္းပါပဲ။

ကံဆိုသည္မွာ ကလည္း ဆိုးတလွည့္ ေကာင္းတလွည့္ လူ႔ဘ၀အေၾကာင္းကို
ဟာသေလးစြက္ၿပီးေရးထားတာပါ။
/* လူဆိုတာ အၿမဲကံမဆိုးႏိုင္ဘူး။ ကံ အၿမဲလည္း ေကာင္းမေနဘူး။
အသက္တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာ တျဖည္းျဖည္းပိုၿပီးသိ။ */

ေရာ့ခ္ အန္ ရိုးလ္သီခ်င္းကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ဆြမ္းခ်က္ရံုမွာ
သီခ်င္းေအာ္ဆိုေနတဲ့ လူငယ္တစ္စုပံုစံ ေရးထားတာပါ။ ဒီတစ္ပုဒ္ေတာ့
သိပ္မၾကိဳက္လွဘူး။
/* အစာမေၾက ေခ်ာင္းဆိုး ေလးဖက္နာ ေပ်ာက္တဲ့ ေရာ့ခ္ အန္ ရိုးလ္။ */

တစ္စကၠန္႔မွာတစံုတရာ ကလည္း မုန္းတဲ့၊ ခ်စ္တဲ့၊ ေက်းဇူးရွိတဲ့ လူေတြအေၾကာင္းပါပဲ။
/* ဘ၀မွာ ေဒါသၾကီးလို႔ တန္ဖိုးမရွိ။ ……… ဘ၀မွာေက်းဇူးတရားက တန္ဖိုးရွိ။ ………….*/

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေတာ့ ေသျခင္းတရားအေၾကာင္းေရးထားတဲ့ သံေ၀ဂ သီခ်င္းေလးပါပဲ။
/* မင္းစိတ္ မင္းရုပ္ မင္းခႏၶာက အေခါင္းတခုစာ။ မင္းအတၱနဲ႔ မင္းနာမည္က မီးခိုးပါ။ */

အရိုးသီခ်င္းေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ တပုဒ္လံုးနားေထာင္မွ
ဇာတ္ရည္လည္တာမ်ားပါတယ္။ ဒီစီးရီးစ္ထဲမွာ အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့
လူလည္အာရွသားနဲ႔ ကန္တင္းထဲကကြင္း ပါ။ ကဲ အဆင္ေျပရင္
နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး။

အတၱ

2009-02-06T16:43:00.001+06:30

အသံုးခ်ဖို႔ တခုတည္းနဲ႔ေတာ့ လက္မကမ္းပါနဲ႔
ဆႏၵရွိရင္ သူ႔အလိုလို အသံုးက်လာလိမ့္မယ္။

အာရံုမလာပဲနဲ႔ သြားၿဖဲမျပပါနဲ႔
ရင္ထဲကလာရင္ အၾကည့္တခ်က္မွာေတာင္ အားအင္ပါလိမ့္မယ္။

ကိုယ့္ဘာသာ ထိုးတဲ့ဓါးနဲ႔
အထိုးခံရတဲ့ဓါး
နာမွာခ်င္းတူရင္ေတာင္
ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ပဲ အနာခံေတာ့မေပါ့။

နင္းသြားမွာနဲ႔
အနင္းခံတာ
နိမ့္က်မွာခ်င္းတူဦးေတာ့
ကိုယ့္ခံစားမႈနဲ႔ကိုယ္သာ ေလွခါးထစ္အျဖစ္ခံမေပါ့။

ကဲ
အသက္ရွဴပဲက်ပ္က်ပ္
အသက္ရွဴပဲရပ္ရပ္
ငါ့အိမ္မက္နဲ႔ငါေတာ့ ေနေပ်ာ္တယ္။

.. ဆိုလို႔

2009-01-28T12:52:00.001+06:30

ငါ ေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္္
သူ ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္ဆိုလို႔

ငါ ေရာက္ခဲ့ပါၿပီ
သူ ေရာက္ခဲ့ၿပီဆိုလို႔

ငါ ရွာေနပါတယ္
သူ ရွိေနတယ္ဆိုလို႔

ငါ ေပ်ာ္ေနပါတယ္
သူ ေပ်ာ္ဖူးတယ္ဆိုလို႔

ငါ မွန္ခဲ့မွာပါ
သူ မမွားခဲ့ဖူးဆိုလို႔

ငါ ၾကိဳးစားမွာပါ
သူလည္း ရပ္မေနဘူးဆိုလို႔။

ကေလးေလးမ်ားႏွင့္ သူတို႔၏ကဗ်ာမ်ား

2009-01-28T12:50:00.001+06:30

ဒီေန႔ေခတ္ကေလးေလး အမ်ားစုကို ျမင္ရတာ ေတာ္ေတာ္တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္
ခံစားရပါတယ္။ ပိစိကေလးကတည္းက တက္လိုက္ရတဲ့ သင္တန္း၊ ေက်ာင္း။ ၾကိဳးစားတာက
အတိုင္းထက္အလြန္ကို ေကာင္းပါတယ္။ ျဖစ္လည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္
အလိုလိုေနရင္း သူတို႔ေတြပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရမယ့္ ကေလးဘ၀ေတြက
တိုတိုလာသလားလို႔။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ရြတ္တတ္ခဲ့တဲ့ ကေလးကဗ်ာေလးေတြကိုလည္း
ရြတ္တတ္တဲ့ကေလးေတြက ခုခ်ိန္မွာ တျဖည္းျဖည္းရွားပါးလာေနပံုရပါတယ္။
သင္ေပးမယ့္ အဖိုး၊ အဖြားေတြနဲ႔ အနီးကပ္ေနခြင့္ မရလို႔မ်ားလား။
အဲဒီကဗ်ာေတြအစား A, B, C, D ရြတ္ခိုင္းတာက ပိုအက်ိဳးမ်ားလိမ့္မယ္လို႔
ထင္လို႔မ်ားလား။ ေက်ာင္းမေနေသးခင္ ကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္တတ္ေနရမယ့္ အရြယ္မွာ
ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေတြ ဆိုတတ္ေနတာကိုပဲ ေက်နပ္လိုက္ရမလား။
ကၽြန္မအျမင္အရေတာ့"ဆြမ္းအုပ္နီနီ" လိုကေလးကဗ်ာေလးေတြ၊ "ေရႊယုန္ေရႊက်ား"
လိုအိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ေလးေတြက ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသာမက
အေျခခံေကာင္းေလးေတြလို႔ ယူဆမိပါတယ္။ ကေလးေလးတစ္ေယာက္အတြက္
ေက်ာင္းတက္တဲ့အရြယ္ မေရာက္ေသးခင္၊ သူ႔ဘာသာ စာမဖတ္တတ္ေသးခင္
ကေလးကဗ်ာေလးေတြ ရြတ္တတ္ေနတာက အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈအမ်ားၾကီးရွိမယ္ထင္ပါတယ္။
ျမန္မာ့ရိုးရာ ကဗ်ာေတြျဖစ္တဲ့အတြက္လည္း ျမန္မာမႈအေငြ႔အသက္ေတြ၊
ဓေလ့စရိုက္ေတြနဲ႔ ယဥ္ပါးေစမွာပါ။

ကၽြန္မငယ္ငယ္ေလးတုန္းကေတာ့ အဘြားနဲ႔အနီးကပ္ေနခြင့္ရၿပီး၊ အဘြားေျပာျပတဲ့
ပံုျပင္ေတြ၊ ရြတ္ျပတဲ့ကဗ်ာေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့တာပါ။ "၀ါဆို၀ါေခါင္
ေရေတြၾကီးလို႔ သေျပသီးမွည့္ေကာက္စို႔ကြယ္" ဆိုတဲ့ သေျပသီးေကာက္ကဗ်ာ၊
"ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္လို႔ နက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းထြက္မယ္" ဆိုတဲ့
ဥပုသ္ေစာင့္ကဗ်ာ၊ "ၾကက္တူေရြး ၾကက္တူေရြး ေရႊခဲၾကက္တူေရြး" ဆိုတဲ့ကဗ်ာ၊
"ႏြားရိုင္းသြင္းခ်ိန္ ျပင္မထြက္နဲ႔ ဖုတ္သဘက္ေတြ လိုက္တတ္တယ္"
ဆိုတဲ့ကဗ်ာေတြကအစ "ေစာေစာအိပ္ထ ျပဳျခင္းက…. "ဆိုတာေတြ၊
"ေရႊတံခါးၾကီးဖြင့္ပါဦး" ဆိုတာမ်ိဳးေတြ၊ အဘြားနဲ႔တူတူရြတ္ရင္း
စာဖတ္တတ္လာေတာ့ ေရႊေသြး၊ ေတဇ တို႔ထဲက ကဗ်ာေလးေတြဖတ္ရင္းနဲ႔ စာဖတ္ ၀ါသနာပါ
ပါလာခဲ့ပံုရပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေရႊယုန္နဲ႔ေရႊက်ားေတာင္ မၾကားဖူးတဲ့
ကေလးေလးေတြျမင္တိုင္း၊ ေၾကာ္ျငာသီခ်င္းေတြ ေကာင္းေကာင္းလိုက္ဆိုတတ္တဲ့
ကေလးပိစိေလးေတြျမင္တိုင္း၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့
ျမန္မာ့ရိုးရာပံုျပင္ေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ
တျဖည္းျဖည္းေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာေတာင္ စိုးရိမ္လာမိပါတယ္။

/* ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက ထြက္ေပၚလာေသာ
ကၽြန္မခံစားမႈသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ မွားယြင္းေကာင္းမွားယြင္းႏိုင္ပါသည္။ ့
*/

hololodilolo

2009-01-22T07:46:00.001+06:30

ကၽြန္မခုတေလာ စာေတြလည္းမေရးျဖစ္သလို ဖတ္လည္းမဖတ္ျဖစ္ဘူး။ အပ်င္းပိုးေလး ျဖစ္ေနတာ။

ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုေလးကိုလည္း banner ကအစ ျပန္ေျပာင္းမယ္ စဥ္းစားထားေပမယ့္ ထိကိုမထိျဖစ္ဘူး။ ခုထားထားတဲ့ banner ကလည္း ယာယီဆိုၿပီး ထည့္ထားတာ။ ၿပီးမွ ျပန္ေျပာင္းမယ္ဆိုတာ ႏွစ္ေတာင္ေပါက္ေတာ့မယ္။ blogspot ကလည္း၀င္ရတာ လက္ေပါက္ကတ္တယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းဆို ကိုယ့္ရဲ႔ dashboard ထိေတာင္ မေရာက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပါၿပီ။ အားလံုး mail to blogger ပဲလုပ္ေနတာ။ တင္ထာတဲ့ စာေတြလည္း alignment ေတြ မညီတာ ဒီအတိုင္း ထိုင္ၾကည့္ေနျဖစ္တယ္။ cbox မွာ ႏႈတ္ဆက္တဲ့သူ ပိုပို ရွားလာတာ။ visitor count မတက္လာတာေတြကိုေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ပဲ ေဆာင္ထားေတာ့တယ္။ အရင္က အသားကုန္ဖတ္ျဖစ္တဲ့ blog ေတြကိုလည္း google reader ေလးအားကိုးနဲ႔ပဲ တိတ္တဆိတ္ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ကၽြန္မက စာေရးခ်င္လို႔ blog ေရးတာပါ။ ခုေတာ့အဲဒီ sense ေလးပါ ေပ်ာက္ေနတယ္။ ညဘက္က် ကဗ်ာေလးတပိုင္းတစ စဥ္းစားမိလိုက္ ျပန္ျပန္ေပ်ာက္သြားလိုက္နဲ႔။ စာေတြမဖတ္ျဖစ္တာလည္း ပါလိမ့္မယ္။ အင္း မအိပ္ခင္ စာအုပ္ဖတ္ၿပီး အိပ္တဲ့အက်င့္ေလး ျပန္လုပ္ဦးမွ။ အိပ္မေပ်ာ္မွာေၾကာက္တာနဲ႔ပဲ စာမဖတ္ျဖစ္တာၾကာၿပီ။ ျပန္လုပ္ဦးမွပါ။

လြင့္ေမ်ာျခင္း

2009-01-12T09:02:00.000+06:30

ကၽြန္မ ေတြးေတာရျခင္းကို ႏွစ္သက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းရွိတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊
bus ကားစီးခ်ိန္၊ လမ္းေလွ်ာက္ခ်ိန္၊ အဲဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ
ကၽြန္မေတြးခ်င္ရာကို လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာ ေတြးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕
ပင္ကုိယ္စိတ္အခံက အပူအပင္ေတြကိုလည္း ၾကာၾကာလက္မခံထားတတ္ပါဘူး။
ခပ္ေပါ့ေပါ့ပါပဲ။ စဥ္းစားမိရင္ ခဏေတာ့ အသက္ရႈက်ပ္လာမယ္။ မၾကာခင္မွာ
ျပန္ေကာင္းသြားတတ္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ စိတ္ညစ္စရာေတြ၊
စိတ္ရႈပ္စရာေတြခဏခဏ ၾကံဳရတယ္။ ဒီေတာ့ ခဏခဏလည္း စိတ္ဓါတ္က်တယ္။ ဒါေပမယ့္
ခဏခဏလည္း ျပန္ေကာင္းေကာင္းလာတယ္။
အိပ္စက္ျခင္းကို တကယ္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ ငပ်င္းလို႔ပဲ ေျပာမလား။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္မအိပ္ရင္ အိမ္မက္အၿမဲမက္ေလ့ရွိတယ္။ ကၽြန္မ
အိမ္မက္ေတြကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိပ္ရင္လည္း အခ်ိန္ယူစရာမလိုပါဘူး။ ခဏနဲ႔
အိပ္ေပ်ာ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ ကိုယ့္အိမ္မွာဆိုရင္ေပါ့။ ကိုယ့္အိမ္မဟုတ္တဲ့
တျခားဘယ္ေနရာမဆိုက်ရင္ေတာ့ ဘယ္ေသာအခါမွ
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ေလ့မရွိျပန္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း
ေတာ္ရံုတန္ရံု ညအိပ္သြားေလ့မရွိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။ ကၽြန္မ
အိပ္ေရးပ်က္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။
ကၽြန္မမုန္းတဲ့ အိပ္ေရးပ်က္ျခင္း ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အိပ္ေနလ်က္နဲ႔
ေကာင္းေကာင္းအိပ္မေပ်ာ္တာကိုသာ ဆိုလိုပါတယ္။ လုပ္စရာရွိလို႔
မအိပ္ဘဲအလုပ္လုပ္ျခင္း၊ စာအုပ္ဖတ္ျခင္း၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ျခင္း လိုမ်ိဳး
ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကုိယ္ အိပ္ေရးပ်က္ခံရတာမ်ိဳးကို မဆိုလိုပါ။
ပင္လည္းပင္ပန္းေနပါၿပီ။ အိပ္လည္းအိပ္ခ်င္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္
အိပ္လို႔ကိုမေပ်ာ္တာကို သိပ္မုန္းပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ရင္
ေနာက္ေန႔တစ္ေန႔လံုး စိတ္မၾကည္လင္ေတာ့ပါဘူး။ အလိုလို
အလိုမက်ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အရင့္အရင္ က အဲဒီလို အိပ္မေပ်ာ္ျခင္းမ်ိဳး
ကၽြန္မမွာ မရွိသေလာက္ကိုရွားပါတယ္။
ခုတေလာေတာ့ ကၽြန္မသိပ္လြင့္ေမ်ာတယ္ ဆိုရမလား။ အလုပ္ရႈ႔ပ္ၿပီး
ပင္ပန္းေနပါလ်က္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ မဟုတ္ေသးဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး
ဆိုရေအာင္လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဒီလို ဒီလို။ ကၽြန္မေခါင္းထဲ ခုတေလာ
အၿမဲအေတြးေတြ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္။ ေတြးရတာ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတာ ေျပာၿပီးသားပါ။
ကၽြန္မေတြးခ်င္တဲ့ အခ်ိန္ေတြးမယ္။ တျခားအာရံုစိုက္စရာ ရွိလာရင္
မေတြးေတာ့ဘူးေပါ့။ ခုေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ေနရင္းထိုင္ရင္းကို
ဘာေတြမွန္းမသိေတြးမိေနတာ။ မဟုတ္တရုတ္ေတာ့ မစဥ္းစားၾကနဲ႔ဦးေနာ္။
တခုခုကိုပဲ ေတြးေနတာလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေတာင္စဥ္ေရမရနဲ႔
ထိန္းခ်ဳပ္လို႔မရဘဲ ျဖစ္ေနတာ။ တေန႔လံုးေခါင္းထဲရႈပ္ေနတဲ့အျပင္
ညအိပ္ရင္လည္း ေတြးေနတယ္။ မေတြးဘူး ဆိုလည္း ေတြးေနျပန္ေရာ။
ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ အိပ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ရင္းနဲ႔လည္း
ဆက္ေတြးေနသလိုပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္မအိမ္မက္ေတြေတာင္ မမက္တာၾကာလာၿပီ။
အိပ္ေပ်ာ္ေနေပမယ့္ ႏိုးေနသလိုလိုပဲ။ အဲဒီလို ရက္ဆက္ျဖစ္လာေတာ့
ကၽြန္မအိပ္ခ်ိန္သာတိုးလာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ အိပ္ေရးမ၀သလိုပဲ။ ေခါင္းထဲမွာ
သိပ္ရႈပ္တယ္။
ဒီအေျခအေနကို ကၽြန္မသိပ္မုန္းပါတယ္။ တိုင္ပင္စရာဆိုလို႔ အေမနဲ႔
တိုင္ပင္ၾကည့္တယ္။ အေမက ဘုရားစာရြတ္ခိုင္းတယ္။ ခက္တာက ဘုရားရွိခိုးရင္း
ရြတ္ေနတဲ့ ပါ႒ိရဲ႕အနက္ကိုစဥ္းစားေနရင္းကေနကို
တျခားအေၾကာင္းေရာက္ေရာက္သြားတာ။ စိတ္မျငိမ္တာက အလြန္အကၽြံျဖစ္ေနတာ
ထင္တယ္။ ေတြးမိရင္ျဖတ္ဖို႔ကလည္း တခါတခါ လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာေတြးရတာကို
ႏွစ္သက္ေနေတာ့ ျဖတ္ဖို႔ခက္ျပန္ေရာ။
ဘယ္လိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ အၾကံေပးၾကပါဦး။
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္ခ်င္တယ္။ ေခါင္းထဲမွာ မရႈပ္ေနခ်င္ဘူး။
အဲဒီလို ျဖစ္ဖူးတဲ့သူရွိရင္လည္း ေျပာျပေပးပါဦး။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

For my dear

2009-01-05T16:47:00.001+06:30

သူမကို စတင္သိတာကေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ ကတည္းကပါ။ စာေတာ္လြန္းေသာ၊
ေအးေဆးလြန္္းေသာ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္အျဖစ္။

အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာေတာ့ သိတယ္ဆိုရံုထက္ မပိုခဲ့မိဘူး။ ကၽြန္မလို
အျငိမ္မေနႏိုင္ေသာသူနဲ႔ သူမလို ေအးေဆးေသာသူဟာ သူငယ္ခ်င္းမျဖစ္လာတာေတာ့
သိပ္မဆန္းလွပါဘူး။

အထက္တန္းအၿပီး ကြန္ျပဴတာေကာလိပ္ကို တက္ေတာ့ သူမနဲ႔ ကၽြန္မျပန္ဆံုတယ္။
(ကြန္ျပဴတာမွာ ကၽြန္မတို႔အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ဆံုပါတယ္။) မွတ္မွတ္ရရ မွတ္မိတာက သူမ roll number က
ကၽြန္မထက္ ေနာက္ေရာက္ေနလို႔ အရမ္းအံ့ၾသခဲ့ရတာပါပဲ။ အဲဒီေနာက္လည္း
ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မထံုးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အမ်ားၾကီးထပ္ရတယ္။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းတာပါပဲ။
မထူးဆန္းလွစြာပဲ သူမဟာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လာခဲ့တယ္။
အစပိုင္းမွာ
သိပ္ေအးစက္လြန္းတဲ့ သူမကိုသာမန္သူငယ္ခ်င္းထက္ မပိုခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္
တစထက္တစ သူမဟာ ကၽြန္မဘ၀ထဲ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

သူမရဲ႕ ထက္ျမက္တဲ့ဥာဏ္ရည္၊ တည္ျငိမ္မႈ၊ ထိန္းသိမ္းႏို္င္မႈ စတာေတြက
ကၽြန္မရဲ႕ အားက်တဲ့သူတစ္ေယာက္ေနရာကို သူမကို ေရာက္ေစခဲ့တယ္။ သူမရဲ႕
ေအးစက္စက္မ်က္ႏွာက ေႏြးေထြးမႈကိုလည္း ကၽြန္မရွာေဖြႏိုင္ခဲ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခပ္ပူပူကၽြန္မနဲ႔ ေအးစက္စက္သူမဟာ
အတြဲအစပ္မမိလွစြာပဲ နီးကပ္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မအတြက္ သူမဟာ
တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး၊ သူမအတြက္လည္း
ကၽြန္မဟာ တစံုတခုေသာ အတိုင္းအတာအထိ သူ႔ဘ၀ထဲ ရွိေနမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာခဲ့ပါတယ္။

သူမကို အားအက်မိဆံုးအခ်က္က ဘယ္ေတာ့မွ စကားမရႈပ္တတ္တာပဲ။ သိပ္လံုပါတယ္။
မေျပာပါနဲ႔ ေျပာထားစရာမလိုပါဘူး။ သူမဘာသာ ထိန္းသိမ္းထားမွာပါ။
ကၽြန္မကေတာ့ အၿမဲတမ္းၾကိဳးစားေပမယ့္ တခါတခါ မရတတ္ဘူးေလ။)
ေနာက္တစ္ခ်က္က ကၽြန္မယံုၾကည္မႈေတြကို သူမဆီက ျပန္ျပန္ရတတ္တာပါပဲ။
တခါတခါကၽြန္မရဲ႕ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြကို ကၽြန္မဘာသာ
ျပန္ေမ့ေနတတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သူမေၾကာင့္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ
ယံုၾကည္မႈေတြျပန္ရတတ္ပါတယ္။
တခါတခါက်ရင္လည္း သူမလို ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ခ်င္တယ္။
၀န္ခံစရာတခုရွိေသးတယ္။ အရင္က သိပ္ေအးပါတယ္ဆိုတဲ့သူမဟာ
ကၽြန္မအနားေရာက္လာေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ ခပ္ေလာင္ေလာင္စရိုက္တခ်ိဳ႔
ကူးစက္မိေကာင္းမိႏိုင္ပါတယ္။ (သူမကုိ သူမ်ားေတြက သြက္လာတယ္လို႔
ေျပာတိုင္း ကၽြန္မခံစားမိတာပါ။) အဲဒါကို တခါတေလ ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္မိၿပီး
တခါတေလေတာ့လည္း အားနာမိပါတယ္။

ဒီေန႔ကေတာ့ သူမရဲ႕ ၂၄ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔ပါ။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္
ကၽြန္မတို႔ ေ၀းကြာေနရာကေန တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူမေမြးေန႔မွာ ကၽြန္မတို႔
ႏွစ္ေယာက္ေတြ႔ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ထူးထူးျခားျခား ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးစရာေတာ့
မရွိဘူး။ အရင္သူမေမြးေန႔ေတြတံုးက ဆိုရင္ ကၽြန္မၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ ထားတာေတြ
ရွိခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္
ဘာမွမလုပ္ထားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္ေလာက္အထိလဲ ဆိုရင္ အၿမဲ သတိရေနက်
သူမေမြးေန႔ကိုေတာင္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။ ကိုယ္ကိုကိုယ္စိတ္ဆိုးရင္း
စိတ္မေကာင္းလည္း ျဖစ္ရတယ္။

ဒီညေနေတြ႔က်ရင္ သူမကို ေျပာစရာ စကားတခ်ိဳ႕ အျပင္ ကၽြန္မမွာ
ဘာမွပါႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီ post ေလးကိုလည္း သူမဖတ္ႏိုင္ဖို႔
မေသခ်ာပါဘူး။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သူမအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တခု
အျဖစ္သတ္မွတ္ထားပါတယ္။

Wai Wai, Happy Birthday and Many happy returns of the day.

Profit & Loss for year 2008

2008-12-31T17:40:00.002+06:30

2008 ကေတာ့ တကယ့္ကို အိမ္မက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမက္ျဖစ္တဲ့ႏွစ္ပါပဲ။

တစ္ႏွစ္လံုးစာအတြက္ ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး၊ အၾကီးဆံုး အရႈံးတစ္ခုနဲ႔ အျမတ္တစ္ခုကိိုေရြးလိုက္တယ္။

Profit

profit အေနနဲ႔ကေတာ့ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လမ္းကိုကိုယ္တိုင္ ေရြးႏိုင္ခဲ့တာပဲ။ ဒီလမ္းက ၾကမ္းခ်င္ၾကမ္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္း ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ 2008 အတြက္ အၾကီးမားဆံုး အျမတ္ေပါ့။

Loss

ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ပါ။ အတိအက်ေျပာရရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ခ်စ္ျခင္း။ အနာက်င္ရဆံုးနဲ႔ အၾကီးမားဆံုး ဆံုးရႈံးမႈပါပဲ။ အစ္ကိုေတြလိုေရာ၊ အစ္မလိုေရာ၊ သူငယ္ခ်င္းလိုေရာ ျဖစ္တဲ့ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္။

ဘာပဲေျပာေျပာ 2008 ကေတာ့ ကၽြန္မကို ခပ္တည္တည္ေလးပဲ ၾကည့္သြားတာပါ။ ခုေတာ့ သူ႔ကိုလည္း ႏႈတ္ဆက္္ရေတာ့မယ္။ Bye Bye

ေစာင့္ဆိုင္းျခင္း

2008-12-30T12:04:00.001+06:30

အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ တကယ့္ကို သာယာတဲ့ ရာသီဥတုပါ။

အဲဒီေန႔က ကၽြန္မတို႔အတန္းရဲ႔Ferryကလည္း ထံုးစံအတိုင္း သူမ်ားFerryထက္ ေနာက္က်ၿပီးလာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ပံုမွန္အတိုင္း ေက်ာင္းတက္တယ္။ အားလံုးလည္း ပံုမွန္အတိုင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပါပဲ။ Ferry ကားကလည္း ေမာ္လၿမိဳင္ ကြန္ပ်ဴတာေကာလိပ္၀င္းထဲကို ပံုမွန္အတိုင္း ခပ္ျဖည္းျဖည္း၀င္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ဒုတိယႏွစ္ စာသင္ခန္းေရွ႔မွာ ပံုမွန္အတိုင္းရပ္တယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း ကားေပၚကေန ခုန္ေပါက္ဆင္းၾကတယ္။ ေဟာ မုဒံုဘက္ကလာတဲ့ ေက်ာင္းကားလည္း ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါဆို အတန္းထဲမွာ မုဒံုနဲ႔ဖားေအာက္က ေက်ာင္းသားေတြေရာက္ေနတာ ေသခ်ာၿပီ။

ကၽြန္မအတန္းထဲကို လွမ္းအ၀င္ "ဂ်က္ ခဏေလာက္" တဲ့။ အိုေက။ လြယ္အိတ္သြားထားဦးမယ္။ ျပန္ထြက္လာမယ္။ ဒီေန႔ပထမဆံုးအတန္းခ်ိန္က Teacherၾကီး အခ်ိန္ပါ။ ထံုးစံအတိုင္း Teacherၾကီးက ေနာက္က်မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ အတန္းထဲမွာေတာ့ ထမင္းစားတဲ့သူနဲ႔ စကားေျပာတဲ့သူနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားပါ။ ဟိုဘက္အေဆာင္ေရာ၊ ဒီဘက္အေဆာင္ေရာ စာသင္ေနၾကၿပီ။ ေကာ္ရစ္ဒါေတြေရာ၊ လမ္းမွာေရာ ေက်ာင္းသားေတြမရွိေတာ့ပါ။

ကၽြန္မတို႔ အတန္းရဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါေထာင့္ခ်ိဳးကို လာခဲ့ပါတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ပုပ္ပုပ္နဲ႔ပါ။ ကၽြန္မစိတ္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ျမဴးျမဴးနဲ႔ ခပ္ရွင္းရွင္းပါပဲ။ "ဂ်က္ ငါသြားရေတာ့မယ္" သူ႔ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မထံုးစံအတိုင္း သူဘာေျပာမွန္းနားမလည္ပါဘူး။ "ငါ့ကို နင္ 10ႏွစ္ ေစာင့္မလား။ ေနာက္ 10ႏွစ္က်ရင္ ငါျပန္လာခဲ့မယ္။" ဒီတခါေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ အေနအထားအရေရာ ေလသံအရပါ ကၽြန္မနည္းနည္း လန္႔သြားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲလို႔ သူ႔ကိုျပန္ေမးၾကည့္ျဖစ္ခဲ့မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘုရားေရ သူ႔မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြမ်ားလား။ "နင္ ငါ့ကို ေစာင့္ႏိုင္လား"တဲ့။ ကၽြန္မ ေခါင္းသာခါလိုက္မိပါတယ္။ သူ ကၽြန္မကို ေသေသခ်ာခ်ာစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ "မေစာင့္ႏိုင္တာလား။ မေစာင့္ခ်င္တာလား။" ။ ဒီတခါလည္း ကၽြန္မေခါင္းခါလိုက္မိျပန္ပါတယ္။ သူ ကၽြန္မကို မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ေကာ္ရစ္ဒါရဲ႔ လက္ရန္းကိုသာ မမွိတ္မသုန္ၾကည့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မကသာ သူ႔ကို ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အတန္း၀င္ဖို႔ Teacherၾကီးလာေနတာကို လွမ္းျမင္ရပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အတန္းထဲ ျပန္၀င္လာၿပီး၊ သူကေတာ့ Teacherၾကီးဆီသြားၿပီး တခုခု ေျပာေနတာ ေတြ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ထံုးစံအတိုင္း အတန္းခ်ိန္ေတြတစ္ခ်ိန္ၿပီးတစ္ခ်ိန္တက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္။ အရာအားလံုးဟာ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရက္ေတြတစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္လြန္တယ္။ လေတြတစ္လၿပီးတစ္လေျပာင္းတယ္။ ႏွစ္ေတြကိုပါေခၚၿပီး ကၽြန္မလည္း အသက္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ၾကီးလာခဲ့ပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ ေစာင့္ဆိုင္းျခင္းဆိုတဲ့ အရာကိုေတာ့ ခုထိနားမလည္ခဲ့ပါဘူး။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

2008-12-27T20:06:00.000+06:30

တကယ့္ကို ေနရင္းထိုင္ရင္းပါ။

အဲဒီၾကိဳးကိုသြားဆြဲမိတာ။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

အိမ္မက္ေတြရွည္ဦးမယ္။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

သတိရမႈေတြပိုဦးမယ္။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

ေငး ေငးၾကည့္ရဦးမယ္။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

သိမ္ငယ္ရဦးမယ္။

ေနရင္းထိုင္ရင္း

က်ဆိမ့္ေတြေသာက္ျဖစ္ဦးမယ္။

ေနာက္ဆံုးက် …

ေနရင္းထိုင္ရင္း

ဒဏ္ရာတစ္ခုတိုးဦးမယ္။

25th Dec 2008

2008-12-25T21:29:00.001+06:30

My Web My Style ဆိုတဲ့ျပိဳင္ပြဲ၊ ၿပပြဲေလးကို ဒီေန႔ MICT မွာျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုဘလာေဂါက္ဦးစီးတဲ့ တကိုယ္ေရအင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားျပပြဲဆိုတာပါ။ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဆိုဒ္ေတြထဲက ေနာက္ဆံုး စကာတင္ဆိုဒ္ 15ခုကို ျပထားၿပီး ပရိသတ္ေတြရဲ႔မဲစနစ္နဲ႔ဆုေပးပါတယ္။ ပရိသတ္အၾကိဳက္ဆံုးဆုရသြားသူကေတာ့ ကိုမ်က္လံုး၊ ဒုတိယက ကိုေမာင္လွ၊ တတိယက 969 က ေမာင္ခပါ။ ပြဲအေၾကာင္းကိုေတာ့ မယမင္းရဲ႔ ေရႊျမန္မာ မွာလည္းဖတ္ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
အဓိကေရးခ်င္တာက ဒီေန႔အရမ္းေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္းပါ။
တခါမွမေတြ႔ဘူးေသးတဲ့ mysteryzillion ကလူေတြကိုနဲ႔လည္း ဆံုရေတြ႔ရတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရတယ္။
ေနာက္ 969 ကေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ဆီက စကၠဴအရုပ္ေလးရခဲ့တယ္။ (အင္း လုခဲ့တယ္ ဆိုပိုမွန္မလား။) ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ အဲဒါအေပ်ာ္ဆံုးပဲ။ မနက္ပြဲစကတည္းက အဲဒီအရုပ္ကေလးကို သေဘာက်ေနတာေလ။ ေတာင္းရမွာအားနာလို႔။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ကမခ်တာနဲ႔ ေပးလိုက္ၾကတာျဖစ္မွာပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သိပ္၀မ္းသာပါတယ္။ (thz nanda and maung kha)
ေနာက္မယမင္းနဲ႔ လမ္းေတြေလွ်ာက္လိုက္ၾကတာ Christmas Walking ပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ေပါ့။

Current

2008-12-23T12:41:00.001+06:30

အၾကိဳက္ဆံုး၊ သေဘာအက်ဆံုးအခ်ိန္၊
ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကုန္ျပန္ဦးမယ္။
ေအးတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြေရာ။ အားလံုး။
၀ိုင္း၀ိုင္းရဲ႔ အိမ္လြမ္းသူ သီခ်င္းပဲ နားထဲၾကားေယာင္တယ္။

ဂႏၱ၀င္စကား

2008-12-15T12:34:00.001+06:30

စီးရီးအသစ္မထြက္တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သွ်ီ ရဲ႔ ဂႏၱ၀င္စကား ဆိုတဲ့စီးရီးထြက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္း ၁၃ ပုဒ္ပါပါတယ္။

01 သင့္ကမၻာ

02 ငါ့အသဲႏွလံုးမင္းယူပါ

03 ဂႏၱ၀င္စကား

04 တို႔လာတယ္

05 မေသေသာေရာ့ခ္

06 အိမ္မက္ဆိုး

07 အဆံုးသတ္အေ၀း

08 ဇာတ္ေကာင္

09 ငါဒုတိယအၾကိမ္ေသတယ္

10 မနက္ကိုနမ္းပါ

11 အိမ္ေျပးသူ

12 ခါးတဲ့သင္ခန္းစာ

13 ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းသို႔

သွ်ီရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း သူမပံုစံအတိုင္းသီခ်င္းေတြပါပဲ။ သူမရဲ႕ အသံနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ့ စကားလံုးခ့ံခံ့ညားညားေတြနဲ႔ေပါ့။

မေသေသာေရာ့ခ္ ကေတာ့ တခါကေရာ့အင္ရိုး ကိုသတိရေစပါတယ္။

အခ်စ္ကခါးသက္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုဆိုထားတဲ့ အဆံုးသတ္အေ၀း ကေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါ။

ဇာတ္ေကာင္ ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကိုမိုက္တဲ့ သီခ်င္းပါ။ ဘ၀ဆိုတာကို ခပ္မိုက္မိုက္သီဆိုထားတာပါ။

….မင္းနဲ႔ေ၀းမယ့္ လမ္းေရြးရင္းနဲ႔ မင္းရဲ႕ အနားျပန္ျပန္ေရာက္…. ဆိုတဲ့ ငါဒုတိယအၾကိမ္ေသတယ္ ကလည္း ခဏခဏေသဖူးတဲ့လူေတြ ၾကိဳက္ၾကမွာပါ။

မနက္ကိုနမ္းပါ ကေတာ့ အားသစ္ေတြျဖစ္ေစမယ့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေပါ့။

ခါးတဲ့သင္ခန္းစာ ကလည္းနား၀င္လြယ္တဲ့ သီခ်င္းပံုစံေလးပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးသီခ်င္းျဖစ္တဲ့ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းသို႔ ကေတာ့ ဆုေတာင္းပံုစံသီခ်င္းေလးပါ။

သီခ်င္း ၁၃ ပုဒ္လံုးကေတာ့ သွ်ီကို ေမွ်ာ္လင့္ေနသူေတြအားလံုးေက်နပ္ေစမယ့္ သီခ်င္းေတြပါပဲ။ အၾကာၾကီး ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္မွာပါ။

BOB ခံစားမႈ

2008-12-15T12:32:00.001+06:30

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ Hero ေလးျဖဴ ရဲ႕ ဘဂၤလားပင္လယ္ေအာ္ ဆိုတဲ့ ေတးစီးရီးအသစ္ထြက္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ေတးေရးေတြကေတာ့ ေမာင္ေမာင္ေဇာ္လတ္၊ ရယ္ဂ်ီ၊ လင္းလင္း နဲ႔ ေနာေနာ္ တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ပါ၀င္တဲ့သီခ်င္းေတြကေတာ့ -

01 တစ္ေယာက္ထဲနဲ႔

02 ငါ့ရဲ႕လမင္း

03 ၀ိေရာဓိ

04 အလဲအကြဲ

05 ကစဥ့္ကလ်ားသီအိုရီ

06 ျပန္ခဲ့ပါ

07 သံေယာဇဥ္

08 မိုးတိမ္ထဲ၀ဲ

09 မလုပ္နဲ႔

10 အရင္လိုပါပဲ

11 အလြမ္း

12 ဒါလီေန႔

13 စာမ်က္ႏွာ ၁၅

ေကာင္းမေကာင္းက ေျပာစရာကိုမလိုပါဘူး။ နားေထာင္ၿပီးၾကၿပီး ျဖစ္မွာပါ။

ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးက အလဲအကြဲ။ စိတ္နာနာနဲ႔ ဆိုလိုေကာင္းမယ့္ သီခ်င္းမ်ိဳးေပါ့။

ေနာက္ သံေယာဇဥ္။ ခပ္ျမဳးျမဴးနဲ႔ show ပြဲမွာ ဆိုလို႔ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။

စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ အတိုက္ဆိုင္ဆံုးကေတာ့ အရင္လိုပါပဲ။ ………………ဒီကမာၻမွာ ငါ့အတြက္က ေမွ်ာ္လင့္သမွ်ဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔အတိုင္းသာ လြင့္ျပယ္ေပ်ာက္ကာ သြားရင္း……….… ။ ေန႔တိုင္းနားေထာင္ျဖစ္မယ့္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးတစ္ပုဒ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၁၅။ …….ဘယ္ဆီကိုမင္းေရာက္ေနမလဲ ဘာေတြကိုမင္းလုပ္ေနမလဲ။ ဘယ္သူနဲ႔မင္းရွိေနမလဲ။ ေတြးမိပါတယ္။ လြမ္းေမာရင္းနဲ႔ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ သတိရပါတယ္…………..

ကဲ နားမေထာင္ရေသးတဲ့သူ ရွိရင္လည္း နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။

Love and Me

2008-12-15T12:31:00.001+06:30

အခ်စ္။ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္္အနစ္နာခံျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္း၊ ရယူျခင္း၊ အဓိပၸါယ္ေပါင္းမ်ားစြာ။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခပ္ေ၀းေ၀းက ၾကယ္တစ္ပြင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆယ္ေက်ာ္သက္အခ်ိန္မွာ ၾကံဳဆံုခဲ့ရတဲ့ အခ်စ္ေတြဟာ ရင္ခုန္စရာအေကာင္းဆံုး၊ အျဖဴစင္ဆံုး၊ မေမ့ႏိုင္ဆံုး၊ တန္ဖိုးအရွိဆံုးလို႔ ဆိုစမွတ္ရွိၾကပါသည္။ ကၽြန္မအတြက္ေရာ.. အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္မဘာလုပ္ေနခဲ့့ပါလိမ့္။ ရင္ခုန္သေယာင္ ရွိဖူးေကာင္းရွိဖူးခဲ့လိမ့္မည္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းလွစြာ ကၽြန္မမွာ အမွတ္ရစရာ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးရွိမေနပါ။

ေတာ္ရံုတန္ရံု အစြမ္းအစေလာက္နဲ႔ အခ်စ္ဆိုေသာ အရာသည္ ကဗ်ာမ်ား၊ စာမ်ား၊ သီခ်င္းမ်ား၊ ေနရာတိုင္းတြင္ ေနရာယူႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ အမွန္တကယ္အစြမ္းထက္မည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထိုအခ်စ္ေၾကာင့္ပင္ ေအာင္ျမင္တတ္ၾကသည္။ ထိုအခ်စ္ေၾကာင့္ပင္ က်ရႈံးတတ္ပါေသးသည္။ အဆိုမ်ားအရ ခ်ိဳၿမိန္မႈ၊ ခါးသီးမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ နာက်င္မႈ ဆန္႔က်င္ဘက္အရသာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေပးစြမ္းတတ္ပါေသးသည္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘ၀တစ္ခုလံုးမဟုတ္ေပမယ့္ အေရးၾကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းထဲတြင္ ပါ၀င္မည္မွာေသခ်ာပါသည္။

မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ အခ်စ္ဆိုသည္မွာ အနားပင္ မသီႏိုင္ေသာ အရာမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ ရင္ခုန္ျခင္း၊ လြမ္းေမာျခင္း အစရွိတဲ့ ခံစားခ်က္အားလံုးသည္ အခ်စ္ဆိုေသာအရာႏွင့္တြဲဖက္ပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္နဲ႔ တြဲလ်က္ပါသည္က တစ္မ်ိဳးတည္းသာ ရွိပါသည္။ ထိုအရာသည္ ေငးၾကည့္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ အခ်စ္ကို ကၽြန္မအနားေရာက္လာေစရန္ မဖိတ္ေခၚဖူးပါ။ သူ႔အလိုအေလ်ာက္လည္း တံခါးလာမေခါက္ဖူးပါ။ သူဘာသာေန၍ ကၽြန္မဘာသာ ေ၀းေ၀းက ေငးၾကည့္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ အားက်စြာျဖင့္လည္း ေငးၾကည့္ဖူးပါသည္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္လည္း ေငးၾကည့္ဖူးပါသည္။ ေငးၾကည့္ရံုမွတပါး ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ပါ။ ယခုအတိုင္းသာ ေငးရံုေငးခ်င္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မအတြက္ အခ်စ္သည္ ခပ္ေ၀းေ၀းတြင္ ေတာက္ပေနေသာ ၾကယ္တစ္ပြင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။

မင္းအေ၀းကိုထြက္သြားတဲ့အခါ.......................

2008-12-08T20:46:00.001+06:30

/* အရမ္းစိတ္ဆင္းရဲေနမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေလးရဲ႕ကဗ်ာပါ။ ဘယ္သူ႔အတြက္ရည္ရြယ္ထားမွန္းေတာ့ ကၽြန္မကို ေျပာမျပပါဘူး။ မေတြ႔တာအရမ္းၾကာေနေပမယ့္ အၿမဲတမ္းသူ႔ကို ကၽြန္မ စိတ္ပူေနတာပါ။ စိတ္လည္းမခ်ဘူး။ သူစိတ္ဆင္းရဲေနမွန္းသိရက္ သူ႔နားကို ျပန္မသြားႏိုင္လို႔ အမွတ္တရ တင္ထားလိုက္တယ္ သူ႔ကဗ်ာပဲ။*/

မင္းအေ၀းကိုထြက္သြားတဲ့အခါ.......................

မင္းရဲ႕အျပံဳးေတြဟာ
ငါ့အတြက္မဟုတ္ပါလားဆိုတာကို
မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ၿပီး ငါနားလည္လိုက္ပါ့မယ္။

မင္းရဲ႕ေလးနက္တဲ့အၾကည့္ေတြဟာ
ငါ့အတြက္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက
စိတ္ကူးယဥ္စရာေကာင္းခဲ့ေပမယ့္
ႏိုးတစ္၀က္နဲ႕မက္ခဲ့တဲ့
အိမ္မက္လိုပဲ
ငါ့စိတ္ကိုငါ လွွွည့္စားလိုက္ပါဦးမယ္။

မင္းနဲ႕အတူရွိခဲ့ဖူးတဲ့
အတိတ္က အခ်ိန္ေတြ
သြားခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေတြ`
စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့
မင္းစကားသံေတြ
အခုေတာ့
ေရေပၚအရုပ္ေရးသလိုပါပဲ။

ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့
စကားတစ္ခြန္းမပါဘဲနဲ႕
တို႕ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ
နားလည္ႏိုင္တဲ့ သေကၤတေတြ ရွိခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္
ငါကခံစားခ်က္ကို
ဦးစားမေပးတတ္ေတာ့
အခ်ိန္က ကုစားေပးစရာေတာင္မလိုပါဘူး။
တစ္ေန႕ေန့ေတာ့
ဒါေတြ ဒါေတြဟာ
အလိုလိုေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာပါ။။

အနက္ေရာင္

2008-12-05T11:13:00.000+06:30

ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာအစြဲနဲ႔မွ မဟုတ္ေပမယ့္ သံုးေလ့သံုးထ လံုး၀မရွိခဲ့တဲ့အေရာင္။
စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ၀တ္ဆင္သံုးစြဲခဲ့တာေတာ့ အျဖဴ။ ေနာက္ပိုင္း အျဖဴရဲ႕ စြန္းထင္းလြယ္မႈ၊ အညစ္ေပမခံမႈေၾကာင့္ အျဖဴေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို သံုးစြဲေလ့ သိပ္မရွိေတာ့ပဲ လံုလံုျခံဳျခံဳသာ သိမ္းထားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဟိုအေရာင္၊ ဒီအေရာင္နဲ႔ အေရာင္စံုခဲ့တာပဲ။ ခုတေလာေတာ့ အမည္းေရာင္ကို အသံုးမ်ားလာတာ။ ပထမပိုင္းေတာ့ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိမႈေၾကာင့္ သံုးရာကေန တျဖည္းျဖည္း သူ႔ရဲ႕ ခံ့ညားမႈကိုသေဘာက်လာတယ္။
အနက္ေရာင္၊ အမည္းေရာင္ နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရတယ္။ မိေကာက္ရဲ႕ကဗ်ာေလးပါ။ အနက္ေရာင္လို႔ ေတြးမိတိုင္း အဲဒီက စာေၾကာင္းေတြက ေခါင္းထဲေရာက္တဲ့ထိ ၾကိဳက္တာပါ။ ျဖစ္ႏိုင္တာတခုကလည္း အဲဒီကဗ်ာေၾကာင့္ အနက္ေရာင္စြဲလမ္းမႈ ျဖစ္လာတာမ်ားလား။ ကဲ.. ခံစားၾကည့္ပါဦး။

အနက္ေရာင္

မဂၤလာမဲ့တယ္လို႔
သတ္မွတ္လာခဲ့ရင္
သေဘာတူစြာ
၀န္ခံပါတယ္။

၀မ္းနည္းျခင္းသရုပ္အတြက္
အဖက္လုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ
အလိုရွိသမွ်
လိုက္ေလ်ာေပးတတ္ပါတယ္။

ျပင္းရွတဲ့ေနမင္းေအာက္
မျဖစ္မေန ေလွ်ာက္ၾကရင္း
ပူေလာင္ျခင္းမ်ားကို
သူတကာထက္ပိုၿပီး
လက္ခံသိမ္းဆည္းထားႏိုင္တယ္။

သူနဲ႔တြဲဖက္ ဆင္ယင္တဲ့အခါ
ကလက္တက္တက္ ကာလာေတြဟာ
သပ္ရပ္ၿပီး ခမ္းနားလာတယ္။

ခုနစ္ေရာင္စပ္
အျဖဴငညစ္ပတ္က
ကိုယ့္ဇာတ္ကိုယ္မရည္လည္ဘဲ
"အသန္႔စင္ဆံုးေသာ" ဆိုင္းဘုတ္ဆြဲ
ေမာက္မာ ႏိုင္စားရဲတဲ့အခါလဲ
သူကေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၿမဲေပါ့။

တည္ၿငိမ္တဲ့ အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္
မာနမေထာင္ဘူး
ရင့္က်က္မႈသဏၭာန္ေတြနဲ႔
မာန္ေတြလဲ မတက္ဘူး။

သူဟာ
အက်ည္းတန္ခ်င္တန္မယ္
အထီးက်န္ဆန္ခ်င္ဆန္မယ္
ဒါေပမယ့္
သူ႔ကို ျမတ္ႏိုးလြန္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္
ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ ။

မိေကာက္

ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ မီးေလာင္မႈ

2008-12-03T10:43:00.001+06:30

ၿပီးခဲ့တဲ့တနလၤာေန႔(1.12.2008) ညေနေစာင္းေလာက္က ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစ်းၾကီးျဖစ္တဲ့ ေအာက္ေစ်းမွာ မီးေလာင္မႈ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ အစည္ကားဆံုးၿမိဳ႔လယ္ေနရာပါ။ ေမာ္လၿမိဳင္မွာက (သားငါးေစ်းမဟုတ္တဲ့) ေစ်းၾကီးၾကီးမားမားဆိုလို႔ "ေစ်းၾကီး" လို႔ ေခၚတဲ့ အဲဒီေစ်းပဲရွိတာပါ။ အဲဒီေစ်းမွာက ေအာက္ေစ်း နဲ႔ အေပၚေစ်းရယ္ လို႔ ရွိတယ္။ အေပၚေစ်းမွာကေတာ့ ၄ထပ္အေဆာက္အအံုတစ္ခုနဲ႔ ၂ထပ္အေဆာက္အအံုတစ္ခု ကပ္လ်က္ရွိပါတယ္။ ေအာက္ေစ်းလို႔ေခၚတဲ့ ေစ်းကေတာ့ ေစ်းရံုၾကီးတစ္ခုပါ။ သံလြင္ျမစ္ကမ္း၊ ကမ္းနားလမ္းေပၚမွာရွိတာပါ။
မီးက ေတာ္ေတာ္ၾကီးတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မသိေတာ့ အဂၤါေန႔ေန႔လည္ရွိပါၿပီ။ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက online ကေနလွမ္းေျပာတယ္။ သူလည္း ေသခ်ာမသိဘူးတဲ့။ သူ႔အိမ္ကိုလည္း phone ေခၚေနတာမရဘူးတဲ့။ ညေနက်ေတာ့ ေမာ္လၿမိဳင္မွာရွိတဲ့အေဖက ဖုန္းဆက္ထားပါတယ္။ အဂၤါညေနထိကို မီးခိုေတြအူေနတုန္းတဲ့ တစ္ေစ်းလံုးေလာက္ေလာင္တာတဲ့ေလ။ သြားၾကည့္လို႔လည္း မရေသးဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ေလာင္တဲ့အေၾကာင္းရင္းကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိေသးဘူး။ အေသအေပ်ာက္လည္း ရွိမရွိမသိပါဘူး။ ေနာက္မွ လွမ္းေမးလိုက္ပါဦးမယ္။

က်ိန္စာသင့္အလြမ္း

2008-12-02T12:06:00.001+06:30

/* ညက စာအုပ္ရွာရင္း ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေပးထားတဲ့ တိုလီမုတ္စေတြ ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို အမွတ္တရတင္လိုက္တယ္။ ၂၀၀၄ ဆိုေတာ့ သူအသက္ ၁၇ ႏွစ္ကေရးထားတာေပါ့။ သူ႔ကိုေတာ့ ခြင့္မေတာင္းရေသးဘူး။ ခြင့္မျပဳလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး။ :) တင္လိုက္ၿပီေလ။ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။ */

က်ိန္စာသင့္အလြမ္း

ေကာင္ေလးေရ
က်ိန္စာသင့္ေနတဲ့
ငါ့ရဲ႕ ရင္ခုန္သံေတြျပန္ေပးပါ။

ႏွလံုးသားကုိ နာေအာင္
ကိုက္ေနတဲ့ အေကာင္ေတြသာ
ပုရြက္ဆိတ္ေတြ ျဖစ္မရ္ဆိုရင္
လံုးေခ်ပစ္တာ ၾကာေပါ့။

ဘရ္တုန္းကမွ မကြဲဖူးတဲ့အသဲ
နင္နဲ႔က်မွ ကြဲခ်င္ေနတာတဲ့။

ပ်င္းတာကို ပ်င္းတရ္လို႔
ေအာ္ရမွာ ပ်င္းတဲ့ (ဒီေန႔မ်ိဳးမွာ)
နင့္ကို တကရ္ သတိရေနတာပါ။

နင့္ကို ေတြ႕ရမွ ကမာၻၾကီးကို
ေက်းဇူးတင္ရမွန္း သိတဲ့ငါ
မေသခ်ာ မေရရာမႈေတြ ျပည့္လို႔ေပါ့။

အသက္မရွိတဲ့ ရင္ခုန္သံေတြကို
အစာေတြ ေကၽြးေနတဲ့ ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ ..
တေန႔ .. ငါေသသြားရင္
နင့္မ်က္မွန္ေလး ငါယူသြားမယ္။ ။

ၾကည္ျဖဴ
30th Oct '04 (10:45 PM)

ျဖစ္စဥ္

2008-11-25T12:34:00.001+06:30

အိမ္မက္တခ်ိဳ႕မက္ေနတယ္။

အဲဒီမွာ မနက္ျဖန္ရွိတယ္။ တဘက္ခါရွိတယ္။

ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးလြယ္ထားတယ္။

အဲဒီမွာ မေန႔က နဲ႔ တေန႔က ကိုထည့္ထားတယ္။

လမ္းေတြေလွ်ာက္ေနတယ္။

ဒီေန႔ဆိုတဲ့ မိုင္တိုင္မဆံုးမခ်င္း။

ေျခေထာက္ေတြလည္း မေညာင္းတတ္ဘူး။

သယ္ရတာလည္း မေလးတတ္ဘူး။

အိမ္မက္ေတြလည္း မၿငီးေငြ႔ဘူး။

တစ္ခုပဲ…

လမ္းေတြကေတာ့ ေပ်ာက္တတ္တယ္။

Current

2008-11-25T12:33:00.000+06:30

ခုေနာက္ပိုင္း blog ေတြကို Google Reader နဲ႔ပဲ ဖတ္ျဖစ္ေနတယ္။ အေၾကာင္းက ရံုးမွာပဲ သံုးျဖစ္လို႔ပါ။ အင္တာနက္ဆိုင္ကို သြားဖို႔အခ်ိန္မရွိတာလည္း တေၾကာင္းပါ။ Google reader နဲ႔ဖတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ။ အိမ္အလည္ေတာ့ ေရာက္ပါရဲ႕ အေပါက္၀က ေခ်ာင္းၿပီး ျပန္ထြက္လာသလိုပါပဲ။ comment လည္းေရးလို႔မရဘူး။ cbox မွာလည္း ႏႈတ္ဆက္လို႔မရဘူး။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲေနာ့။ ဖတ္လို႔ရတာပဲ ေက်းဇူးတင္ရဦးမယ္။

Post တင္ရင္လည္း mail ကေနပဲ တင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိ္ုယ္ အိမ္ေရွ႔က မ၀င္ျဖစ္တာေတာင္ၾကာၿပီ။ အၿမဲတမ္း ေနာက္ေဖးေပါက္ကခ်ည္း၀င္ေနရတယ္။

သူမ်ားအိမ္အလည္ အေရာက္နည္းေတာ့ ကိုယ့္အိမ္လည္း ဧည့္သည္ပါးရွားပါတယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ပို႔စ္ဆိုလို႔လည္း မရွိသေလာက္။ ဖံုေတြတက္လိုက္။ အားရင္ ျပန္ခါလိုက္။ ေဟာဒီေျခာက္ကပ္ကပ္အိမ္ေလးကပဲ ကၽြန္မရဲ႔ Dairy ျဖစ္ပါတယ္။ ခံစားမႈမ်ား သိမ္းဆည္းရာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ဒီအိမ္ေလးရဲ႕တည္ရွိမႈဟာ အေရးပါလွပါတယ္။ ဒီအိမ္ေလးအေၾကာင္းျပဳၿပီး ရခဲ့တဲ့ အသိမိတ္ေဆြေတြ၊ စိတ္ခံစားမႈေတြ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ဒီလိုေလးသြားရင္းနဲ႔ပဲ။

Short Poem I like the most

2008-11-21T08:53:00.000+06:30

စာေမးပြဲနီးလာၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕အက်င့္က စပါၿပီ။ စာေမးပြဲနီးလာတဲ့အခ်ိန္ စာေတြလည္း ၾကည့္ဖို႔က်န္ေသးတယ္။ ၾကည့္ရင္လည္း အခ်ိန္ရွိေသးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ စာမက်က္ခ်င္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လိမ္တဲ့နည္းလမ္းကို သံုးတတ္ပါတယ္။ ညဘက္စာက်က္ခ်ိန္မွာ တျခားဟာေတြ လုပ္ရမွာလည္း စိတ္မေျဖာင့္။ ဟိုဟာလုပ္ရႏိုး ဒီဟာလုပ္ရႏိုး ျဖစ္မယ့္အစား ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ပင္ပန္းတယ္ ဆိုၿပီး လွိမ့္ပိန္႔အိပ္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စာေမးပြဲနီးရင္ ကၽြန္မ၀ ၀ လာတတ္တယ္။ အိပ္ခ်ည္းေနတာကိုး။ ဒီေန႔လည္း ျပန္ေရာက္ကတည္းက အိပ္ေနတာ။ ခု တေရးႏိုး မအိပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မအၾကိဳက္ဆံုးစာအုပ္ျဖစ္တဲ့ မိေကာက္ ရဲ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ကို ျပန္ဖတ္တယ္။ အဲဒီထဲက အတိုဆံုးကဗ်ာေလးေတြကို ေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။

ေျဖာင့္ခ်က္

စင္စစ္ေတာ့

အခ်စ္ဟာ

မေကာင္းဆိုး၀ါးသာ

မေကာင္းဆိုး၀ါးဆိုတာ

ကံနိမ့္မွ ေတြ႔ရတာတဲ့။

တကယ္ဗ်ာ

က်ဳပ္ ကံနိမ့္ခဲ့ပါတယ္။ ။

*******************************

ခပ္ညံ့ညံ့

ဦးေႏွာက္ထဲက အမုန္း

ႏွလံုးသားထဲက အခ်စ္

ဘယ္ကျဖစ္မွန္းမသိတဲ့ သစၥာ

ဘယ္မွာသြားၿပီး လႊင့္ပစ္ရမွာလဲ။ ။

*******************************

ႏွစ္ကိုယ္ခြဲ

ဟားတိုက္လို႔ ရယ္လိုက္ခ်င္ရဲ႕

ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုလိုက္ခ်င္ရဲ႕

မျမင္ဖူးရင္ ၾကည့္ၾကပါကြဲ႔

ေဟာဟိုမွာ … အခ်စ္တဲ့

လႊင့္ပစ္ခဲ့တဲ့ ပိုင္ရွင္ခမ်ာ

ေလးလံလြန္းလို႔ ျဖစ္မွာပါကြယ္။ ။

*******************************

အင္တာဗ်ဴး

ဘာလုပ္တာလဲ
ဦးေႏွာက္ေဖာက္စားတာ။

ၿမိန္ရဲ႕လား
ဆား လံုး၀မပါ။

ဘာလိုသလဲ
အခ်ိဳမႈန္႔ ကဲေနတယ္။ ။

အထက္တန္းေက်ာင္း ႏွင့္ ကၽြန္မ

2008-11-20T09:42:00.001+06:30

(၆) အ.ထ.က၊ ေမာ္လၿမိဳင္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႔၊ စစ္ကဲကုန္းရပ္မွာတည္ရွိၿပီး၊ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႔မွာဆိုရင္ေတာ့ အက်ယ္ဆံုးေက်ာင္းပါပဲ။ အဂၤလိပ္ေခတ္က ေက်ာင္းျဖစ္လို႔ တိုင္လံုးၾကီးေတြနဲ႔ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ပါ။ အေဆာင္ေတြနာမည္ကလည္း ျမစိမ္းေဆာင္၊ ပတၱျမားေဆာင္၊ သိဂႌေဆာင္၊ နီလာေဆာင္၊ ပုလဲေဆာင္ စသည္ျဖင့္ပါ။ အေတာ္ဆံုးနဲ႔ Top Ten စာရင္း၀င္ ေက်ာင္းသားေတြ ေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းပိုင္ ေက်ာင္းၾကိဳပို႔ယာဥ္ရွိတဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ ေက်ာင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ကေက်ာင္းေတြက မိန္းကေလးေတြဆိုရင္ ၅တန္းေလာက္က်ရင္ ဆံပင္ႏွစ္ဖက္စည္းၿပီး ဖဲၾကိဳးခ်ည္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းနဲ႔လိုက္ၿပီး ဖဲၾကိဳးအေရာင္ကြဲပါတယ္။ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကိုျမင္ရင္ သူ႔ဖဲၾကိဳးၾကည့္ၿပီး ဘယ္ေက်ာင္းကလည္း တန္းသိႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အမွတ္(၆)ကေတာ့ ဖဲၾကိဳးအနီေရာင္ပါ။

သူငယ္တန္းကေနဆယ္တန္းအထိ (1990 ကေန 2001) ကၽြန္မရဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ထဲက အမွတ္ရစရာ အားလံုးဟာ အဲဒီေက်ာင္းမွာ ရွိေနခဲ့တာပါ။ ကၽြန္မတို႔အိမ္နဲ႔ ေက်ာင္းဟာ ေ၀းတယ္ေျပာလို႔ရတဲ့ အကြာအေ၀းမွာ ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမအားလံုးက ေက်ာင္းက ေက်ာင္းကားနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ 5611၊ 3828၊ ေပါင္မုန္႔ကား ကားသံုးစီးရွိတဲ့အထဲက ကၽြန္မတို႔က 3828 ဆိုတဲ့ေက်ာင္းကားရဲ႕ ပထမေခါက္မွာ စီးရပါတယ္။ မနက္ 7နာရီခြဲဆို ေက်ာင္းကားက အိမ္ေရွ႕ေရာက္ၿပီ။ 9နာရီတက္မယ့္ေက်ာင္းကို ကၽြန္မတို႔က 8နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွာ ေရာက္တဲ့အတြက္ အၿမဲတမ္း ကစားခ်ိန္အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါတယ္။

အေဆာင္ေတြက တစ္ေဆာင္နဲ႔ တစ္ေဆာင္ ေ၀းတယ္။ က်ယ္တယ္။ ဒီေတာ့ေန႔လည္ထမင္းစားလႊတ္ခ်ိန္ေတြမွာ အေဆာင္ပတ္တမ္းကစားခဲ့တာလည္း အမွတ္ရစရာတစ္ခုပါပဲ။ ေနာက္တခုက အတန္းမတက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ဟိုဆရာမခိုင္းလို႔ ဟိုဘက္အေဆာင္သြားရသလိုလို ဒီဆရာမခိုင္းလို႔ ဒီဘက္အေဆာင္သြားရသလိုလို လုပ္လိုက္ရင္လည္း စာသင္ခ်ိန္္တ၀က္ေလာက္ ေျပးလို႔ရတာ သတိရေသးတယ္။

ကၽြန္မအခ်စ္ဆံုး ဆရာမေတြ၊ ခုခ်ိန္ထိကို ကၽြန္မအနားမွာရွိေနေသးတဲ့ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ။ သူေပးခဲ့တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြထဲကတခ်ိဳ႔ေပါ့။

ဆုိင္ကယ္ ႏွင့္ ကၽြန္မ

2008-11-20T09:40:00.001+06:30

ဆိုင္ကယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘာသာစီးတတ္ေအာင္ သင္ဖို႔တခါမွ မစဥ္းစားဖူးဘူး။ အေဖ၊ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နဲ႔တင္ ကၽြန္မအတြက္ သြားဖို႔လာဖို႔ အဆင္ေျပေနပါၿပီ။

ကၽြန္မပိစိကေလးတုန္းကေတာ့ အေဖ့ဆိုင္ကယ္ကို ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ၅ ေယာက္လံုးစီးၾကတာေလ။ အေဖကေရွ႔က၊ အေမကေနာက္က၊ ကိုကိုၾကီးက ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ၊ ကိုကိုငယ္က အေဖ့ေရွ႔မွာ၊ ကၽြန္မက အေမ့ေပါင္ေပၚမွာေပါ့။ အဲဒါကေတာ္ေတာ္ငယ္တုန္းကပါ။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလိုဘယ္ရေတာ့မလဲ။

ခုခ်ိန္ထိေတာ့ ဆုိင္ကယ္ဆိုရင္ အေဖ့ေနာက္က လိုက္စီးရမွ လံုျခံဳတယ္လို႔ထင္တာပဲ။ ကိုကိုငယ္ ဆိုင္ကယ္စီးတတ္လာေတာ့လည္း ကၽြန္မကအလိုလို ဆိုင္ကယ္ေနာက္ေရာက္ရတာပါပဲ။ စက္ဘီးနဲ႔တုန္းက ကိုကိုၾကီးေနာက္ တခါမွ မစီးဖူးလိုက္ေပမယ့္ ဆိုင္ကယ္နဲ႔က်ေတာ့ အခါခါစီးဖူးခဲ့ပါတယ္။ ကိုကိုၾကီးက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းရင္ သီခ်င္းဆုိတတ္တယ္။ ကိုကိုငယ္က်ေတာ့ ကၽြန္မေျပာသမွ်စကားကိုပဲ နားေထာင္ေနတတ္တယ္။

တကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ေရာက္မွသာ သူငယ္ခ်င္းေတြေနာက္ လိုက္စီးဖူးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ပထမဆံုးက ခ်ိဳမာ ပါ။ သူက မြတ္ဆလင္ျဖစ္ၿပီး၊ မြတ္ဆလင္လိုသာ ၀တ္ပါတယ္။ ေခါင္းမွာလည္း ပ၀ါျခံဳတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းကိစၥအတြက္ သြားဖို႔ျဖစ္လာေတာ့ မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ ခ်ိဳမာ ႏွစ္ေယာက္ပဲ။ ခ်ိဳမာက ဆိုင္ကယ္စီးလာေရာ၊ ကၽြန္မအတြက္ေရြးစရာမရွိ တခါတည္း သူ႔ဆိုင္ကယ္ေနာက္သာ လိုက္ရေတာ့တာေပါ့။ သတိအရဆံုးကေတာ့ သူ႔ေခါင္းကပ၀ါႏွစ္စက ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို အျမဲလာရိုက္ေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မ ကမ္းနားလမ္းက သြားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့လည္း သူ႔ခမ်ာ ပတ္ၿပီးေမာင္းေပးပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း ဒီေလာကၾကီးမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ အရင္ဆံုးခြဲသြားခဲ့ၿပီ။ ဆိုင္ကယ္ျမင္ရင္ သတိရတတ္တဲ့အထဲမွာ ခ်ိဳမာလည္း ထိပ္ဆံုးက ပါပါတယ္။

Announment

2008-11-15T12:22:00.001+06:30

2008 တစ္ႏွစ္ကုန္ေတာ့မယ္။ အေနာက္ကိုျပန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အမွတ္ရစရာခ်ည္းပဲ။ အမွတ္တရအေနနဲ႔ ကၽြန္မႏွင့္.... ဆိုၿပီး အတြဲလိုက္ တင္ဖို႔စိတ္ကူးထားပါတယ္။ စိတ္၀င္စားရင္ လာဖတ္ၾကပါဦးလို႔။

စက္ဘီးႏွင့္ ကၽြန္မ

2008-11-13T13:32:00.001+06:30

ဟိုနားသြား ဒီနားသြား ဘာစီးသြားမလဲ။ ခုခ်ိန္ ကၽြန္မကေတာ့ ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုယ္သံုးရတာ အၾကိဳက္ဆံုး။ (ကားတိုးစီးရတာ စိတ္ညစ္တာလဲ ပါပါတယ္္။)

ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ နယ္မွာေနေတာ့ လိုင္းကားထက္စာရင္ စက္ဘီးနဲ႔ပိုရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဆုိင္ကယ္ေခတ္စားလာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေပါ့။ ကၽြန္မ ၅ တန္းေလာက္ကတည္းက စက္ဘီးစီးသင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဘာလံုးကြင္းထဲပတ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းစီးတတ္ေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာေတာ့ မစီးရဲဘူးေလ။ ေဘးကေန ကားလာရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္တာရယ္၊ ေကြ႔ေတာ့မယ္ဆို မေကြ႔တတ္တာရယ္နဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာ စက္ဘီးစီးၿပီး မသြားပါဘူး။ အဲဒီလို ကၽြန္မကို ဘယ္သြားခ်င္ခ်င္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ တင္သြားတတ္တာ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္ကိုငယ္ပါ။ စာအုပ္ဆိုင္၊ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ စတာေတြကို သြားခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း မညည္းမညဴပို႔ေပးခဲ့တာပါပဲ။ ကိုယ့္ဘာသာ စီးတတ္တာပဲ စီးသြားပါလား ဆိုလည္း္ ဘယ္ေတာ့မွ မစီးပါဘူး။ သူမ်ားေနာက္ ထိုင္လိုက္ရတာပဲ ၾကိဳက္တယ္ေလ။ ေနာက္ကစီးရင္လည္း ခုန္မတက္တက္ျပန္ဘူး။ ကၽြန္မေနာက္ထိုင္ခံုမွာ ေနသားတက် ထိုင္ၿပီးမွ စက္ဘီးထြက္ခြင့္ရမယ္။ မွတ္မွတ္ရရေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔ဆိုရင္ ကိုကိုငယ္ေနာက္ကလြဲရင္ ဘယ္သူ႔ေနာက္မွမစီးဘူးပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ တစ္ခါစီးဖူးေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းရွိတဲ့ အေပါင္ၿမိဳ႔ကို သြားလည္ရင္း အဲဒီနားတ၀ိုက္က ဘုရားကိုသြားဖူးတုန္းကပါ။ အဲဒီတုန္းက စက္ဘီးဆိုတာ မစီးတာလည္းၾကာ၊ သူမ်ားေနာက္ကလည္း မစီးရဲတာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာ တစ္စီးစီးမယ္ဆိုၿပီးတက္စီးတာ။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ မဆိုးဘူးထင္တာပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေျပာၾကတယ္။ နင့္စက္ဘီးက တည့္တည့္သြားတာမွ မဟုတ္တာတဲ့။ ဟိုယိုင္ ဒီယိုင္နဲ႔ပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အဲဒီတစ္ေခါက္က အေ၀းဆံုး ကားလမ္းမေပၚစက္ဘီးစီးဖူးတာေလ။

to continue .. ဆုိင္ကယ္ ႏွင့္ ကၽြန္မ

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔

2008-11-13T12:39:00.001+06:30

ခုတေလာ မနက္ခင္းေတြမွာ အေရွ႔ေလတိုက္လို႔ ေဆာင္းကို ခ်ဥ္းကပ္ေၾကာင္း သရုပ္ျပလာတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္နီးလို႔ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ရဲ႕ မီးပံုးပ်ံပြဲ၊ ျပင္ဦးလြင္ မီးပံုပ်ံပြဲ၊ အစရွိတဲ့ ထင္ရွားတဲ့ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတြလိုမ်ိဳးပဲ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ၿမိဳ႔တိုင္းလိုလိုမွာ သူ႔ထံုးစံနဲ႔သူ စည္ကားေနၾကေတာ့မယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ေလးမွာလည္း ဒီအခ်ိန္ ………..

ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕မွာေတာ့ ဘုရား၊ ေစတီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေတာင္ရိုးတန္းလို႔ေခၚတဲ့ ေတာင္တန္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ တစုတေ၀းတည္း တည္ရွိပါတယ္။ က်ိဳက္သန္လန္ဘုရား၊ ဦးဇိနဘုရား စတာေတြအျပင္ View Point လို႔ေခၚတဲ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို အေပၚစီးက လွမ္းျမင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာလည္း ရွိပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ဆုိရင္ မနက္အေစာၾကီး သံလြင္ျမစ္ေၾကာတစ္ေလွ်ာက္ ျမစ္ဆိပ္ရွိရင္ ရွိတဲ့ေနရာအားလံုးမွာ ဆြမ္းအိုးေမွ်ာပြဲေတြရွိၾကပါတယ္။ ဆြမ္းအိုးေမွ်ာပြဲဆိုတာကေတာ့ ေျမသပိတ္ေလးေတြမွာ ထမင္း၊ မုန္႔မ်ိဳးစံု၊ ဖေယာင္းတိုင္ စတာေတြကိုထည့္ၿပီး၊ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေမွ်ာၾကတာပါ။ မနက္ ၃နာရီေလာက္ကတည္းက အိမ္ကေန ဆြမ္းအိုးျပင္ဆင္ၿပီး ဆြမ္းအိုးေမွ်ာတဲ့ ေနရာကိုလမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတဲ့လူေတြနဲ႔ တစ္ၿမိဳ႕လံုး သက္၀င္လႈပ္ရွားေနေလ့ရွိပါတယ္။ ဆြမ္းအိုးေမွ်ာတဲ့ ျမစ္ဆိပ္ေတြမွာလည္း မုန္႔ဟင္းခါး၊ ၾကာဇံဟင္းခါး၊ ဆန္ျပဳတ္ စတုတီသာမ႑ပ္ေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဆြမ္းအိုးေမွ်ာၿပီးတဲ့အခါ အဖြဲ႔လိုက္ ေတာင္ရိုးတန္းေလွ်ာက္ၾကမယ္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ဘယ္ေနရာကတက္တက္ ေတာင္ေပၚကို ျဖတ္တက္စရာ လမ္းေတြကေနတဆင့္ ေတာင္ေပၚတက္ၾကတယ္။ ဘုရားတစ္ဆူဖူး၊ ျပန္ထြက္ ေနာက္တစ္ဆူေရာက္၊ ၀င္လိုက္၊ ထြက္လိုက္နဲ႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ပါပဲ။ ညဘက္မွာေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာရွိတဲ့ က်ိဳက္သန္လန္ဘုရားပြဲ၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာဆိုရင္ က်ိဳက္သုတ္ဘုရားပြဲနဲ႔ စည္ကားေနပါေတာ့မယ္။ ညေနေစာင္း ဘုရားပြဲေလွ်ာက္ၾကမယ္။ ခ်ားစီးဖို႔ တန္းစီရမယ္။ က်ိဳက္သုတ္ဘုရားေပၚမွာကေတာ့ ယက္ကန္းၿပိဳင္ပြဲလည္း ရွိပါတယ္။ ကံစမ္းမဲ အစီအစဥ္လည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေတာင္ရိုးတန္းေလွ်ာက္တာေရာ၊ ဘုရားပြဲသြားတာေရာ လမ္းေလွ်ာက္သူသာမ်ားပါတယ္။ ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် လမ္းေလွ်ာက္သူေတြအျပင္ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ပါ သြားလာၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအခ်ိန္ စည္ကားေနေတာ့မယ္။

ခံစစ္

2008-11-09T12:57:00.001+06:30

လက္ရည္လည္း မတူႏိုင္ဘူး
သူ႔လက္နက္လည္း ၾကိဳမသိဘူး
အလံျဖဴလည္း ျပထားပါတယ္။

စိတ္ထားေကာင္းရင္ ကံေကာင္းတယ္ တဲ့
ဒီအေဆာင္ေလးလည္း ေဆာင္ထားပါတယ္။

မႏိုင္ ႏိုင္ပါဘူး။
လဲမက်ေသးသမွ် ဟန္ကိုယ္ဖို႔
ခါးေလးေတာ့ ေထာက္ထားတယ္။

တရိႈက္မက္မက္

2008-10-19T15:35:00.004+06:30

ခ်စ္သုေ၀၊ ခ်စ္ဆုေ၀ (တရိႈက္မက္မက္)

ခ်စ္သုေ၀က ကၽြန္မရဲ႕ favourite အဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ပါပဲ။ သူ႔ သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒီေခြေလးမွာေတာ့ သီခ်င္း ၁၀ ပုဒ္ပါပါတယ္။

၁ - ေသွ်ာင္ၾကီးေဗြ
၂ - ေမွ်ာ္လင့္စိတ္
၃ - မုန္းတယ္
၄ - မိုးသည္းည
၅ - ဘုရားဆုေတာင္းပါ
၆ - တရိႈက္မက္မက္
၇ - အေ၀းဆံုးမွာ
၈ - မစ္မိုရီ
၉ - ၾကယ္တာရာ
၁၀ - အျပစ္ၾကီးၾကီး

အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ 'ဘုရားဆုေတာင္းပါ' ဆိုတဲ့တစ္ပုဒ္။ မိဘမဲ့ ေ၀ဒနာသည္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေနနဲ႔ ဆိုထားတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာက်ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ပုဒ္က 'အေ၀းဆံုးမွာ' ။ အိမ္မက္ေတြထဲ နင္ရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႔က မင္းရဲ႕အေ၀းမွာ ငါေရာက္ေနခဲ့ ငါသိေပမယ့္ ။

title song ျဖစ္တဲ့ တရိႈက္မက္မက္ ကလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ဆြတ္ဆြတ္ပ်ံ႔ပ်႔ံေလးေပါ့။

'မိုးသည္းည' ကလည္းတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ နားေထာင္သင့္တဲ့တစ္ပုဒ္ပါ။

တစ္ေခြလံုးေျပာရရင္ ပထမစီးရီး 'သို႔ ေဖေဖ' ေလာက္ မဆူဘူး။ slow ေတြပိုမ်ားပါတယ္။ နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး။

ေနာက္ၾကည့္မွန္

2008-10-18T13:02:00.002+06:30

အဲဒီတံလွ်ပ္ေတြကိုပဲ
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး တရိႈက္မက္မက္
မိုက္မွားခဲ့ပါတယ္
ဆက္လက္ မိုက္မွားခြင့္ျပဳပါေတာ့။

မာယာနဲ႔ ေနသားတက်
ရႈေမွ်ာ္ခင္းေတြထဲ
ွဇာတ္လိုက္ တစ္ေယာက္လို
သရုပ္ေဆာင္ျပရေအာင္ကလည္း
မေန႔က လေရာင္ကိုပဲ
ဒီေကာင္ ခိုးခိုးနမ္းေနရ။

ၾကာခဲ့ၿပီအေမ
ကြၽန္ေတာ့္ သကရာဇ္ေတြက
ကြၽန္ေတာ့္ကို တရားျပေနၿပီ။

လူၾကိဳက္နည္းၿပီး
လူနည္းၾကိဳက္ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြနဲ႔
သားေလ ...
ၾကိဳးတန္းေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ျပေနရတုန္း။

တစ္ခါတစ္ခါ
ဘ၀ကို အသစ္က်ပ္ခြၽတ္ ျပန္လည္ တပ္ဆင္ဖို႔
ခ်ိန္သားကိုက္ ဦးေႏွာက္တစ္ခု
အဲဒီလို ရူးသြပ္မႈနဲ႔
ေလာကကို အေပၚစီးက ေနခ်င္တာေတြ
ရံႈးလိုက္တာ .. ။ ။

မင္းေဆြႏွစ္

/* ေနာက္ဆံုးဖတ္ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ */

No title

2008-10-15T11:39:00.005+06:30

အေရာင္ေတြလည္း မေျပာင္းပါဘူး။

အေျခအေနလည္း မေကာင္းပါဘူး။

ဘယ္သူ႔အနားမွာမွ မရွိပါဘူး။

အရင္အတိုင္း ေတြးဆဲ၊ ေငးၿမဲ။ ။

မီးပံုးမ်ား

2008-10-15T11:21:00.004+06:30

ဒီသီတင္းကၽြတ္မွာ ကၽြန္မတို႔ လမ္းထဲမွာ မီးေတြထြန္းထားတာပါ။

မီးပံုးေတြလည္း အားလံုး ကိုယ္တိုင္လုပ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မေတာ့ မပါဘူးေနာ္။ ကၽြန္မက ၾကည့္ရံုပဲ။

မီးပံုးေတြ ျမင္ရတာ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။

ဗရုတ္သုတ္ခ

2008-10-15T10:21:00.004+06:30

သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔

ကၽြန္မတို႔ အလုပ္ထဲမွာက Team ေတြခြဲထားတယ္။ ကၽြန္မတို႔က Team 7။ ဒီေန႔ Team 7 တခုလံုး ေလွ်ာက္လည္ဖို႔ ခ်ိန္းထားတယ္။(ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတာက Team7 ခ်စ္ၾကည္ေရး။)

မနက္ (၅)နာရီခြဲ။ အာ ေနာက္က်ေနၿပီ။ ကမန္းကတန္းထ။ အ၀တ္ေလွ်ာ္။ ေရခ်ိဳးေနတုန္း အိမ္ေရွ႔က ေခါင္းေလာင္းဆြဲသံၾကားရၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းလာေခၚၿပီ။ ၁၀မိနစ္ေစာင့္ပါ။ 0k အသင့္ျဖစ္ၿပီ။ တံခါးေပါက္က ထြက္ရံုရွိေသး။ အေမက ေသာ့ ေသာ့ တဲ့။ ဟုတ္သားပဲ။ ေမ့ေတာ့မလို႔။ thz mom.

ကားဂိတ္ေရာက္ၿပီ။ ျမန္ရေအာင္ အရင္ဆံုးထြက္တဲ့ကားပဲစီးမယ္။ ထိုင္စရာေတာ့မရွိဘူး။ ကိစၥမရွိဘူး။ လာပါ။ ေျမနီကုန္းမွာ တစ္ေယာက္၀င္ေခၚရဦးမယ္ေလ။

ကားထြက္ၿပီ။ အာ လိပ္စီးမိၿပီ။ ေနာက္က်ပါတယ္ဆိုမွ။ ဟာ ေနာက္ကားေတာင္ေက်ာ္ၿပီ။ အယ္ ဘာလို႔ ရပ္ေနတာလဲ။ ဘာ ဘရိတ္ၾကိဳးျပတ္လို႔။ ေနာက္တစ္စီးေက်ာ္ျပန္ၿပီ။ မွားၿပီ ဒီကားတက္မိတာ။ ရွိေစေတာ့ေလ။ ေရာက္ေတာ့မွာပါ ေျမနီကုန္း။ စိတ္သာရွည္ရွည္ထား။ ေနာက္ႏွစ္မွတ္တိုင္ပဲ။ အားလံုးဆင္းရမယ္။ ကားေျပာင္းစီးေတာ့တဲ့။ ဒုကၡပဲ။ တကၠစီပဲစီးေတာ့မယ္ဟာ လာ။ အေရွ႔ဘက္မုဒ္ ဘယ္ေလာက္လဲ။ ညီမေရ အေနာက္ဘက္က တက္ပါလား။ အေရွ႔ဘက္မုဒ္က ကားက်ပ္ေနၿပီ။ အေရွ႔ဘက္မုဒ္မွာ ခ်ိန္းထားတာ။ မရဘူး။ ဒါဆို လမ္းေလွ်ာက္တာမွ ျမန္မယ္ ညီမ။ ေတာ္ပါၿပီ တကၠစီရယ္။ ကဲလာ ေျမနီကုန္းအထိ လမ္းပဲေလွ်ာက္တာေပါ့။

ေျမနီကုန္းေရာက္ၿပီ။ ေစာင့္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က လည္ပင္းရွည္ေနၿပီ။ လာလာ ေနာက္က်ေနၿပီ။ အဲဒီကားစီးမယ္။ ေအာင္မေလး က်ပ္လိုက္တာ။ 50မဟုတ္လား။ အေရွ႔ဘက္မုဒ္က။ ေနာက္ေန႔မွ 50 ေပးအစ္မေရ။ ဒီေန႔ေတာ့ 100။ ဟင္ ျဖစ္ရမယ္။ ျဖစ္ရမယ္။ ေဟ့ ေျမာက္ဘက္မဆင္းနဲ႔ေလ။ အေရွ႔ဘက္မွ ဆင္းရမွာ။ အေရွ႔ဘက္အစ္မေတြ ဒီနားမွာပဲ ဆင္းေပးပါလား။ ကားကပ်က္ၿပီ။ ေဟ.........။ ျဖစ္ရေလ။ ဒီမနက္။

ေတြ႔ပါၿပီ။ ငုတ္တုတ္ကေလးသံုးေယာက္။ ေဟ့ leader ေရာ။ leader ကဖုန္းဆက္ထားတယ္။ မလာေတာ့ဘူးတဲ့။ ေဟး..........။ ေအာ္ leader ကိုခ်စ္ၾကပံုမ်ား။ ကဲ မလာေသးတဲ့ တစ္ေကာင္ဆီ ဖုန္းဆက္စမ္းပါ။ ခုမွ အိပ္ရာထတာတဲ့။ ဒါဆို ဘုရားတက္ႏွင့္မယ္ေလ။

ဘုရားေပၚမွာ။ မ်ားလိုက္တဲ့လူေတြ။ 8 နာရီေတာင္မထိုးေသးဘူး။ လူကြဲမယ္ေနာ္။ သတိသတိ။ ေဟ့ ဆု။ ေအာ္ ဘုရားလာၾကတာလား။ ..........................။ ႏႈတ္ဆက္တာကလည္း အသက္မပါလိုက္တာေနာ္။ ငါနာမည္ေမ့ေနလို႔ဟ။ ဓါတ္ပံုရိုက္မယ္။

မုန္႔ဆိုင္ေရာက္ၿပီ။ ဆီခ်က္စားမယ္။ လာၿပီ လာၿပီ။ ဘုရားမတက္တဲ့ လူေတြ။ အိုေက။ မွီပါတယ္။ အားလံုးေပါင္း 10 ေယာက္။

မုန္႔ဆိုင္ကအထြက္။ စတုဒီသာ။ အေအးေလး ေသာက္ဦးမွ။ အစ္မေရ ခြက္ေလးေတာ့ ျပန္ထားခဲ့ပါ။ ေအာ္ မသိဘူးေလ။ ယူသြားရမယ္ေအာက္ေမ့လို႔။ ေဆာရီးပါ။

ကဲ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ၀င္မယ္။ တံတားေပၚေလွ်ာက္မယ္ေပါ့ေလ။ ရပါတယ္။ ဟိုးေနရာ ဘယ္သူအရင္ေရာက္။ ေျပးၿပီ။

ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္း၀င္မယ္။ ကင္မရာပါလား။ မပါဘူး။ ဟီး။ ကင္မရာ stan ေတာ့ပါတယ္။ ကစားမယ္။ ႏွစ္ဖြဲ႔ခြဲမယ္။ ...........။ ေမာလာၿပီ။ ေနာက္တစ္မ်ိဳး။ ...............။ ေတာ္ၿပီလာ။ ၾကိဳးတံတားေလွ်ာက္မယ္။ ဒန္းစီးမယ္။ နင္စီးပါ။ ငါလႊဲေပးမယ္။ လာေလ့။ ေနရာအယူမွားၿပီ။ ေနာက္ျပန္ၾကီး။ ဒီဒန္းငါ့ျပန္တိုက္မိေတာ့မွာပဲ။ အား....။ လက္ဖေနာင့္ေတာ့ ေသြးစို႔သြားၿပီ။ နာလိုက္တာ။

အရမ္းပူလာၿပီ။ ပလာဇာသြားမယ္။ အေအးေသာက္မယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ၾကစို႔။ ေကာင္းေကာင္းေလွ်ာက္ေနာ္။ လွလွေလး။ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္သီခ်င္း ေနာက္ခံထည့္ၿပီး VCD လုပ္ေပးမယ္။ ဟီး။

အင္ ပလာဇာပိတ္တယ္။ ေမာလိုက္တာ။ အေအးဆိုင္ရွာဟာ။ ေဟ့ နင္တုိ႔ ဒီနားပတ္ေနတာ ႏွစ္ခါရွိေနၿပီေနာ္။ လာ ဒီအေအးဆိုင္ပဲ၀င္မယ္။

အေအးဆိုင္ထဲမွာ။ ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေသာက္မယ္။ အာ... ေကာင္းလိုက္တာ။ အၾကည္ေတာ္ စကားယူသံုးရရင္ ဒီတသက္ေတာ့ ေထာပတ္သီး တေၾကာျပတ္ၿပီ။ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာပဲ။ ပိုက္ဆံရွင္းမယ္။ အယ္ ေစ်းၾကီးလိုက္တာ။ ေမတၱာပို႔မေနနဲ႔ေနာ္။ ေနာက္တခါမွတ္ထားေပ့ါ။ သြားမယ္။

အျပင္အထြက္။ မိုးရြာေနပါလား။ ငါထီးမပါဘူး။ ဦးထုပ္ပဲပါတာ။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ကားဂိတ္အထိေတာ့ပို႔ဟာ။ အိမ္နားေရာက္ရင္ ငါေျပးသြားမယ္။

ဟူး ေမာလိုက္တာ အေမရယ္။ ခဏအိပ္မယ္ေနာ္။ ေရအရင္ခ်ိဳးရမွာလား။ အင္း အင္း

မီးပံုးလႊတ္ၾကမယ္ ထင္တယ္ေနာ္။ ဓါတ္ပံုသြားရိုက္မယ္။ ခု ခဏအိပ္လိုက္ဦးမယ္။

ညံေနတာပဲ။ ေခါင္းအံုးနဲ႔ပိတ္ၿပီး ဆက္အိပ္မယ္။

တီ တီ တီ တီ.......။ အာ ကိုယ္လက္နာလိုက္တာ။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။ ဟင္ မိုးေတာင္လင္းၿပီ။
အေမေရ။ မီးပံုးလႊတ္တာ ဘာလို႔မေခၚတာလဲ။ ဓါတ္ပံုရိုက္မလို႔ဟာကို။ ေခၚသားပဲ။ ထမွမထတာ။ အင္းေလ။ ေျပးထား ေလွ်ာက္ထားတာ နည္းမွမနည္းပဲ။

ဟာ ခုမွ သတိရတယ္။ ဒီေန႔ ငါတို႔အဖြဲ႔ project ကို ျပန္ျပင္ခိုင္းထားတာပဲ။ ငါဘာမွ မလုပ္ရေသးဘူး။ တျခားသူေတြေရာ။ ငါ့လိုခ်ည္းသာဆို ေသၿပီ။
ဆရာမေရးခိုင္းထားတဲ့ speech လည္း မေရးရေသးဘူး။ ဒီေန႔ေပးရမွာ။ ငါဘာလို႔ ညက အိပ္လိုက္ရတာလဲ။ စဥ္းစားေနတာနဲ႔ပဲ ေနာက္က်ေတာ့မယ္။ သြားေတာ့မယ္ ရံုးကို။ ၾကံဳသလိုေပါ့။

(ေနာက္ဆက္တြဲသတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ လူတိုင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကလို႔ leader လာရင္ အဆူခံဖို႔ အသင့္ျပင္ထားေၾကာင္း။)

HoLOLo DiLoLO

2008-10-11T10:18:00.002+06:30

"ဟိုလိုလိ ု ဒီလိုလို"

ဟိုလုိလိုဒီလိုလို ဘေလာ႔ဂ္ကိုသြားဖူးလား
ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုေတာ႔ျဖစ္မွာအေသအခ်ာ
ခံစားခ်က္ေတြက ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔
ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ေကာင္မေလးကေရးထားတာ
အေၾကာင္းအရာေတြက ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုပဲ
ဟိုလိုဒီလိုအေတြးေတြ ထံုေနခ်ိန္မွာေတာ႔
ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုမွာ ဟိုကိုဒီကို ေငးၾကစို႔ ။ ။

/* သူငယ္ခ်င္း ကိုဂစ္တာ ကေရးေပးလိုက္တာ။ ရယ္ရတယ္ေနာ္။ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ တင္ထားလိုက္တာပါ။ */

what & what

2008-10-07T12:56:00.000+06:30

ဘာတုန္း ႏွင့္ ဘာလဲ

တခါတုန္းက ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္တဲ့။ ေမာင္ကၾကီး နဲ႔ ေမာင္ခေခြး ေပါ့။ တစ္ေယာက္က အထက္ျမန္မာျပည္က။ တစ္ေယာက္က ေအာက္ျမန္္မာျပည္ကလို႔ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက ေဒသမတူဘူး။ စကားလံုးအသံုးအႏႈန္းေတြ၊ ေလယူေလသိမ္းေတြ ကြဲတယ္ေပါ့။ တေန႔ေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဆံုၾကတယ္။ စကားေျပာၾကရင္း ေမာင္ကၾကီးက ေမာင္ခေခြးစကားထဲက စကားလံုးတစ္လံုးကို နားမလည္ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ ေမးတာေပါ့။ ေမာင္ကၾကီးက ေမာင္ခေခြးကို။ " မင္းစကားထဲက ဘာတုန္း ဆိုတာ ဘာလဲ ကြ" တဲ့။ ေမာင္ခေခြးကလည္း " ဘာလဲ ဆိုတာ ဘာတုန္း။ " လို႔ ျပန္ေမးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဘာတုန္း နဲ႔ ဘာလဲ ရႈပ္ရင္း ရန္ျဖစ္တဲ့ဆီေရာက္ပါေလေရာတဲ့ေလ။
ကဲဲ.. အဲဒီလို အျဖစ္မ်ိဳး မရွိဘူး ထင္လား။

သီခ်င္းမ်ားႏွင့္

2008-10-07T12:55:00.001+06:30

သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စ ၾကားရရံုနဲ႔တင္ အတိတ္ကေန႔ေတြဆီ ျပန္ေရာက္ဖူးၾကပါသလား။ ျပန္ေရာက္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ခဏခဏ ျပန္ေရာက္တတ္တယ္။ ဘာမွထူးထူးျခားျခား ခံစားမႈမပါရင္ေတာင္မွ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ငါဒီသီခ်င္း နားေထာင္ခဲ့ပါလား လုိ႔ေတာ့ ျပန္သတိရတတ္တယ္။

'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ ' တစ္စစီက်ိဳးပဲ့ေနၿပီ ' ၾကားရင္ ကၽြန္မ (၄) တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ကို ျပန္သတိရတယ္။ သီခ်င္းေတြၾကားေနခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္က "သီခ်င္း" ဆိုၿပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ စၿပီး နားေထာင္တတ္ခဲ့တာ အဲဒီ (၄) တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ကစတာေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ နားၾကပ္ကက္ဆက္ေလးနဲ႔ ပထမဆံုးနားေထာင္ခဲ့တာေလ။

(၈)တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္။ 1998။ 'ေအးခ်မ္းေမ' ရဲ႕ 'သူသိသြားၿပီ' ၊ 'မ်က္ႏွာမ်ားတဲ့ေမာင္'။ အဲဒီသီခ်င္းေတြ နာမည္ၾကီးတယ္။ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲေလ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ပိုး၀င္ခဲ့ဖူးေသးတာ။ ေက်ာင္းေတြမွာ စံုညီပြဲေတာ္ စလုပ္တဲ့ႏွစ္။ အဲဒီပြဲမွာ ဆိုမယ္ဆိုၿပီး 'မွားတဲ့ဘက္မွာ' ကို အတန္းလစ္ၿပီးကို သီခ်င္းတိုက္ဖူးတာ။ ဒါေပမယ့္ ပြဲကမျဖစ္လို႔ မဆိုလိုက္ရပါဘူး။ အဖြဲ႔လိုက္ေပါ့။ မိန္းကေလးဆိုလို႔ ကၽြန္မနဲ႔ေနာက္တစ္ေယာက္။ (အဲဒီသူငယ္ခ်င္းက ခုဆို နာမည္မၾကီးေသးေပမယ့္ သီခ်င္းဆုိေနၿပီ။)
ေနာက္ အဲဒီ (၈)တန္းတုန္းကပဲ 'အခါလြန္တဲ့မိုး' သီခ်င္းၾကားရင္ ေနရင္းထိုင္ရင္း မ်က္ရည္က်ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လည္း ရွိဖူးတယ္။

ေနာက္ 'ဖန္စီဒိုင္း ဖန္စီဒိုင္း စြဲေနၿပီ အခ်စ္ေရ' ဆိုတဲ့သီခ်င္း(ခု ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္း ဆိုေတာ့ အဆိပ္ရိုင္း ျဖစ္သြားတာတဲ့သီခ်င္းေလ)။ (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္မယ့္ည။ ကၽြန္မရဲ႕ေအာင္စာရင္းကို လံုး၀ၾကိဳမသိထားပါဘူး။ မနက္ေစာေစာမွ ကိုကိုငယ္ သြားၾကည့္ေပးမယ္ လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားၿပီး။ ေအးေအးေဆးေဆး အိပ္တာပါပဲ။ ညသန္းေခါင္ေရာက္ေတာ့ လန္႔ႏိုးလာတယ္ေလ။ လမ္းမွာလည္း အသံေတြ ဆူညံေနတယ္။ ဘယ္လိုမွ ျပန္အိပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ သိလည္း သိခ်င္လာၿပီေလ။ ေအးေဆးမွ ၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာထားၿပီးသားဆိုေတာ့လည္း လွိမ့္ပိန္႔အိပ္ရတာေပါ့။ မရပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ လမ္းေပၚကေန 'ဖန္စီဒိုင္း။ ဖန္စီဒိုင္း' ဆိုတာကို ေအာ္ၿပီးဆိုသြားလိုက္တာ။ ခုခ်ိန္ထိကို ဘယ္အခ်ိန္ အဲဒီသီခ်င္းၾကားၾကား (၁၀)တန္းေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ညကို ျပန္ျပန္ေရာက္သြားတယ္။

တကၠသိုလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေျပာစရာမလိုပါဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့တယ္။ ဒုတိယႏွစ္ Fresher Welcome မွာတုန္းက ပထမဆံုး စင္ေပၚတက္ သီခ်င္းဆိုဖူးတာေပါ့။ ဆိုတဲ့သီခ်င္းက 'လြမ္းရယ္မေျပ' ပါ။ တကယ္ကို လြမ္းရယ္မေျပပါပဲ။ ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးပဲလို႔ ေျပာရမလိုပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မသီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့စိတ္ တျဖည္းျဖည္း ပါးရွားလာတယ္ေလ။ နားေထာင္သမားသက္သက္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ခုခ်ိန္ M3 ေရာက္ရင္ ေခ်ာင္ထဲကပ္ၿပီး သူမ်ားဆိုတာကို လက္ခုပ္တီးဖို႔ သက္သက္ပဲရပါတယ္။ မဆိုခိုင္းနဲ႔ မဆိုဘူး။

မေန႔ညေနက MRTV 4 ကေန 19:18 show အေၾကာင္းလာတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြနားေထာင္ရင္း ေတာ္ေတာ္လြမ္းသြားတယ္။ ေဟာင္းလွတယ္ မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကားရတာ၊ နားမေထာင္ျဖစ္တာ ၾကာသြားၿပီ မဟုတ္လား။
19:18 (I) ထြက္တဲ့ အခ်ိန္က (၁၀)တန္းတက္ေနတုန္းေပါ့။
" တကယ္ကို အထီးက်န္တဲ့ေန႔ေတြ ကိုယ္သိပ္လြမ္းေနတဲ့ညေတြ ဒီလိုဆက္တိုက္ၾကီးဆို ရူးေတာ့မွာပဲ.. "

" မင္းကိုခ်စ္တာ ဘာကိုမွ တို႔မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခ်စ္ရံုခ်စ္ေနမယ္။ "

" ဘာမွမသိခ်င္ဘူး မင္းကိုငါလြမ္းေတာ့ကြာ။ ေန႔ေရာ ညပါ သတိရတယ္ အခ်စ္ရာ။ ငါ့ႏွလံုးသားဟာ မင္း။ ငါ့ရွင္သန္ျခင္းမင္း။ မထားခဲ့ပါနဲ႔။ မင္းမရွိရင္ အဓိပၸယ္မဲ့။ "

" ဆိုပါေလ ႏႈတ္ဆက္စကား။ ဒီေနရာမွာ ထားလို႔သြား။ မင္းကစ... ။ မင္းထားသြားခဲ့ႏိုင္မွ အစျပဳလို႔ မင္းမငိုနဲ႔ေလ။ မငိုပါနဲ႔ေလ။ "

" မင္းပဲေရး။ မင္းပဲရိုက္။ မင္းပဲရႈတ္။ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္။ ဒီအခ်ိန္နိဂံုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ ဘယ္သူ႔နဲ႔ ဇာတ္ေပါင္းထုပ္မလဲ။ အရိုးသားဆံုး သိပ္ခ်စ္လို႔ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွမရႈံး။ အကုန္ကုိ ၾကိဳသိၿပီးသားမို႔ အရာရာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့လို႔။ "

ေနာက္ 19:18 (II), (III) ။ တကၠသိုလ္ တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ဂစ္တာသံေတြ။ ေအာ္ဆိုသံေတြ။

" တကယ္တမ္းေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ရင္ခုန္ရံုနဲ႔ ၿပီးမွ မၿပီးတာ။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့လည္း မင္းနားလည္မွာပါ။ ...
လြယ္မယ္ထင္ထားလား။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔လား။ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း မင္း။ လိုေနမယ္ စည္းစိမ္မ်ား။ လူေတြက ခက္တယ္။ အခ်စ္ကို ခဏကိုးကြယ္။ အခ်ိန္လြန္ပါမွ မင္းငိုမွာ စိုးတယ္။ "

" သတိရေပးပါ ခ်စ္သူရာ။ သတိရေပးပါ။ ဆိုးတူေကာင္းအတူ တို႔ႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့ဖူးတာ ျမင္ေယာင္ရင္း ဒီတသက္စာ လြမ္းေပးစမ္းပါကြာ။ "

" ယံုၾကည္စရာ အနာဂတ္မရွိရင္ လူဆိုတာ ပ်က္စီးတတ္တယ္ ကေလးရယ္။ ......... ေ၀းၾကမယ္ဆိုရင္လည္း တကယ္ပါ အစြမ္းကုန္ကိုယ္ခြင့္လႊတ္မယ္။ မသာယာႏိုင္တဲ့လမ္းမ်ိဳးေတာ့ ဘယ္သူလာခ်င္မလဲ ကိုယ့္အခ်စ္ေလး။ "

" ျပင္းျပင္းျပျပ မလွေပမယ့္ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ ငါ့ရင္ထဲ ငါ့အျမင္ေတာ့ ငါ့ရင္ထဲမွာ မင္းက နတ္သမီး။ "

" ဘယ္သူေတြ တားတား မင္းေလးပဲခ်စ္ခဲ့။ ရင္ဆိုင္မယ္ဒုကၡေတြ မင္းအနားပဲေနမယ္။ မၾကာခင္ဆို တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘ၀အသစ္ကိုရွာမယ္။ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ဟာ မင္းပဲ။ "

" မင္းနင္းေလွ်ာက္သြား ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ ............ ခြင့္ျပဳႏိုင္တယ္ ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။ မင္းေလွ်ာက္တက္သြာေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈဆီ။ ထားခဲ့ႏိုင္တယ္ တခ်ိန္မွာ အေပၚကိုေရာက္သြားရင္။ စိတ္္ခ် ဘာမွျပန္မေတာင္းဘူး။ အသံုးခ် မေတာ္လို႔ ျပန္က်တဲ့အခါ အက်မနာရေအာင္ ငါ့ကို သံုးပါဦး ေလွကားထစ္ေလးမ်ား။"

" ေအးစက္တဲ့ ညေတြေဆြး။ ေဘးနားက အေႏြးဓါတ္ေလး ေယာင္ကာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကိုယ္စမ္းမိ။ လိုေနတာက ကိုယ့္အနားမရွိ။..................
မင္းမရွိေတာ့မွ ငါသိခဲ့တယ္။ တန္ဖိုးေလးတစ္ခု ငါတမ္းတတယ္။ ျပန္ေတြ႔တဲ့တေန႔ ငါအမွားမ်ား ၀န္ခံရင္းနဲ႔ ငိုေႂကြးခြင့္ျပဳပါကြယ္။"

" မလိုခ်င္ဘူး ခက္တယ္ဆို ငါ့စိတ္နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဆံပင္ျဖဴၿပီး ဦးေႏွာက္စားတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ခ်င္ဘူး။ "

သီခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ လြမ္းတာလား။ အလြမ္းေတြေၾကာင့္ပဲ နားေထာင္ျဖစ္တာလား။ တခါတခါေတာ့လည္း ေရာကုန္တယ္။

တခါတုန္းက ေန႔မ်ားသို႔

2008-10-05T13:57:00.002+06:30

ေျခရာေပ်ာက္ေနတဲ့ တစ္ေယာက္ရယ္
တာ၀န္မေက်ေတာ့တဲ့ တစ္ေယာက္ရယ္
သူတို႔ကိုယ္စား
အေမ့မ်က္ရည္ ကူသုတ္ရင္း
အေဖ့အတြက္ ေတာင္ေ၀ွးတစ္ေခ်ာင္းျဖစ္လာေရးအတြက္
ငါလည္း သမီး လိမၼာတစ္ေယာက္ ျဖစ္မွန္းမသိျဖစ္လာရတယ္။

ငါတို႔ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ
ငါတို႔ရဲ႕ အိမ္မက္ေတြ
ေနာက္ အနာဂတ္တခ်ိဳ႕
သူနဲ႔တူတူ ယူၿပီး ....

အနားနားကေန
ဓါးတံုးတံုးနဲ႔ ခပ္ျဖည္းျဖည္းလွီးေနတဲ့
သူတစ္ေယာက္ ...

ဘာျဖစ္ျဖစ္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ
ငါခ်စ္တဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
ငါ့ကိုခ်စ္ခဲ့တဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။
သူတို႔ေတြေၾကာင့္ အရာရာ ျပည့္စံုခဲ့ဖူးတယ္။
သူတို႔ေတြေၾကာင့္ အငယ္ဆံုး အပီသၾကီး ပီသခဲ့ဖူးတယ္။

အေမ့ရဲ႕သတိရမႈေတြ
ြအေဖ့ရဲ႕ တမ္းတမႈေတြၾကား
မသိရိုက်ိဳးျပဳရင္း
ငါလည္း ေမွ်ာ္မွန္းမသိ ေမွ်ာ္မိေနတယ္။

Announment

2008-10-04T14:48:00.002+06:30

အဟြတ္ အဟြတ္
အာ ဖုန္ေတြမ်ားလိုက္တာ။ မ်ားမွာေပါ့။ မ၀င္တာၾကာတဲ့အိမ္ကိုး။
အရႈပ္ေတြၾကားထဲက အလုပ္ေတြရႈ႔ပ္ေနတာ။
ေနာက္တပတ္ကေနစၿပီး ပံုမွန္ ျပန္၀င္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ လာခဲ့ၾကပါဦး။

1st Anniversary

2008-09-02T17:32:00.001+06:30

Hello Hololo Dilolo
Happy Birthday !!!
မႏွစ္က ဒီေန႔မွာ ဟိုလိုလို ဒီလုိလို ဆိုတာ စျဖစ္လာတယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ သူ႔ေမြးေန႔မွာ ပို႔စ္ေလးတင္မလို႔ေတာင္ မတင္ရဘူး။ ဒီေန႔မနက္မွ စာေမးပြဲၿပီးလို႔ပါ။ ၃ရက္ေလာက္နဲ႔ က်က္ရတာဆိုေတာ့ ဘာမွကို မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ကိုယ့္ဘာသာပဲ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္တယ္။ ဒီေန႔ မကုန္ခင္အထိ ၾကံဳတဲ့သူကို ေကာ္ဖီတိုက္ပါ့မယ္။

ေနာက္ႏွစ္မ်ားစြာအထိ ဆက္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါ့မယ္။

မသိျခင္းမ်ားအတြက္

2008-08-16T15:21:00.002+06:30

မသိခဲ့ၾကဘူး။
လိုအပ္ခ်က္ေတြအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
အထီးက်န္မႈမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
ေတြေ၀မႈမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
မိုက္မဲမႈမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
နာက်င္တတ္ျခင္းမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
ခ်စ္တတ္ခဲ့ျခင္းအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
ဂရုစိုက္မႈမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားအေၾကာင္း။

မသိခဲ့ၾကဘူး။
...........

တခ်ိန္ခ်ိန္က်ရင္ ...
ဘယ္သူမွ မသိၾကတဲ့
ခံစားခ်က္စစ္စစ္ေတြအေၾကာင္းကို
ေက်ာက္စာတစ္ခ်ပ္ေရးၿပီး
ထားခဲ့မယ္။

ႏွလံုးသား Data Structure

2008-08-16T15:03:00.002+06:30

ေနာင္တစ္ခ်ိန္
Delete လုပ္ရမယ္မွန္း သိလ်က္
လတ္တေလာမွာ
ကုိယ့္ႏွလံုးသား linked list ထဲကို
မင္းကို insert လုပ္ခဲ့မိၿပီ။

Preorder နဲ႔ပဲစီစီ
Inorder ကိုပဲသံုးသံုး
Postorder နဲ႔ပဲေရးေရး
Process လုပ္လိုက္ရင္
ႏွလံုးသား stack ထဲက ျပန္ထြက္လာက
I love you.

ႏွလံုးသား PTR က NULL မျဖစ္သေရြ႕ေတာ့
'I love you' Step ကိုပဲ
Repeat, Repeat, ...

/* ဒီကဗ်ာေလးက မွတ္မွတ္ရရ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ Programming နဲ႔ Data Structure ေျဖရမယ့္ ညမွာ စာက်က္ရင္းေရးမိတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္မွာေတာ့ ထည့္ဖူးတယ္။ အမွတ္တရ အေနနဲ႔ တင္ထားလိုက္တာပါ။ */

Body Tempo

2008-08-14T09:49:00.001+06:30

ဇီ၀နာရီ

ကမာၻႀကီးဟာ က်ဥ္းေျမာင္းလာတာနဲ႔အမွ် လူသားေတြရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေဘာင္ဟာလည္း က်ယ္ျပန္႔လာပါတယ္။ အတိတ္တုန္းက ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရာက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ေနရာေတြဟာလည္း ခုခ်ိန္မွာေတာ့ သြားႏိုင္လာၿပီး၊ ေမြးရပ္ေျမလြမ္းတဲ့ကဗ်ာတို႔ သီခ်င္းတို႔ဆိုတာလည္း အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ပံုျပင္ေတြထဲကလို လနတ္သမီးက လကမာၻကို ျပန္သြားလို႔ လိုက္သြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ လိုက္သြားလို႔ရႏိုင္တဲ့ ေခတ္ျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေ၀းမွာ ရွိတဲ့အရာကို နီးေအာင္လုပ္တယ္ဆိုိတဲ့ေနရာမွာလည္း ခႏၶာကိုယ္တင္မက စိတ္ကိုပါ အလြန္အကၽြံျဖစ္ေစတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါလား။

ခုတေလာ ဇီ၀ကမၼေဗဒပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာစကားကို ဖတ္ၿပီး စိတ္ထဲက ခ်ီးက်ဴးမိပါတယ္။ လူသားေတြရဲ႕ ႏွလံုးဟာ အၾကမ္းအားျဖင့္ ၁ စကၠန္႔မွာ ၁ ႀကိမ္ခုန္ၿပီး၊ ႂကြက္ေတြက ၀.၁ စကၠန္႔မွာ ၁ ႀကိမ္ ခုန္ပါတယ္။ ဆင္ေတြကေတာ့ ၁ ႀကိမ္ ႏွလံုးခုန္ဖို႔ ၃ စကၠန္႔ ၾကာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဘ၀လံုးရဲ႕ ႏွလံုးခုန္တဲ့အေရအတြက္က အားလံုးမွာ 1.5 ဘီလ်ံ ႀကိမ္ရွိပါတယ္။ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ တစ္ဘ၀လံုးအတြင္းမွာ အသံုးျပဳရမယ့္ စြမ္းအင္ဆိုတာကလည္း သတ္မွတ္ထားၿပီးသားပါ။ ေသးငယ္တဲ့ ႂကြက္ေတြက ဘ၀ကို လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ျဖတ္သန္းၿပီး၊ ဆင္ေတြကေတာ့ ျဖည္းျဖည္းေဆးေဆး နားနားေနေန အသက္ရွင္ၾကပါတယ္။ လူသားေတြအတြက္လည္း သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဇီ၀နာရီ ဆိုတာရွိေပမယ့္ ၿမိဳ႕ေနလူတန္းစားေတြဟာ အဲဒါကို computer တို႔၊ အေ၀းေျပးရထားလမ္းစတာေတြကို သံုးၿပီး ပိုပိုျမန္လာေအာင္ လုပ္ေနတာေၾကာင့္ ဇီ၀နာရီ နဲ႔ တကယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကားရွိတဲ့အခ်ိန္ရဲ႕ ကြာဟမႈကေန စိတ္ဖိစီးမႈ ဆိုတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေနလူထုရဲ႕ ေနထိုင္မႈဘ၀ဟာ သဘာ၀မဟုတ္ပါဘူး။ ပံုမွန္ရွိရမယ့္ လူဦးေရရဲ႕ သံုးဆေလာက္နဲ႔ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ရထားေတြဟာလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ အဲဒီလုိမ်ိဳး သိပ္သည္းဆမွာ ေနရတာဟာ ျခင္လိိုေသးငယ္တဲ့ သတၱ၀ါေတြေလာက္ပဲ ျဖစ္ရမွာပါ။ ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ ရထားစီးၿပီး ဆင္ေျခဖံုးေတြကေန ၿမိဳ႕ထဲကို အသြားအျပန္လုပ္ရတာဟာ ေလွာင္အိမ္ထဲသြတ္သြင္းခံရတဲ့ ပိုးေကာင္ေတြလို ျဖစ္ေနၿပီး၊ အဲဒီပိုးေကာင္ေလးေတြက ဆင္ေတြရဲ႕ က်ယ္၀န္းလွတဲ့ လႈပ္ရွားမႈေဘာင္မွာ လႈပ္ရွားသြားလာရသလို ျဖစ္လာတယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ လူသားေတြဟာလည္း ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ ဇီ၀နာရီအတိုင္း ေနထိုင္တာပဲ ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေတြးမိေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ့ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေပၚေပါက္ေစတဲ့ computer တို႔၊ အေ၀းေျပးေျမေအာက္ရထားတို႔ကို အသံုးမျပဳလို႔ မရျပန္ပါဘူး။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ႏိုင္တာေလးတစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က မျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္ေနတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္ၿပီး၊ စိတ္ဖိစီးမႈေတြကို ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းကို စဥ္းစားတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

What born am i?

2008-08-09T18:52:00.001+06:30

ေစာရနကၡတ္နဲ႔ ယွဥ္ေမြးတာတို႔၊ ဘာတို႔ ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္တယ္။ ကၽြန္မက် ဘာနကၡတ္နဲ႔ ယွဥ္မွန္းမသိပါဘူး။ ကၽြန္မလက္နဲ႔ထိရင္ ပ်က္တာခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္မအစ္ကိုၾကီးက ဆိုရင္ ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္မက ဖ်က္ဆီးေရး Monster တစ္မ်ိဳးပဲတဲ့။ ဟုတ္မ်ားေနမလားပဲ။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဘာလုပ္လုပ္ ပ်က္တာမ်ားကိုကိုး။ အိမ္မွာ ပစၥည္း ၁၀ခုပ်က္ရင္ ၉ခုက ကၽြန္မလက္ထဲမွာ ပ်က္တာ။ ကၽြန္မထင္တာေတာ့ ပ်က္ခါနီးကိုင္မိလို႔မ်ားလားလို႔ပါ။ ပစၥည္းတစ္ခုကို သူေရာ ကိုယ္ေရာ တူတူသံုးတယ္ဆိုအံုးေတာ့ ကၽြန္မလက္ထဲက ပစၥည္းပဲ အရင္ပ်က္တာ၊ ေပ်ာက္တာမ်ားတယ္။ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းရွိလို႔လားလဲ မသိပါဘူး။
တခါတခါဆို အဲဒီလို အပ်က္ဓါတ္က ရက္ဆက္က်တာ။ တခါတေလလည္း အေကာင္းပါ။ ခုတေလာေတာ့ အပ်က္ဓါတ္ေလးျပန္က်ေနျပန္ေရာ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ရက္က ကၽြန္မအရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ထီးအမည္း အရွည္ေလး (ကၽြန္မက ကၽြန္မရဲ႕ ကင္ဒိုဓါးရွည္လို႔ ေခၚပါတယ္။ ) အဲဒါေလး ကိုင္းက်ိဳးသြားေရာ။ ေဆာင္းမရေတာ့ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာ။ ဒါေတာင္ ရံုးကလူေတြက ကၽြန္မကို "ထီးေျပာင္းလိုက္တာလား" ေမးၾကေသးတယ္။ မၫွာမတာ။

ေနာက္ ကၽြန္မ ေက်ာပိုးအိတ္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးေပ်ာက္သြားတယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္လက္ေဆာင္ေပးထားတာ။ ကၽြန္မေသာ့ခ်ိတ္ေတြက ခဏခဏေတာ့ ေပ်ာက္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေသာ့ခ်ိတ္ေလးက အရမ္းၾကိဳက္လို႔။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနတာ။

ကဲ ဒီေန႔ေရာက္ေရာ။ မနက္ အိမ္မွာ Computer သံုးဖို႔ ဖြင့္ပါတယ္။ Virus Scan လုပ္တုန္းရွိေသး ရပ္သြားၿပီး Restart ျပန္ခ်ေတာ့ Window ျပန္မတက္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မ computer ေလးကေတာ့ ခပ္စုတ္စုတ္ပါပဲ။ ကၽြန္မခိုင္းသမွ်လည္း မညည္းမညဴလုပ္ေပးရွာတာပါ။ ကၽြန္မကသာ ခုတေလာ သူေနမေကာင္းတာ သိရက္နဲ႔ ဟုိ Software တင္ ဒီSoftwareတင္ လုပ္ေနတာ။
ထူးျခားတာတစ္ခုရွိတယ္။ computer ကေလ တခါမွ အစ္ကိုေတြ သံုးတုန္းပ်က္တာမရွိဘူး။ ပ်က္ၿပီဆုိ ကၽြန္မလက္ထဲခ်ည္းပဲ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မပဲ ဖ်က္ဆီးေရး သမားျဖစ္ေနတာ။ ဒီေန႔လည္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ပ်က္ျပန္ေရာ။

ဒါနဲ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ပဲ သင္တန္းကို ထြက္လာလိုက္တာ။ ကားကမွတ္တိုင္ေက်ာ္သြားျပန္ေရာ။ ကားတဆင့္ပဲစီးခ်င္တာေရာ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ၾကိဳက္တာေရာ ေၾကာင့္ အဲဒီလမ္းေၾကာကို ေရြးထားတာ။ ဆင္းေနက်မွတ္တိုင္ ဆင္းရင္ေတာင္ သင္တန္းေရာက္ဖို႔ 15 မိနစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူရပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ အခ်ိန္က ကပ္ေနရတဲ့ၾကားထဲ။ ကၽြန္မအေတြးလြန္ေနတာနဲ႔ ေက်ာ္ေရာ မွတ္တိုင္က။ အသည္း အသန္ လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ရေရာ။

မိုးကာတစ္ဘက္နဲ႔ ဖရိုဖရဲ ေျပးရင္းတန္းလန္း လြယ္ထားတဲ့ေက်ာပိုးအိတ္က ၾကိဳးျပတ္က်ပါေလေရာ။ စိတ္ညစ္သြားတာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သင္တန္းေရာက္တယ္။

သင္တန္းၿပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မုန္႔တီေသာက္မယ္ ဆိုၿပီး ေသာက္ေနက် ဆိုင္သြားတာ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပိတ္ထားတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအစ္မေတြကပဲ အိတ္ကျပဳတ္သြားတဲ့ ကြင္းလိုက္ရွာေပးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ပိုက္ထားရတာေပါ့။ ဟုိနားမွာ ရွိတယ္ ဆိုလို႔ သြားရင္ ဆိုင္ပိတ္တာနဲ႔။ ဒီနားဆိုရင္ မရွိတာနဲ႔။ အစ္မေတြလည္း သြားစရာရွိတာနဲ႔။ " ဆု နင္ ဘုရားမရွိခိုး လာဘူးထင္တယ္" တဲ့။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဥပုသ္ေန႔မို႔။ တရားေတာင္နာခဲ့ေသး။ ကံကိုမေကာင္းတာ။ သူတို႔ကလည္း " နင္ခုတေလာ ဟိုဟာတလြဲလုပ္လိုက္ ဒီဟာတလြဲလုပ္လိုက္နဲ႔ ဟိုေပ်ာက္ဒီပ်က္နဲ႔၊ နင္အိမ္ျပန္ေတာ့တဲ့" ။ ေနာက္ေန႔မွ ရွာေပးမယ္တဲ့။

ဒါေတာင္ ကၽြန္မက ေခါင္းမာမာနဲ႔ပဲ ကၽြန္မသိတဲ့ အိတ္ျပင္တဲ့ဆိုင္ကို တကူးတက သြားတာေတာင္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုင္ပိတ္ျပန္ေရာ။ ဥပုသ္ေန႔ကိုး။

ဒါနဲ႔မ်ားေတာင္ အိမ္မျပန္ေသးဘဲ အင္တာနက္ဆိုင္မွာ ခုထိ။

ေနာက္ထပ္ ဘာေတြဖ်က္ဦးမယ္ေတာ့ မသိေသးဘူး။ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္ပဲ။

ဘာနကၡတ္နဲ႔မ်ားယွဥ္ေမြးပါလိမ့္။

Poem & Thought

2008-08-09T17:45:00.000+06:30

ဇာတ္သိမ္းပိုင္း

ေမႊးျမစြာ
ပြင့္ျပဖို႔ မရည္ရြယ္ပါဘူး။

ေျမႀကီးထဲ
ဆန္႔ထုတ္ ကုတ္ျခစ္
အျမစ္ပမာ
ခ်စ္ေနရံု

ငါက
အမိႈက္တစ္စျဖစ္ခဲ့လည္း
မင္းရွင္သန္လွပဖို႔
ေျမၾသဇာျဖစ္ခ်င္သူ

ေနာက္ဆံုးတိုင္
မင္းကႂကြားႂကြား၀င့္၀င့္ပြင့္ပါ
ငါက ေျမၾကီးထဲနက္နက္
ျဖန္႔ၾကက္ခ်ိတ္တြယ္ရံုနဲ႔
တစ္ဘ၀စာ ဖူလံုခဲ့ပါၿပီ။

မြန္းအိမ္

/* တေန႔က ေက်ာင္းစာအုပ္အေဟာင္းေလးတစ္အုပ္ထုတ္တာ စာအုပ္ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီကဗ်ာေလးကို ေတြ႔တယ္။ ဘယ္က ဘယ္တုန္းက ကူးထားမွန္း မမွတ္မိဘူး။ ၾကိဳက္လို႔ကူးထားတာ ေနမွာ။
ခုေတာ့ ဒီလိုေတြးမိတယ္။ အဲဒီလို အမိႈက္တစ္စ ျဖစ္ခြင့္ရဖို႔ေတာင္ မလြယ္တဲ့အခါေတြရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေျမၾသဇာျဖစ္ခြင့္ရတာ၊ အမိႈက္ေလးျဖစ္ခြင့္ရတာ၊ ေလွကားထစ္ေလး ျဖစ္ခြင့္ရတာ၊ သူ႔ဘ၀မွာ အမႈန္တစ္မႈန္ေလာက္ အေနနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကို္ယ္ပါခြင့္ရတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒါမ်ိဳးဆိုရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္စရာေကာင္းလွပါၿပီ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လူမသိသူမသိေတြလည္း ရွိေသးတာကိုး။
ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ေတြးမိတာပါ။
*/

Help me !!!

2008-07-23T17:37:00.001+06:30

I can't enter to my home.

အင္တာနက္ သံုးဖို႔ အခ်ိန္လည္း သိပ္မရွိ။ ပိုက္ဆံလည္းသိပ္မရွိတဲ့ အထဲမွာ သံုးေနက်ဆိုင္က blogger ၀င္မရျဖစ္ေနတယ္။ Freedom ကိုလည္း သံုးမရျဖစ္ေနလို႔။ ပို႔စ္အသစ္လည္း မတင္ျဖစ္သလို ကိုယ့္အိမ္ေတာင္ဘာျဖစ္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ခုေတာင္ ေမးလ္ကေနတင္ၾကည့္မလို႔။ :D

အခုတေလာ ဘာလို႔မွန္းမသိ ခဏခဏ ဆာေနတာပဲ။ အရမ္းစား အရမ္းအိပ္ၿပီး။ အရမ္း ၀လာလို႔။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ကူညီၾကပါဦး။
အရမ္းကိုစားခ်င္ေနတာ။ ေနာက္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ တကယ္ကိုဆာတာ။ မနက္(၆)နာရီမွာ အေမေကၽြးတဲ့မနက္စာစားတယ္။ အေမကလည္း ဆာတယ္ေျပာလို႔ မနက္စာကို ေကာ္ဖီ၊ မုန္႔ အျပင္ ထမင္းေၾကာ္ပါ ေကၽြးလုိက္တာပါ။ (၇)နာရီခြဲကေန (၉)နာရီခြဲအထိ သင္တန္းတက္တယ္။ သင္တန္းၿပီးတာနဲ႔ ဆာၿပီ။ မနက္စာ မစားခဲ့တဲ့သူေတြ မုန္႔ဟင္းခါးစားတာကို တူတူလိုက္စားလိုက္တယ္။ (၁၁)နာရီခြဲဆို ထမင္းစားၿပီ။ ၿပီးရင္ (၁)နာရီခြဲဆို သင္တန္းသြားရျပန္တယ္။ လမ္းမွာစားတယ္။ (၄)နာရီခြဲ ၿပီးတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ဆာလာၿပီ။ အိမ္တန္းျပန္ရင္လည္း ေရာက္တာနဲ႔ စားတာပဲ။ ညေရာက္ရင္ လက္ဖက္သုတ္တို႔ ဘာတို႔လည္း စားခ်င္ေသးတယ္။ ဒါရံုးမွာ ေသာက္ေသာက္ေနတဲ့ ေကာ္ဖီေတြမပါေသးဘူး။ အျပင္မွာလည္း ပိုက္ဆံရွိရင္ ရွိသလိုစားတယ္။ ခုတေလာ ေန႔တိုင္းစားျဖစ္ေနတာက ရခိုင္မုန္႔တီ။ အရင္က ဒီေလာက္မၾကိဳက္ပါဘူ။ ခုမွ ေန႔တိုင္းကုိ စားခ်င္ေနတာ။
ဆာတယ္။ ဆာတယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲဟင္။
စားၿပီးတုိင္းလည္း အိပ္ခ်င္လာေသးတယ္။ ဟင္း တိုးတက္လာေတာ့မယ္ေနာ္။
ကယ္ၾကပါ။
ေျပာရင္းေတာင္ဆာလာၿပီ။ သြားေတာ့မယ္။ သြားေတာ့မယ္။

Testing

2008-07-13T13:44:00.001+06:30

Testing from Mail.

Our Land Vs Leaver

2008-07-13T13:23:00.000+06:30

ေရခံေျမခံေကာင္းရဲ႕
အသီးအပြင့္ေ၀ဆာရက္နဲ႔
အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမလာတာ
ကံၾကမၼာေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။

အေမွာင္ခ်ခံထားရတဲ့ ထက္ျမက္မႈေတြၾကား
ကန္႔သတ္ခံထားရတဲ့ ေလွကားထစ္ေတြၾကား
ေနာက္ျပန္မလွည့္မယ့္ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈေတြ။

ဆက္ရန္...

Excessive Wrapping

2008-07-13T13:21:00.000+06:30

အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္း

ကုန္တိုက္မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား၌ ေစ်း၀ယ္ၾကရာတြင္ ၀ယ္ယူေသာပစၥည္းမ်ားကို ဆိုင္မွ စကၠဴျဖင့္ထုပ္ပိုးေပးသည္။ တဖန္ ပလတ္စတစ္အိတ္တြင္ ထည့္သည္။ စကၠဴႏွင့္ ပလတ္စတစ္မ်ားကို အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသံုးျပဳသည့္ အခါမ်ိဳးလည္း ရွိသည္။ ထိုသို႔အထပ္ထပ္ထုပ္ပိုးျခင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ မထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ သာမန္ကိစၥဟုသာထင္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားသည္ အမွန္တကယ္ လိုအပ္ပါသလား။ အိမ္သို႔ျပန္ေရာက္ၿပီး ၀ယ္ယူလာေသာပစၥည္းမ်ားကို ထုတ္ယူသည့္အခါ အိမ္ရွိအမႈိက္ျခင္းသည္ စကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္လာေတာ့သည္။

ယခုအေတာအတြင္း အမိႈက္ကိုေလ်ာ့ခ်ရေအာင္ ဆိုေသာအေတြးအၾကံသည္ အားေကာင္းလာခဲ့သည္။ ထုပ္ပိုးစကၠဴမ်ား၊ ပလတ္စတစ္အိတ္မ်ားသည္ မ်ားျပားေသာအမႈိက္ကိုျဖစ္လာေစသည္ ဟုဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကုန္တိုက္မ်ားတြင္လည္း ထိုသို႔ အလြန္အကၽြံထုပ္ပိုးျခင္းကို တစတစေလ်ာ့ခ်လာၾကသည္။ ကုန္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ တီထြင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို စတင္လာခဲ့ၾကသည္။ တခုေသာကုန္တိုက္သည္ ေစ်း၀ယ္လာသည့္အခါ မိမိကိုယ္ပိုင္အိတ္ကို ယူေဆာင္လာလွ်င္ ကဒ္ျပား၌အမွတ္အသားလုပ္ေပးၿပီး၊ ထိုအမွတ္အသားမ်ားျပည့္လာလွ်င္ အခမဲ့ေစ်း၀ယ္ခြင့္လက္မွတ္ႏွင့္ လဲေပးသည္။ တျခားကုန္တိုက္တခုတြင္မူ ျပန္လည္အသံုးျပဳထားေသာစကၠဴ(recycled paper) ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အိတ္မ်ားကို အသံုးျပဳလာသည္။ ထို႔ျပင္ အ၀တ္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ေစ်း၀ယ္အိတ္မ်ားကိုလည္း ေရာင္းခ်လာၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္တိုက္စသည့္ေနရာမ်ားတြင္ ေစ်း၀ယ္သည့္အခါ "ပလတ္စတစ္အိတ္ မလိုပါ" ဟု တစ္လတစ္ၾကိမ္သာ ေျပာလွ်င္ပင္ တစ္ႏွစ္ၾကာသည့္အခါ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာအိတ္မ်ားကို အသံုးမျပဳဘဲခ်န္ထားျဖစ္လိမ့္မည္။ အလြယ္ကူဆံုးေသာ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းျခင္းပင္ ျဖစ္သည္မဟုတ္ပါလား။ ။

မိုးပ်ံပူေဖာင္း

2008-07-08T17:07:00.002+06:30

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္း ကမ္ဆိုင္ေဒသရွိ မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းတြင္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ား၌ မိုးပ်ံပူေဖာင္း လႊတ္တင္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းထားခဲ့သည္။

အျပာေရာင္ေကာင္းကင္သို႔ လြင့္တက္သြားေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းကို ၾကည့္ရႈရျခင္းသည္ ကေလးမ်ားအတြက္သာမက လူႀကီးမ်ားအတြက္ပါ စိတ္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေကာင္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ မၾကာေသးခင္က ထိုမိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္ ျပသနာမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစေၾကာင္း ေတြ႔ရွိခဲ့ၾကသည္။ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္ ထင္ထားသည္ထက္ပိုေ၀းေ၀းသို႔ လြင့္သြားၾကၿပီး မည္သည့္ေနရာတြင္ ေအာက္သို႔က်မည္ကို မသိႏိုင္ၾကေပ။ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ေပၚတြင္ ျပဳတ္က်ေနေသာ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားကို ေ၀လငါး၊ လိပ္ စေသာ သတၱ၀ါမ်ားက စားမိၾကရာ အစာအိမ္၊ အူ တို႔တြင္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းပိတ္ဆို႔၍ ေသၾကရေသာ ကိစၥမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပားေတြ႔ရွိခဲ့ရသည္။

ထိုမူလတန္းေက်ာင္းတစ္ခုတည္းတြင္သာမက မိုးပ်ံပူေဖာင္း လႊတ္တင္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေျပာဆိုမႈမ်ားသည္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနသည္။ ေသးငယ္ေသာကိစၥျဖစ္ေသာ္လည္း ပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္မည္ဆိုလွ်င္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းလႊတ္တင္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းသင့္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကသူမ်ားရွိသည္။ ပို၍ႀကီးမားေသာ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးဘက္က စဥ္းစားသင့္သည္ဟု ဆိုေသာလူမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ကေလးမ်ား၏ စိတ္ကူးအိမ္မက္ျဖစ္သည့္အတြက္ ခ်န္လွပ္ထားသင့္သည္ဟု ေျပာဆိုၾကသူမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။

ေသခ်ာသည္မွာ ကေလးဘ၀၌ ပန္းမ်ိဳးေစ့၊ စာ စသည္တို႔ကို မိုးပ်ံပူေဖာင္းတြင္ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ၿပီး ထိုအရာမ်ားကို ေကာက္ရသူတစ္ဦးဦးထံမွ ျပန္စာလာႏိုးႏိုးႏွင့္ ေန႔တိုင္းေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုသို႔ ျပန္စာလာေသာ ကိစၥမ်ိဳးကိုမူ တခါတရံမွ် မၾကားဖူးေခ်။ ထိုမိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားသည္သာ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သည့္ျပသနာကို ျဖစ္ေစမည္ဟု မသိႏိုင္ၾကေပ။ ။

/* ကၽြန္မသင္တန္း Text Book ထဲက စာပိုဒ္ေလးေတြပါ။ ဒီလိုပဲ ေနာက္လည္း ႀကိဳက္တဲ့စာပိုဒ္ေတြကို တင္သြားပါ့မယ္။ ဘာသာျပန္ထားတာ ေထာင့္ေနရင္ေတာ့ ကၽြန္မညံ့လို႔ပါ။ သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးပါဦး။ */

ညီမေလးရဲ႕ကစားကြက္

2008-07-08T17:01:00.000+06:30

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔
သူမရဲ႕အစဥ္အလာ ကြယ္၀ွက္ျခင္းမွာ
နားလည္မႈပါးပါးေလး ျခားနားေနတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မက္ေတြစီး၀င္လာဖို႔
ညေရးေတြပ်ိဳးလိုက္တဲ့အခါ
သူမက က်ားကြက္ေတြ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က သူမအတြက္
ဖိနပ္တစ္ရံလို က်င့္ၾကံခဲ့ပါတယ္။

သူမက ဖိနပ္လွလွကေလးေတြကို အရံလဲစီးခ်င္သူပါ။
ျပတ္ခဲလွတဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕သံေယာဇဥ္သည္းႀကိဳးကေလးကိုလည္း
သူမက ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလည္း
ခ်ည့္နဲ႔ေခြယိုင္စြန္႔ပစ္ခံဘ၀က
ဖိနပ္အေဟာင္းေလး ျဖစ္ေနတာေတာင္
သူမရဲ႕ေျခသံေတြကို
ရင္ခုန္ေနဆဲပါ။ ။

မိုသွ်န္း

/* ကဗ်ာဆရာ မိုသွ်န္းရဲ႕ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ႀကိဳက္လြန္းလို႔။ */

I am a Bad Listener

2008-07-06T14:47:00.004+06:30

You Are a Bad Listener

Let's be honest, what you really get out of conversations is listening to yourself talk.

But listening to other people? Not so much!

And while you may be much more interesting than the people you talk to, it wouldn't hurt to show some interest.

People will stop listening to you once they figure out you're not listening to them

မွန္လိုက္တာေနာ္။ ကြၽန္မရဲ႔ အားအနည္းဆံုးအခ်က္က နားေထာင္တတ္တာေလ။ သူမ်ားခံစားခ်က္ သိပ္နားမေထာင္တတ္တဲ့ အထဲမွာ ကြၽန္မက ေရွ႔ဆံုးက ပါပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ ေျပာင္းလဲႏိုင္ေအာင္ပါ။

သူငယ္ခ်င္းတို႔္လည္း စမ္းၾကည့္ၾကပါဦး။ Are You a Good Listener?

ံMy Independent level

2008-07-06T14:32:00.007+06:30

Your Independence Level: Medium

In some aspects of your life, you can be very self reliant.

Making your own informed choices feels great.

But you aren't as independent as you could be.

When things get stressful, you sometimes run away from the hard decisions you need to make.

ZeroTrash ဆီက ေတြ႔လို႔ စမ္းၾကည့္တာပါ။ စမ္းၾကည့္ၾကပါဦးေနာ္။ How Independent Are You?

Birthday Present for me

2008-07-05T17:29:00.009+06:30

သူငယ္ခ်င္းမ

အတိတ္ကာလ
ျပန္ေျပာင္းသစ္ေသာ္...

ပ်ိဳရြယ္ႏုတဲ့
၈တန္းကာလ
ထ.၆ ၀ယ္
စိတ္ခ်င္းယွဥ္တြဲ
အျပံဳးမပ်က္
လက္တြဲၿမဲခဲ့။ ။

၉တန္း၊ ၁၀တန္း
အထက္တန္း၀ယ္
ကိုယ္ေလွ်ာက္မည့္လမ္း
ကိုယ္ေဖာက္ၾကရင္း
ခင္မင္မပ်က္
စာေတြက်က္ၾက
(ငါနဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ေရွးေရစက္ေၾကာင့္
ဘ၀တက္လမ္း
တဆင့္လွမ္းတဲ့
ေက်ာင္းတကၠသိုလ္
IT ေျမမွာ
အတူတြဲခဲ့ၾက
(ငါနဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ျမင္သူခ်င္ခင္
ဥာဏ္ထက္ထက္ႏွင့္
မိန္းမ EC
EC မိန္းမ
ေခၚခဲ့ၾက
(ငါ့ရဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ေပ်ာ္စရာသတင္း(အတင္း)စကားမ်ားကို
သူ၊ငါ အလုအယက္ေျပာတဲ့
ေဖာ္သဟာေရာင္းရင္းမ်ားနဲ႔
ေတာင္တက္၊ ဂူ၀င္
သြားခဲ့ၾက
(ငါနဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

အားႏြဲ႔သူကို
ေဖးမကူကာ
အစဥ္သာ
တက္ၾကြ
(ငါ့ရဲ႔)
သူငယ္ခ်င္္းမ။ ။

ပကာသန
ဂုဏ္္ၿပိဳင္ဖက္မူ
တံု႔ျပန္မႈကင္း
မာနရွင္းတဲ့
(ငါ့ရဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ေခါင္းေလာင္းသံတိတ္
ေက်ာင္းေတြပိတ္စ
ရင္မွာသတိရ
(ငါ့ရဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ဘ၀ေလွ်ာက္လွမ္း
ေခ်ာေမြ႔ဖို႔ရာ
မခြဲခ်င္ဘဲ
ခြဲခဲ့ရ
(ငါနဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

ရာသီကုန္ဆံုး
ႏွစ္ေတြျပဳန္းလည္း
အစဥ္သာတမ္းတ
ရင္မွာလြမ္းရတာ
(ငါ့ရဲ႔)
သူငယ္ခ်င္းမ။ ။

/* ဒီမနက္ စာတိုက္ကေန ေရာက္လာတဲ့ ကၽြန္မရဲ႔ အခ်စ္ဆံုးသူုငယ္ခ်င္း ပို႔လိုက္တဲ့ကဗ်ာေလးပါ။ ကဗ်ာေတြ ၀ါသနာမပါဘဲနဲ႔ ကၽြန္မအၾကိဳက္လိုက္ၿပီး သူၾကိဳးစားေရးထားတာေနမွာ။ ေမြးေန႔လြန္ၿပီးမွ ေရာက္လာေပမယ့္ အရမ္း၀မ္းသာခဲ့ရပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ေရးေနက်မဟုတ္လို႔ ဖတ္လို႔မေကာင္းလွေပမယ့္ အမွတ္တရ အေနနဲ႔တင္ထားလိုက္တာပါ။ */

သူမနဲ႔ကၽြန္မဟာ ၁၉၉၅ ကၽြန္မတို႔ (၄)တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကစသိခဲ့ၿပီး၊ (၈)တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကစလို႔ တတြဲတြဲမခြဲပဲ ရွိခဲ့တာပါ။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း တူတူဆိုေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ေပါ့။ ကၽြန္မမ်က္လံုးတခ်က္အၾကည့္နဲ႔တင္ ကၽြန္မဘာေျပာခ်င္လဲ ဆိုတာ သိေနတဲ့သူပါ။ တကၠသိုလ္တက္တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္ ကၽြန္မရဲ႔ နာမည္ေျပာင္ 'ဂ်က္လီ' နဲ႔တြဲၿပီး၊ သူ႔ကိုပါ '၀မ္ခ်င္းေပါင္' လို႔ ေခၚခဲ့ၾကပါတယ္။
သူမကို ၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာေလာက္မွာ ထားခဲ့ၿပီး၊ ရန္ကုန္ကို ကၽြန္မလာခဲ့လိုက္တာ။ ဒီၾကားထဲ ႏွစ္ေခါက္ပဲျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ အရမ္းခ်စ္ေပမယ့္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္လည္း မရွိပါဘူး။ စာလည္းအလြန္ရွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာအၿမဲရွိမွန္း သူမေရာ ကၽြန္မပါ သိပါတယ္။

ၿငိတြယ္ျခင္း

2008-07-04T17:48:00.001+06:30

ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ရင္လည္း ပံုျပင္မွတ္ပါ။
ခပ္တံုးတံုးေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဓါးတစ္လက္အေၾကာင္း။ ဆက္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေျဖတစ္ခုကို ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။

တခါတုန္းက ငတံုးမေလးတစ္ေယာက္က မထင္မွတ္ဘဲေတြ႔တဲ့ဓါးတစ္ေခ်ာင္းကို မရည္ရြယ္ဘဲ ႏွလံုးသားတည့္တည့္မွာ သိမ္းထားမိတယ္။ အဲဒီဓါးက တေန႔တျခား သူ႔ ႏွလံုးသားထဲ နစ္ နစ္ လာတယ္။ တေန႔ထက္တေန႔ ဒဏ္ရာႀကီးလာတာနဲ႔အမွ် အဲဒီဒဏ္ရာကို တြယ္ၿငိတဲ့စိတ္လည္း တေန႔တျခား အမွတ္မထင္ႀကီးႀကီးလာတယ္။

ဒီဓါးကိုျပန္ဆြဲထုတ္မယ္ဆိုရင္ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္လိမ့္မယ္။ ဒဏ္ရာရမယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိန္ေရာက္ရင္ေတာ့ အဲဒီဒဏ္ရာက်က္လိမ့္မယ္။ အမာရြတ္ေတာ့ က်န္ေကာင္းက်န္ႏိုင္မွာေပါ့။ ဒဏ္ရာက်က္ဖို႔ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ဘယ္ေလာက္ယူရမယ္ဆိုတာေတာ့ ဓါးကိုွဆြဲထုတ္ၿပီးမွ တြက္ခ်က္ႏိုင္မယ္။ ကံေကာင္းရင္ ႏွစ္အနည္းငယ္ေပါ့။ ကံနည္းနည္းဆိုးရင္ေတာ့ အသက္ရႈသေရြ႔ အနာရင္းေနဦးမွာပဲ။ ။ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးအေနနဲ႔ ဆြဲထုတ္ၿပီးၿပီးခ်င္းမွာလည္း ဟာတာတာခံစားမႈက ဆိုးရြားႏိုင္တယ္။

အဲဒီဓါးကို ျပန္မထုတ္ဘူး။ ဒီအတိုင္းထားထားမယ္ဆိုပါေတာ့။ ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က အၿမဲတမ္းေအာင့္လိမ့္မယ္။ တခ်ိဳ႔ေသာအခိုက္အတန္႔ေတြမွာ အသက္ရႈမရေလာက္ေအာင္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဓါးေၾကာင့္ရတဲ့ နာက်င္မႈအျပင္ ေနာက္ထပ္လည္း ဘယ္ခံစားမႈကိုမွ ခံစားလို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အသက္ရွင္သေရြ႔ ရွိမယ့္ဒဏ္ရာေပါ့။

ကဲ.. ဒီဓါးကိုဆြဲထုတ္သင့္သလား။ ဒီအတိုင္းထားသင့္သလား။ ႏွစ္လမ္းပဲရွိတာေနာ့။ တစ္လမ္းေတာ့ေရြးေပးရလိမ့္မယ္။

ဆုေတာင္း

2008-07-04T17:31:00.002+06:30

God grant me
the serenity to
accept the things
I can not change,
courage to change
the things I can,
and wisdom
to know the difference
(Anonymous)
ကၽြႏု္ပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
ကၽြႏု္ပ္မေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
လက္ခံရန္ တည္ၿငိမ္ေအးေဆးသည့္စိတ္၊
ကၽြႏု္ပ္ေျပာင္းလဲႏိုင္ေသာအရာမ်ားကို
ေျပာင္းလဲရန္ ရဲရင့္သည့္သတၱိ၊
ထို႔ျပင္ ထိုႏွစ္မ်ိဳး၏ျခားနားမႈကိုသိရန္ ဥာဏ္ပညာ
ကၽြႏ္ုပ္အား ဘုရားသခင္ ေပးသနားေတာ္မူပါ။
(အမည္မသိ)
ၤ/* ဂ်ဴး ။ တိမ္နဲ႔ခ်ည္တဲ့ႀကိဳး။ စာမ်က္ႏွာ(219) */

စဖတ္မိကတည္းက သိပ္သေဘာက်ခဲ့တာ။ ခဏခဏလည္း သတိရမိတတ္တယ္။ စိတ္ေတြရႈ႔ပ္ေထြးလာတဲ့အခါမ်ိဳးမွာေပါ့။ အေျပာင္းအလဲကိုေၾကာက္လို႔ ေရွာင္ခ်င္တဲ့ေဇာနဲ႔ ဒါေတာ့ ငါလုပ္ႏိုင္တာမဟုတ္ေလာက္ဘူး ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ပစ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ မျဖစ္ႏို္င္ေလာက္တဲ့အရာကို ငါလုပ္မွ ဆိုၿပီး စိတ္တပင္တပန္းနဲ႔ လုပ္တတ္တဲ့အခါမ်ိဳး။

"မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူး။ မျဖစ္လာေသးတာပဲ ရွိတယ္။" လို႔ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အရာအားလံုးမွာ 'ခၽြင္းခ်က္' ရွိတယ္လို႔ လက္ခံထားတယ္။ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာမရွိဘူး' မွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိကိုရွိတယ္။ ဒီေတာ့ 'မျဖစ္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ခၽြင္းခ်က္ရွိေတာ့ 'မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာလည္းရွိတတ္တယ္ဆိုတာမရွိဘူး' ေပါ့။ အဲဒီမွာလည္း ........ ကဲ

အဲဒီလိုမ်ိဳး ခံယူထားေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ရရမယ္ တို႔၊ ျဖစ္ရမယ္ တို႔ မရွိဘူးပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခါတခါ ခံစားရေသးတယ္။ အဆိုးဆံုးက ကိုယ္မတတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥမ်ိဳးေတြမွာေပါ့။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ရက္သားနဲ႔ မလုပ္တာ၊ ျဖစ္မလာတာေတြက ကိုယ့္အျပစ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာအျပစ္တင္လို႔ရေပမယ့္ ကိုယ္ေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း လုပ္လို႔မရတဲ့ကိစၥမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳခဲ့ရင္ အရင္ဆံုး တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ လိုတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတၱိ။ ကၽြန္မမွာ အလိုအပ္ဆံုးအရာပါ။ ကၽြန္မက အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္လုိအပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ အေျပာင္းအလဲလုပ္ဖို႔ သိပ္ေၾကာက္ပါတယ္။ ကိုယ္ေျပာင္းလဲႏိုင္တဲ့အရာေတြကို ျမင္တတ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ေျပာင္းလဲရဲတဲ့သတိၱရွိရမယ္။

တခါတေလလည္း ကိုယ္ညံ့တာကို ၀န္မခံခ်င္လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ေျဖလိုက္မိတာလား လုိ႔လည္း ေတြးမိတတ္တယ္။

Current

2008-07-01T17:44:00.003+06:30

ခုတေလာေတာ့ တေနကုန္ စာက်က္ရတာပါပဲ။ မက်က္ခ်င္ခ်င္ က်က္ခ်င္ခ်င္ က်က္ကိုက်က္ရတာပါပဲ။ တေနကုန္ စာသင္လိုက္၊ စာက်က္လိုက္၊ ေျပးလုိက္၊ လႊားလိုက္နဲ႔။ ညျပန္ေရာက္ရင္ 8နာရီခြဲဆို မ်က္လံုးက ပိတ္မယ္ဆိုတာခ်ည္းပဲ။ စာမၾကည့္ျပန္ရင္လဲ မနက္ေရာက္တာနဲ႔ ေတြ႔ရမယ့္ ဆရာ့မ်က္ႏွာပဲ အိမ္မက္ထဲထိ လာလာေခ်ာက္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္မက္ထဲမွာပဲ စာၾကည့္ရင္း၊ သင္တန္းမွာေတာ့ အဆင္ေျပသလို ေဖာရင္း၊ ရမ္းရင္းနဲ႔ ၾကည့္စရာ စာအေႀကြးေတြ ပိပိလာတယ္။
ပင္ပန္းတယ္။ ပင္ပန္းတယ္။ ညည္းရင္းနဲ႔ ၀ိတ္ကလည္း တက္လာေသးတယ္။ အင္းေလ စိတ္ပိန္တယ္ပဲေျပာတာပါ။ လူ၀တာ အျပစ္မရွိေလာက္ပါဘူး။
ဟိုစာ ဒီစာေတြလည္း မေရးျဖစ္ဘူး။ ေပါက္ကရေရးတာ အက်င့္ကပါေတာ့ အလုပ္ထဲမွာေတာင္ စာစီစာကံုးသေဘာမ်ိဳးေရးၿပီး ထြက္ေျပာခိုင္းတုန္းက အက်င့္ပါေနတဲ့အတိုင္း ကြန္႔လိုက္ ညြန္႔လိုက္တဲ့သကာလမွာ ၀ိုင္းၿပီး ၾသဘာေပးလိုက္တာ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ေအာင္ပါပဲ။
ဘာေျပာေျပာ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲ၀င္၀င္ၿပီး ဖုန္သုတ္ဦးမွပါ။

Birthday

2008-07-01T17:23:00.004+06:30

မေန႔(30.6.08)က ရံုးမွာ June Born ေတြအတြက္ Birthday Party ဆိုၿပီး လုပ္ေပးတယ္။ ကၽြန္မအပါအ၀င္ (၆)ေယာက္၊ လက္တ၀ါးစာေလာက္ ကိတ္မုန္႔ေလး စားရပါတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္ (၆)ေယာက္တည္းပဲ စားရတာေနာ္။ MD ေတြေတာင္မပါဘူး။ :D ဒါေၾကာင့္ ရန္တိုက္ေပးသလိုပဲရွင္။ အားလံုးလည္းၿပီးေရာ၊ ဟိုလူက "စိတ္ဓါတ္ေလးသိရတာေပါ့။" ဒီလူက "နင္ကဒီလိုလား"နဲ႔။ အျဖစ္ကဒီလိုေလ။ လက္တ၀ါးစာ ကိတ္မုန္႔ေလးကို လိုက္ခြံ႔ေတာ့ လူဘယ္ေစ့ေတာ့မလဲ။ ဟိုဘက္စားပြဲ ဒီဘက္စားပြဲ အကူးမွာကို target မေရာက္ခင္ မုန္႔က ကုန္ၿပီ။ ကဲ..
ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ပထမဆံုး ကိတ္လွီးဖူးတာေပါ့။ ဟဲဟဲ။ ေမြးေန႔တုန္းကေတာ့ ေကၽြးရမွာစိုးတာနဲ႔ တိတ္တိတ္ေလး အေက်ာ္ခံခဲ့တာ လကုန္ကာမွ ေပၚေတာ့တာပဲေလ။
အင္း ဘာလိုလိုနဲ႔ 23 ႏွစ္ျပည့္ျပန္ၿပီ။ ေမြးေန႔မွာ တင္ဖို႔ဆိုၿပီး၊ Post တစ္ခုေတာ့ ေရးျဖစ္တယ္။ ဒါမဲ့ အိမ္ထဲ၀င္လို႔မရျဖစ္ေနတာနဲ႔ပဲ မတင္လိုက္ရဘူး။ ဘုရားေတာ့ တက္ျဖစ္လိုက္ေသးတယ္။ ထူးထူးျခားျခားေတာ့ ဘာမွမလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အဲ မနက္ခင္း သင္တန္းမွာေတာ့ အရင္ဆံုး စာအေမးခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီေန႔က June 18ပါ။

စိတ္ရႈပ္တဲ႔အခါ

2008-06-14T17:35:00.002+06:30

စိတ္ရႈပ္တဲ႔အခါ ...
- လမ္းပိုေလွ်ာက္သည္။ (ေလွ်ာက္စရာမရွိ ရွာႀကံကို ေလွ်ာက္သည္။)
- ပိုအိပ္သည္။ (မ်က္လံုးက မအိပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ႀကိတ္မွိတ္အိပ္သည္။)
- ပိုေတြးသည္။ (ဟုတ္တာေရာ။ မဟုတ္တာေရာ။ ျဖစ္ႏိုင္တာေရာ။ မျဖစ္ႏိုင္တာေရာ။)

Current

2008-06-02T17:18:00.002+06:30

အသစ္မတင္ ျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေပါ့။ ဒီအေတာအတြင္း ျဖစ္ပ်က္တာေတြလည္းမ်ားတယ္။ စာေတြေရးဦးမယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ရွိတယ္။ ၾကာသပေတးမွာ စာေမးပြဲေျဖရပါမယ္။
ၾကိဳးစားပါဦးမယ္။

ဘယ္သူမွမလာတဲ့ blog ကိုကိုယ့္ဘာသာပဲ လာၿပီး သနားေနတယ္။

ဆားငန္ေရ

2008-06-02T17:08:00.000+06:30

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တဲ့
တကယ္ေတာ့
အခါခါသတ္မယ့္ ဓါးတစ္ေခ်ာင္းပဲ။

ယံုၾကည္ခ်က္တဲ့
အခ်ိန္အခါေစာင့္ရင္း
လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ဦးမယ္။

အိမ္မက္ေတြ
မက္ရင္း မက္ရင္း
အေမွာင္ေတြက ဖံုးဖံုးလာတယ္။

အဲဒီဓါး
ထက္သထက္ ထက္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္ေသြးတယ္။

အဲဒီႀကိဳး
ခိုင္သထက္ ခိုင္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္က်စ္တယ္။

အဲဒီည
နက္သထက္ နက္ေအာင္
ငါ ကိုယ္တိုင္ေစာင့္တယ္။

ကဲ..
တရားခံေတာ့ မရွာပါဘူး
ဒဏ္ရာ ဗရပြ ေပမယ့္
မိုက္မိုက္မဲမဲ ယစ္မူးဆဲ။ ။

Nothing

2008-04-30T17:58:00.002+06:30

ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုကို ရပ္ခ်င္လို႔ ရပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သံုးစရာ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ ထိကိုလာမထိရတာပါ။
အဆင္ေျပတဲ့ေန႔ေတြ အဆင္ေျပသလို လုပ္ပါ့မယ္။ ေနာက္ဆို လူေတြသိေတာင္သိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တတ္ႏိုင္ဘူး။ လုပ္သလို မျဖစ္ေတာ့လည္း ျဖစ္သလိုလုပ္ရတာေပါ့။

2008

2008-04-17T18:57:00.002+06:30

သၾကၤန္တစ္ႏွစ္ၿပီးျပန္ၿပီ။ ေရလံုး၀မစိုတာ ဒီႏွစ္နဲ႔ပါဆို (၆)ႏွစ္ရွိသြားပါၿပီ။ ဘယ္သူမွလဲ ေရလာမေလာင္းဘူးေလ။ သူမ်ားကိုလည္း ေရမေလာင္းရတာ (၆)ႏွစ္ရွိၿပီ။
ေနာက္ႏွစ္သၾကၤန္ေတာ့ တေယာက္ေယာက္ကိုေရေလာင္းခ်င္ပါတယ္။

သၾကၤန္အစီအစဥ္

2008-04-11T13:19:00.003+06:30

သၾကၤန္မွာ... ။ ကၽြန္မလား။ အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက.. ။ ႏွစ္တိုင္းတေနကုန္ေကာင္းေကာင္း အိပ္တယ္ရွင့္။

ဒီႏွစ္ !!! ဒီႏွစ္ေတာ့ ဘယ္လိုအိပ္လို႔ရမလဲရွင့္။ နဂိုကတည္းက က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြကို သၾကၤန္ပိတ္ရက္အတြက္ သိမ္းထားပါတယ္ဆိုေနကာမွ။ ခုေတာ့.. က်က္ေတာင္က်က္ျဖစ္ပါ့မလားပဲ။

ေအာ္.. ဒီလိုေလ။ ခုကၽြန္မ အလုပ္အသစ္တစ္ခု ၀င္ေနတာသိတယ္မဟုတ္လား။ (၄)ရက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ on job training ဆိုတဲ့အတိုင္း ခိုင္းသမွ်လုပ္ႏိုင္ေအာင္ သင္ေနရတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဘာမွမသင္ရေသးခင္ အရင္ဆံုးပညာစမ္းတာလားေတာ့ မသိဘူး။ 24 April မွာ project presentation တစ္ခုျပရမယ္။ ဒီေတာ့ 21 မွာၿပီးေနရမယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ Team နဲ႔လုပ္ရတာပါပဲ။ ကံကဆိုးခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မက်တဲ့ Team မွာကၽြန္မနဲ႔သိတဲ့လူလည္းမရွိ။ ခုမွေတြ႔ဖူးၾကတာ 3 ရက္ပဲရွိေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ Group leader ခမ်ာမွာလည္း ဘယ္သူက ဘာကၽြမ္းက်င္မွန္းမသိ၊ ဘာတာ၀န္ခြဲေပးရမွန္းမသိ၊ မသိ၊ မသိေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့ကြယ္။

ရွင္.....။ အဲဒါေျပာတာေလ။ အဲဒါ။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မလည္း သူမ်ား Group ေတြၾကား အရွက္ေတာ္မကြဲရေလေအာင္ တတက္တအားေတာ့ ၾကိဳးစားရေပမေပါ့။

အာ.... မတတ္ပါဘူးဆိုမွဇြတ္ေလ။ မလုပ္လို႔ကလည္းမရေတာ့ မတတ္လည္းတတ္ေအာင္လုပ္ရမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ဆုေတာင္းေနရတာေပါ့။ ေန႔တိုင္းမီးလာပါေစလို႔။ ဒါမွ ကာျပဴတြန္ ကိုခိုင္းလို႔ရမွာေလ။

ဘယ္ကလာ၊ ဘယ္ကလာ။ သၾကၤန္ (5)ရက္သာ အိမ္မွာေနၿပီး လုပ္ရမွာ။ ေရမပက္ေတာ့တဲ့ ပိ္တ္ရက္ေတြက်ရင္ေတာ့ Group လိုက္ဆံုၿပီး လုပ္ရမွာေတာ့။ ဟီး ဟီး မဆံုခ်င္လည္းမရဘူးေလ။ ၾကာသပေတးညေန ျပန္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ်ား Group ေတြ အၾကမ္းခ်ၿပီးတာေတာင္ ကၽြန္မတို႔က data ေတာင္မရေသးဘူးရွင့္။ ဒီေတာ့ ရွာေဖြ၊ စုေဆာင္း ရဦးမွာေပါ့။ အျပင္မထြက္လို႔ဘယ္ရမလဲ။

မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ေတြရဲ႔ အားနည္းခ်က္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ေတြက ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ ေတာက္ေလွ်ာက္ Team နဲ႔ လုပ္ရတဲ့ အလုပ္က ရွားတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ Team Work အားနည္းတာလည္္း အဓိကအခ်က္ေပါ့။

ဟာ.. စုထားတာေပါ့။ အစကေတာ့ သၾကၤန္တြင္းေအးေအးေဆးေဆးဆိုၿပီး။ သူမ်ားဆီက ဖတ္ခ်င္သမွ် စာအုပ္ေတြၾကိဳငွားထားတာလည္းအမ်ားၾကီး။ ebook ေတြလည္း အမ်ားၾကီးရထားကာမွ။ ခုေတာ့ ခုေတာ့။

ဟုတ္ကဲ့ပါ။ ဟုတ္ကဲ့ပါ။ အိမ္မွာေတာ့ အိမ္မွာပဲေပါ့ရွင့္။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ကိုထိန္းၿပီးေနရဦးမွာ။ အိပ္ခ်ည္းမေနေအာင္။ မီးလာရင္အလုပ္လုပ္ရမယ္။ မီးမလာရင္စာက်က္ရမယ္။

ေမာ္လၿမိဳင္လား။ ျပန္ခ်င္တာေပါ့။ ဘယ္ႏွယ့္ေမးပါလိမ့္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာဖို႔ခ်ည္းေျပာေနတာ။ စရိတ္ခံမယ့္ သူေတာင္ရွိေသး။ အင္း ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္သၾကၤန္အေၾကာင္းေရးဦးမလို႔။ မေရးျဖစ္ပါဘူးရွင္။ ရႈပ္ေနတာနဲ႔။ ေနာက္ၾကံဳမွပဲေျပာေတာ့တာေပါ့ေနာ္။

ခု2008 သၾကၤန္ကေတာ့....
သူမ်ားေပ်ာ္လို႔ မေပ်ာ္ႏိုင္။ ............ လို႔မိႈင္။ ( ???? ဘယ္လိုေျပာရမလဲရွင့္။)

April

2008-04-01T11:21:00.003+06:30

အေျခာက္ေသြ႔ဆံုး၊ အပူေလာင္ဆံုး၊ လြမ္းစရာအေကာင္းဆံုး၊
... ဆံုး မ်ားစြာပိုင္ဆိုင္ေသာ
ဒီအခ်ိန္
ငါ့အတြက္ေတာ့ ပန္းေတြအပြင့္ဆံုး။

ထစ္ခ်ဳန္းသံမပါတဲ့ ေရစက္မ်ား
အ၀ါေရာင္အိမ္မက္မ်ား
ျဖဴစင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တတ္တဲ့ မရိုးသားမႈမ်ား
ဒီအခ်ိန္ အားလံုးကအသက္၀င္တယ္။

တူးပို႔သံေတြၾကား
Water Pollution နဲ႔ Drinking Water လိုအပ္ခ်က္ေတြ
ဒီအခ်ိန္ ခဏေလးေမ့ထားပါရေစ။

ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရူးခြင့္ရတဲ့ ပထမဆံုးရက္ကအစ
ဘုရားတက္ရမယ့္ ရက္တစ္ခုအလယ္
ဒီအခ်ိန္ ရက္(30)လံုးလံုး (24)နာရီျပည့္ပါေစ။

ဒီအခ်ိန္
2008က ေရစက္တခ်ိဳ႔နဲ႔ႀကိဳတယ္။
ႏွလံုးသားတိုင္း ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

ဗလာ

2008-04-01T11:00:00.002+06:30

တေရြ႔ေရြ႔ စီးဆင္းသြားၾက
ဘယ္အရပ္ဆီလဲ
(စူးစမ္းခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

သံစဥ္တစ္ပိုဒ္လား
နားစြင့္ထားရမွာ
(ၾကားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ရနံ႔
ခံစားမိရမွာ
(ၾကည္ႏူးခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

တခုခုပဲ
လြမ္းေနဖို႔ေကာင္းတာ
(သတိရခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အပိုင္းအစျဖစ္ျဖစ္
ငံ့လင့္ေနရမွာ
(ေမွ်ာ္လင့္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ပန္းတိုင္ဆီဦးေမာ့
အားတက္ေနရမွာ
(ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တုန္း
ငိုေႄကြးေနရမွာ
(အထီးက်န္ခ်င္စိတ္ရွိမေနပါ။)

ေရာက္တတ္ရာရာ

2008-03-31T10:39:00.002+06:30

ေသာ့ကေလ ရွာကိုမေတြ႔ဘူး ျဖစ္ေနတာ။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ကူရွာေပးၾကပါဦး။ :D

အလုပ္ကလည္း မရွိေတာ့ လုပ္စရာကမရွိဘူး။ အလုပ္မရွိလို႔ ပိုက္ဆံလည္းမရွိဘူး။ အျပင္ထြက္ရမွာလဲ ပ်င္းေတာ့။ မနက္ထတယ္။ မီးလာရင္ computer ကလိတယ္။ မီးမလာရင္စာအုပ္ဖတ္တယ္။ ႏွစ္မ်က္ႏွာေလာက္ဖတ္ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ၿပီ။ မီးျပန္လာရင္ျပန္ထတယ္။ စားတယ္။ အရင္ အလုပ္နဲ႔တုန္းက အခ်ိန္မရွိလို႔ ဆိုၿပီး၊ မဖတ္ရေသးတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ဖတ္မဟဲ့ဆိုၿပီးအားခဲထားသမွ် ဘာလို႔မွန္းမသိ ခု မဖတ္ျဖစ္ဘူး။ စာေတြလည္းဘာမွမေရးျဖစ္ဘူး။ မအားတုန္းကေတာင္ ေရးျဖစ္ေသး။ ခုဘာမွမေရးျဖစ္ဘူး။ ေရးလိုက္သမွ်လည္း အဆင္မေျပဘူး။ ဘာခံစားမႈမွလည္း မရွိဘူး။ မေန႔ကေတာ့ မိုးေတြရြာတယ္။ ပိေတာက္ေတြပြင့္မယ္မွတ္တာ။ မေတြ႔မိေသးဘူး။ မေန႔ညေနက ရြာေနတဲ့ မိုးကိုၾကည့္ၿပီး၊ "ဗလာ" ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးျဖစ္တယ္။ ခုပါမလာဘူး။ ေနာက္မွတင္ရေတာ့မယ္။

ခုေလာေလာဆယ္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ေမးရင္ ဘာမွကိုလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး။ စိတ္ညစ္ေနလားဆိုေတာ့ လံုး၀မဟုတ္ပါ။ ေပ်ာ္လားဆိုလည္း မဟုတ္ပါ။ စိတ္ဓါတ္က်ေနလားဆိုရင္လည္း မဆိုင္ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြျပည့္ေနလားဆိုလည္း ဘာမွမရွိပါ။ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုလည္း မသိပါ။ ဘယ္သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တာလဲ မရွိပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေတြ႔ခ်င္တာလည္းမဟုတ္ပါ။ ဘာဆိုဘာမွမသိပါ။ ခုေလာေလာဆယ္ အခ်ိန္ကိုဒီအတိုင္းအကုန္ခံေနတာပါပဲ။

ေသာ့ေပ်ာက္ျခင္း

2008-03-26T10:37:00.000+06:30

မတ္လ တစ္လလံုး ကုန္ေတာ့မယ္။ ဘာအသစ္မွကိုမတင္ျဖစ္ဘူး။
အင္း..........
ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္မယ္ကြာ။ ေသာ့ေပ်ာက္ျခင္း။

အရင္ကဆို ကၽြန္မရဲ႔ ဒီအိမ္ထဲကို ဘာအသစ္မွမထည့္ႏိုင္။ ဘာျပင္ဆင္မြမ္းမံမႈမွမလုပ္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ဖုန္ေတာ့၀င္၀င္သုတ္ပါေသးတယ္။ ခုေတာ့ ဖုန္သုတ္ဖို႔မေျပာနဲ႔။ အိမ္ထဲေတာင္မ၀င္ျဖစ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
အိုေကေလ။ ေသာ့လည္းျပန္ရွာထားပါ့တယ္။ ဖုန္လည္းသုတ္ပါဦးမယ္။ decoration လည္းလုပ္ပါဦးမယ္။ အသစ္ေတြလည္းထည့္ပါ့မယ္။

ခုတေလာ ေျပာင္းလဲေနတာက အလုပ္ကထြက္ထားတယ္။ အသားကုန္အားေနေတာ့ အသားကုန္ေလွ်ာက္လည္တယ္။ အသားကုန္အိပ္တယ္။ ဒါပါပဲ။

အမိကိုသတ္ေသာ အဇာတသတ္မ်ား

2008-02-28T17:35:00.000+06:30

အမိကိုသတ္ေသာ အဇာတသတ္မ်ား

အမိ
ငါတို႔တေတြဟာ
သင့္ဆီက
အေသြးအသားေတြကို
ဖဲ့ေခြၽမီးတိုက္ခဲ့ၾကတယ္
ငါတို႔လို သားဆိုးေတြကို
ခြင့္မလႊတ္လိုက္ပါနဲ႔
လန္းဆန္းတဲ့အင္အားရွိတဲ့
အသက္ဓါတ္ေငြ႕ေတြကို
ကစင့္ကလ်ားေမာင္းထုတ္ယင္း
ေလလံုေပါင္းေခ်ာင္ထဲက
အစမ္းသပ္ခံႂကြက္ျဖဴလို
ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား
ထြက္ေပါက္ရွာယင္း
ေသဆံုးၾကမွာကို
မက္ေမာဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတယ္ ...
သန္႔ရွင္းၾကည္စင္တဲ့
သဘာ၀မိုးေရအစား
အက္ဆစ္ေပါင္းတင္ေရေတြကို
ဇြန္းရွည္ရွည္နဲ႔တစ္လွည့္စီ
ေပ်ာ္ပြဲစားခဲ့ၾကတယ္ ...
စိမ္းျမေရာင္အေမြးအမွ်င္ေတြကို ရိတ္သိမ္း
အိုဇုန္း၀တ္ရံုေတြကို ထိုးေဖာက္
အဆိပ္ေတြကိုပဲ ေငြ႔ရည္ဖြဲ႔
ေခါင္မိုးယိုစိမ့္ေစခဲ့တယ္ ...
ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ
အေမဇံု၊ အာဖရိက၊ ကြန္ဂို
ရိုးမနဲ႔ဟိမ၀ႏာၱ
အစိမ္းေရာင္ႏႈတ္ခမ္းေတြ
တစ္စစီပဲ့ေႂကြကုန္တာမ်ား ...

အမိ
သင္၏သားငယ္ခ်င္းအတူတူ (လူသားငါတို႔သည္)
ငါတို႔ရဲ႕ေျခေခ်ာင္းေတြကို
ေႁမြေရခြံနဲ႔ကာခဲ့တယ္
ခါးတ၀ိုက္ကို
ႏြားသားေရနဲ႔က်က္ခဲ့တယ္
က်ားသစ္ေရနဲ႔
အက်ႌဒီဇိုင္းေဖာ္ခဲ့တယ္
မိေခ်ာင္းသားေရထဲ
ပိုက္ဆံေတြထိုးထည့္ခဲ့တယ္ ...
ငါတို႔ဟာ
အမိကမၻာေျမရဲ႕
ေဆြမ်ိဳးရင္းျခာရယ္လို႔
သနားၫွာတာမရွိမိခဲ့ၾက
လူသားတစ္ဦးရဲ႕
အေျခခံေမတၱာတရား
က်ိဳးပ်က္ခဲ့ရပါတယ္ ... ။
အာဟာရအျဖစ္တဲ့
အင္အားတိုးေႁမြေဟာက္စိမ္အရက္
ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ေမ်ာက္ဦးေခါင္း
ရသာထူးကဲလိပ္တစ္ေကာင္အသဲ
ဟင္းခ်ိဳငမန္းေတာင္
အဆန္းအျပား
၀က္၀ံနဲ႔ကုလားအုတ္ေျခဖ၀ါးဟင္း
ေျမမနင္း၀က္သား
အံ့မခန္းကုန္ႏိုင္ဘြယ္
စားစရာမ်ားေလ ...
.......
......
......
ငါတို႔ဟာ
တိရစၦာန္ေသေတြေနထိုင္ရာဂူတစ္လံုးအျဖစ္ကို
ေရြ႕လ်ား၀င့္ႂကြားၾကတာမ်ား

အမိ
သင့္ရဲ႕သည္းခံႏိုင္ျခင္းအေပၚ
ငါတို႔မဟာလူသား
ေက်းဇူးကန္းမ်ားက
အရက္စက္ဆံုး
အရိုင္းစိုင္းဆံုး
အခက္ထန္ဆံုး
အင္အားေတြသံုးခဲ့ၾကပါတယ္
သင့္မ်က္၀န္းေတြျပာလာပါတယ္
သင္သည္လည္းအိုမင္းစြာ
ငါတို႔ကိုေပြ႕ခ်ီထားရတုန္း
သင့္မ်က္ရည္ၾကည္မ်ားခန္းေျခာက္
သင့္ခႏၶာကိုယ္အပူခ်ိန္တိုးလာျခင္းအေပၚ
ငါတို႔သည္
သမိုင္းဦးဆီမွ
အာကာသေခတ္ဆီအထိ
တစ္ဦးကိုတစ္ဦးဂုဏ္ျပဳယင္း
တကယ္ေတာ့

အမိ
သင္၏အားဆုတ္မႈသည္
ငါတို႔၏ခ်ိနဲ႔မႈ
သင္အိုမင္းလာမႈကို
မေစာင့္ေရွာက္ျခင္းသည္
ငါတို႔၏ၿပိဳလဲမႈ
သင္ႏွင့္ငါတို႔သည္
အကိုင္းဖ်ားႏွင့္ေရေသာက္ျမစ္လို
ေ၀းကြာလွေသာ္ျငားလည္း
တစ္ခုတည္းေသာ
အေၾကာင္းတရားမ်ားျဖစ္ေနခဲ့ရ၏။
မေ၀းေတာ့ပါဘူး ... အမိရယ္
အေမွာင္ရဲ႕ေခ်ာက္ထဲကို
သင့္ပုခံုးထက္မွာခိုစီးယင္း
ျပဳတ္က်မယ့္ေန႔ဆီ
သင္ တြန္းဖြင့္ထားတဲ့
အေလးလံဆံုးမ်က္ခြံေတြ
အိ၍က်လာမည့္ေန႔ဆီ
ဂေယာင္ေျခာက္ျခား
ပင္သက္မ်ား၏ေတာ္လဲသံကို
ငါတို႔၏
အစိုးမရေသာ၀ိညာဥ္မ်ားျဖင့္ေစာင့္ရင္း ..... ။

(သဘာ၀၊ သစ္ေတာ၊ တိရစၦာန္မ်ားႏွင့္ အမိကမၻာေျမ က်န္းမာေရးသို႔)

/* ေက်ာင္းတုန္းက senior အစ္ကိုၾကီးေတြစုထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေလးပါ။ အားလံုးကိုေ၀မွ်လိုက္ပါတယ္။ မူရင္းစာအုပ္မွာကိုက တစ္အုပ္လံုးမွာ ေရးတဲ့သူနာမည္ေတြမပါလို႔ နာမည္ေတာ့ထည့္လို႔မရဘူးေပါ့။ ဒီကဗ်ာေရးတဲ့ senior အစ္ကိုၾကီးကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔။ */

key chain

2008-02-19T17:25:00.002+06:30

ပန္းေရာင္တိမ္ေတြ က တဲ့
ငါ့ရဲ႕တစ္ခုေသာေမြးေန႔မွာ
Gemini born, အထူးသျဖင့္ June 18 ေမြးသူအတြက္ အေဆာင္ဆိုၿပီး
key chain ေလးတစ္ခု အမွတ္တမဲ့ နင္ေပးတယ္။

လိပ္တက္လာတဲ့ ရယ္သံေတြကို
အျဖဴေရာင္ေတာက္ေတာက္အၿပံဳးတစ္ခုနဲ႔ဖံုး
မယံုေပမဲ့ အသိအမွတ္ျပဳမႈတစ္ခုတည္းအတြက္
အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ...
ငါ့ ေက်ာေနာက္ကအိတ္တိုင္းမွာ
ေငြေရာင္လက္လက္နဲ႔ သူ႔အတြက္
ေနရာတစ္ခု အၿမဲ႐ွိခဲ့တယ္။

ညိဳေမွာင္ေမွာင္ မိုးေတြ႐ြာတဲ့
ေနာက္ဆံုးမွန္းမသိခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးေန႔က
နင့္ရဲ႕ အၾကည့္တစ္ခ်က္မွာ သူ ပါခဲ့လိမ့္မယ္။

အေရာင္ေတြ အစံုေျပာင္းတတ္တဲ့ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ေငြေရာင္တျဖည္းျဖည္းလြင့္သြားေပမယ့္
၀မ္းနည္းတဲ့အခ်ိန္မွာ လက္ဖ၀ါးထဲဆုပ္လ်က္
ေပ်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေအးစက္စက္အေတြ႔နဲ႔ပဲေႏြးလ်က္
ငါ့ ခံစားခ်က္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ သိမ္းဆည္းရာ ျပတိုက္ေလးျဖစ္လ်က္
ျပန္လာလိမ့္မယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ခိုင္ၿမဲေစလ်က္
သူ ... ငါ့နားမွာ၀တ္ျဖည့္တယ္။

အေရာင္ေတြမရွိတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔
ငါ့အရိပ္နဲ႔ ငါလမ္းေလွ်ာက္ရင္း
အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က ေက်ာေနာက္ဘက္ကိုအစမ္း
ဘယ္ဘက္ရင္ဘတ္က စူးခနဲ။

အယံုအၾကည္မရွိေပမဲ့
သူနဲ႔အတူ ငါ့ခံစားခ်က္အားလံုးပါသြားၿပီးတဲ့ အဲဒီေန႔ကစ
ငါ ဖ်ားတယ္။

မွတ္တမ္း

2008-02-19T17:11:00.003+06:30

အလြမ္းတဲ့ ...
သိမ္ေမြ႔တဲ့ မႏၱန္တစ
ေနညိဳခ်ိန္ မင္းမ်က္ႏွာေလးေငး ... လြမ္းရတာ
ပန္းကေလးႀကိဳးစားပမ္းစားပြင့္တာထက္
ပို အႏုပညာဆန္ရဲ႕ ။

ရင္ျခင္းအပ္
စီးမယ့္ျမစ္ႏွစ္စင္း
မ်က္၀န္းေတြဖြင့္မဖတ္ျဖစ္လည္း
သူ႔ရာသီနဲ႔သူ
ပြင့္မယ္
ေမႊးမယ္
အခ်ိန္မွန္ ...

ႏွလံုးသားနဲ႔နမ္းမရတဲ့
ကမာၻဦးဂီတမွာ
မေျပာျဖစ္တဲ့ စကားလံုးေတြပါခ်င္ပါမယ္
ဘာမဟုတ္တဲ့ အၾကည့္တခ်က္ပါခ်င္ပါမယ္
သနပ္ခါးရနံ႔ျပယ္တဲ့ ပါးျပင္ေလးပါခ်င္ပါမယ္။

အ႐ြယ္ငယ္ငယ္ စိတ္ထားေလးတင့္တင့္တယ္တယ္
သူ႔ ငယ္နာမည္က အခ်စ္ တဲ့။

ႏွလံုးသားကို လည္တိုင္မွာဆင္ျမန္းပါ။
သစၥာတရားကို ဘယ္ဘက္လက္သူႂကြယ္မွာ၀တ္ဆင္ပါ။
ဒီတသက္.. စြယ္ေတာ္႐ြက္လို
စိတ္ခ်လက္ခ်ေနခ်င္တယ္
နင္နဲ႔ငါ
႐ွင္ကြဲမကြဲေၾကး ။ ။

/* ဒီကဗ်ာက ကၽြန္မေရးတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ မဂၢဇင္းတစ္ခုထဲကနဲ႔တူပါတယ္။ */

ျပသနာ (မိေကာက္)

2008-02-15T17:43:00.002+06:30

ျပသနာ

ေျပာသားပဲ
က်ဳပ္အရပ္က ပုပု
ခင္ဗ်ားထုတဲ့ခံုက ေျခတံရွည္
ထိုင္ေစဆိုေတာ့
ဖ၀ါးက ၾကမ္းျပင္နဲ႔မထိ
ေအာက္ေျခလြတ္တယ္လို႔
က်ဳပ္ကို မရိနဲ႔။

ဘာမွမပါတဲ့ေတာင္း
ခါးေစာင္းမွာဆင္
" အလြန္ေလးပင္ေသာအိုက္တင္နဲ႔ မ" တဲ့
က်ဳပ္ကို သင္ျပ
တကယ့္ကို ဂြက်ေရာ။

ၿပိဳင္ဆိုင္ဖို႔ စိတ္မ၀င္စားတတ္တဲ့
ဇာတ္လိုက္ကို ငွား
ခဏခဏ စိမ္ေခၚခံရတဲ့
ရိုက္ကြက္ေတြက မ်ား
မသိဆိုးရြား
ဒါရိုက္တာႀကီးကပဲ မဟန္တာလား
ဇာတ္လိုက္ နာမည္ပ်က္ဖို႔ပဲ ဖန္တာလား။ ။

မိေကာက္

/* ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႔ လူဆိုး၀၀ႀကီးက အႀကိဳက္ဆံုးတဲ့။ တင္ေပးရမယ္တဲ့ေလ။ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေတြမတင္ခင္ တင္ေပးလိုက္တယ္။ ႏိွပ္စက္မွာစိုးလို႔ပါ။ */

My Favourite poems

2008-02-14T18:17:00.004+06:30

ရင္ထဲ ဦးေႏွာက္ထဲ ႐ွိ႐ွိသမွ်
စိတ္ခံစားမႈေတြအားလံုးပံုၿပီး
ကၽြန္မ ေမာင့္ကိုခ်စ္ခဲ့တယ္ေလ။
ဒါနဲ႔ဘဲ "ခပ္ညံ့ည့ံ" ကို ေမြးဖြားလာရတယ္။
တကယ္ေတာ့ "ခပ္ည့ံညံ့" ဟာ
ေမာင့္ ... ပါကြယ္။

မိေကာက္ ရဲ႔ ခပ္ညံ့ညံ့ကဗ်ာမ်ား ဆိုတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ကၽြန္မရဲ႔ လူဆိုး၀၀ႀကီးကယူလာခဲ့တယ္ေလ။ မိေကာက္ ကဗ်ာေတြကိုအရင္တုန္းကမဖတ္ဖူးပါဘူး။ ဒီစာအုပ္မွာမွ ဖတ္ဖူးတာပါ။ ေတာ္ေတာ္ေလးသေဘာက်တယ္။ ကဗ်ာေပါင္း (၆၅)ပုဒ္ နဲ႔ အားရပါးရဖတ္ရတဲ့ စာအုပ္ပါပဲ။ (၆၅)ပုဒ္လံုးကို သေဘာက်တယ္လို႔ေျပာရမယ္။ စိတ္အဆာေတာ္ေတာ္ေျပေစတာပါပဲ။ အေရးအသားေရာ၊ စကားလံုးေတြေရာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကိဳက္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို ေနာက္အေခါက္ေတြမွာ တင္ထားပါဦးမယ္။ ဖတ္ႀကည့္ႀကပါဦး။

Feb 13

2008-02-11T18:49:00.000+06:30

ေအာင္ဆန္းဇာနည္

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ပါ
၁၉၁၅ ေရွ႕ေနဦးဖာသား
ဇာတိနတ္ေမာက္ မေကြးခရိုင္
သိၾကမ်ားခုတိုင္
ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္တဲ့ဇာနည္ဘြား
မိခင္ေဒၚစုသား။

၁၉၄၇ ေျပာင္းၾကြတမလြန္
မ်က္ရည္သြန္လို႕ ဘ၀င္ညိႈး
ဇူလိုင္တစ္ဆယ့္ကိုး ။
ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ေက်းဇူးရွင္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႕ဖခင္
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့မွာစကား
ငါတို႕မေမ့အား ။
ျပည္ေထာင္လြတ္ေရးၾကိဳးပမ္းေအာင္
ျပည္ခ်စ္တို႕ေခါင္းေဆာင္
ဆိုရွယ္လစ္ေဘာင္လမ္းစဥ္မ်ား
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်မွတ္သြား။

/* Pinkgold blog မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ */

ဆံပင္ရွည္ထားျခင္းႏွင့္ကြၽန္မ

2008-02-09T15:34:00.000+06:30

စိတ္ရႈပ္လာရင္ အမ်ားဆံုးအျပစ္ေပးခံရတာကေတာ့ ဆံပင္ပါ။ အရင္ကလည္း စိတ္ရႈပ္လာတိုင္း ဆံပင္ညွပ္တယ္။ ေမြးသမိခင္က ဆံပင္အတိုမုန္းတီးေရး။ မိန္းကေလးဆိုရင္ ဆံပင္က အတိုဆံုး ပုခံုးေလးေတာ့ ထိေနမွဆိုတာမ်ိဳး။ ကၽြန္မကလည္း ဆံပင္အတိုၾကိဳက္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးရွိလို႔။ အနည္းဆံုး တစ္လတစ္ခါေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ရတယ္။ ဒီေတာ့ အနည္းဆံုးတစ္လတစ္ခါေတာ့ နားပူတယ္။ ဒီၾကားထဲ အေမေရွ႔ေခါင္းမၿဖီးရဲတဲ့ဒုကၡ။ သူကလည္း ဒီဆံပင္ကို သတိထားမိတာနဲ႔ စိတ္ကတိုေရာေလ။ ဒီဒုကၡႀကီး မခံခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ၿပီးၿပီးေရာ ဆံပင္အရွည္ထားမယ္ဆိုၿပီး၊ current condition က ဆံပင္အရွည္ထားေနသည္ ျဖစ္လာတာပါ။ ခုေတာ့ ဒီဆံပင္က ပုခံုးထိလာၿပီ မညီမညာနဲ႔။ စိတ္ကရႈပ္လာတိုင္း သူ႔ပဲအျပစ္ျမင္တယ္။ ညွပ္လိုက္ျပန္ရင္လည္း ေမြးမိခင္က စိတ္ဆင္းရဲဦးမယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ဒီဒုကၡကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။ လာလာရႈပ္ေနတာကို သည္းမခံႏိုင္တာနဲ႔ ရသေလာက္ကိုစုစည္းထားတာ အေနာက္မွာ ေသးေသးေလးရတယ္။ သူမ်ားျမင္ရင္ေတာ့ ဟားစရာပဲ။ ဘယ္သူဘာေျပာေျပာ ကိုယ္စိတ္မရႈပ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္။ ျပသနာတစ္ခုေအးေရာ။
ဒါေပမယ့္.......... အၿမဲတမ္းေတာ့ အတိုညွပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးကိုေတာ့ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနတာပါပဲ။

Current Dairy

2008-02-09T15:14:00.000+06:30

ခုတေလာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာေလးခ်ိဳ႔တဲ့ေနလို႔ ဘာမွမေရးျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ 2007 အတြင္းမွာ စိတ္ရႈပ္စရာေတြခ်ည္းၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ 2008 ေလးကိုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိတယ္ေပါ့။ စစခ်င္းေဆာက္နဲ႔ထြင္းသလို ၄လေလာက္စိတ္ကူးၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေလးက ေရစုန္ေမ်ာသြားေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ထိတယ္။ ကိုယ့္အျပစ္နဲ႔ကုိယ္ပဲေလ။ ကိုယ္အသံုးမက်လို႔ ဆိုတာသိေတာ့လည္း ဘာလုပ္ရမွာလဲေနာ့။ 2007အစကေနခုထိ ဘာမွမတိုးတက္လာသလို နဂိုရွိရင္းစြဲေတြေတာင္ က်သြားတာေတာ့ မေျပာနဲ႔ေလ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႔ လံု႔လ၊ ၀ီရိယ ေတြကလည္း zero ကိုး။ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ဘယ္ဟာကိုမဆို အသည္းအသန္၊ အိပ္ပ်က္ခံၾကိဳးစားဖူးတယ္ဆိုတာမရွိေပမဲ့ အထိုက္အေလ်ာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေပး၊ အာရံုစိုက္ခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း 2006 Oct ေလာက္ကစၿပီး၊ ဘာလုပ္လုပ္ ေပါ့ေပါ့ေလးလုပ္တတ္တဲ့အက်င့္၊ စိတ္နဲ႔ပဲႀကိဳးစားၿပီး လူကေနာက္ကမလိုက္တဲ့အက်င့္ေတြ ဘယ္ကဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ပ်င္းတတ္လာတာလည္း အလြန္အကၽြံ။ ဒီေတာ့ ခုထိဆို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်င္းရာကေန ဖ်င္းလာတာ ဆန္းမယ္ေတာ့မထင္ဘူး။ ေလာကႀကီး မတရားဘူးလို႔လည္း မထင္ပါဘူး။

ဒီ blog ကိုလည္း လာလာဖတ္ၾကတဲ့ လူအားလံုးကို ေက်းဇူးလည္းတင္၊ အားလည္းနာပါတယ္။ ဘာမွထူးထူးျခားျခား မတင္ျဖစ္ေတာ့ေလ။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိပါဘူး။ စိတ္ညစ္စရာခ်ည္းပဲ ေတြ႔ေနတယ္လို႔ ေျပာၾကမယ္ ထင္တယ္။ အားနာပါတယ္။ တကယ္ကို အားနာပါတယ္။

အမည္မ်ားႏွင့္

2008-02-09T15:07:00.000+06:30

လူနဲ႔ သတၱ၀ါေတြရဲ႔ နာမည္ေတြကို စိတ္၀င္စားတတ္တဲ့လူေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္းပါတယ္။ နာမည္ေတြ၊ အေခၚအေ၀ၚေတြက ပညတ္ေတြပါ၊ ဘာညာ၊ ဘယ္လိုပဲေျပာၾကေျပာၾက။ ကၽြန္မကေတာ့ နာမည္ေတြ?ကို စိတ္၀င္စားတယ္။ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ရင္ သူ႔နာမည္က ဘာမ်ားပါလိမ့္။ နာမည္တစ္ခုၾကားရင္ ဒီနာမည္ပိုင္ရွင္က ဘယ္လိုေလးမ်ားလဲ။ နာမည္ေလးမွာ ရာဇ၀င္ေရာရွိေသးလား။ နာမည္အျပည့္အစံု သိရရင္လည္း အဖ်ားဆြတ္ေခၚရင္ ဘယ္လိုေခၚလဲ။ ငါသာဆို သူ႔ကို ဘယ္လိုေခၚမယ္။ နာမည္အတိုေလးတစ္ခု ၾကားရင္လည္း ဒီနာမည္ေလးအျပည့္အစံုက ဘာပါလိမ့္။ အဲဒီလို ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြနဲ႔ စပ္စပ္စုစုသိခ်င္တတ္တယ္။

အျပဳအမူ၊ အေနအထိုင္၊ ပံုသဏၭန္ေတြေၾကာင့္ အေခၚခံၾကရတဲ့ နာမည္ေလးေတြဆိုလည္း သေဘာက်တယ္။ ဆိုးဆိုးေကာင္းေကာင္းေပါ့။ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေတြရဲ႔ နာမည္ေတြဆိုရင္လည္း ဆင္တူေလးေတြလား၊ ဘယ္လိုတူၾကလဲ။ ေမးၾကည့္ရတာကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပဲေလ။ ျမန္မာျပည္ထဲမွာရွိတဲ့ ျမစ္ေတြနာမည္ေတြနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ။ ပန္းနာမည္ေတြနဲ႔ ညီအစ္မေတြ။ ရာသီဥတုနာမည္နဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြ။ ထူးထူးဆန္းဆန္းအဓိပၸါယ္နဲ႔နာမည္ပိုင္ရွင္ ညီအစ္ကိုေတြ။ အဲဒါေတြအျပင္ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔ေမာင္ႏွမေတြလည္း အမ်ားႀကီး။ ေမာင္ႏွမနာမည္ေတြေမးၾကည့္ၿပီး၊ မတူတာမ်ားဆိုရင္ "ဟင္.. တူလည္းမတူၾကဘူး။" လို႔ေျပာမိရင္ ဘာေၾကာင္တာလဲ ဆိုၿပီး အၾကည့္ခံရဖူးတာလည္း အမွတ္ကမရွိဘူး။ ေအးေလ မတူလည္း ဘာျဖစ္လဲေနာ္။ တစ္ေယာက္စီပဲဥစၥာကို။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကေတာ့မရဘူး။ ေမာင္ႏွမေတြဆို နာမည္ဆင္မယ္ခ်ည္းထင္တာကိုး။

တခ်ိဳ႔မိဘေတြကလည္း ကိုယ့္သားသမီးကို ေမြးစနာမည္ေပးကတည္းက တြက္ၿပီးခ်က္ၿပီး ေပးထားၾကတာေလ။ ကၽြန္မက်ေတာ့ ဘာမွမတြက္ဘဲ၊ အဂၤါသမီးဆိုတာရယ္၊ ရွိၿပီးသား အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္နာမည္ရယ္ကို အေျချပဳၿပီး ကၽြန္မအေဖက ေမြးၿပီးခ်က္ခ်င္းအတည္ျပဳလိုက္တဲ့ "ဆုေ၀ထြဏ္း" ဆိုတာ ခုထိကၽြန္မပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ နာမည္ပဲေလ။ ႀကိဳက္လည္းႀကိဳက္ပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆိုနာမည္အရင္းပဲသံုးျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ အသံထြက္အားျဖင့္ေတာ့မကြာေပမယ့္ ဆုေ၀ထြန္း ဆိုတာကိုေရာ စုေ၀ထြဏ္း ဆိုတာကိုေရာ၊ စုေ၀ထြန္း ဆိုတာကိုေရာ မႀကိဳက္ဘူး။ နာမည္ေမးလို႔ ပါးစပ္ကေျပာရင္ ေသခ်ာတယ္ တခုခုေတာ့မွားေတာ့မယ္။ အဲဒီျပသနာတစ္ခုေတာ့ စိတ္ညစ္ေပမယ့္ ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ သေဘာက်က်၊ ကၽြန္မရဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကစၿပီး၊ ဒီနာမည္အရင္းေလးေမွးမွန္ၿပီး nick name တစ္ခုကထင္ရွားလာလိုက္တာ ခုထိပဲဆိုရမလိုပဲ။ (၇)တန္းေက်ာင္းသူဘ၀ 1997 ကေနစၿပီး 2005 ေလာက္အထိဆို ဆရာ၊ ဆရာမေတြကအစ nick name ကိုပဲအေခၚမ်ားလို႔ "ဆုေ၀ထြဏ္း" လို႔မ်ားေခၚရင္ ကိုယ့္ကိုေခၚမွန္း ေမ့ေတာင္ေနတတ္ေသးတယ္။ ခုရန္ကုန္ေရာက္ၿပီးမွသာ နာမည္အရင္းက ျပန္အသက္၀င္လာတာ။

ကိုယ့္ဘာသာ လွခ်င္လို႔ ေလွ်ာက္မွည့္ထားတဲ့ နာမည္ေတြထက္ေတာ့ အလိုအေလ်ာက္ရလာတဲ့ နာမည္ေတြနဲ႔ သူ႔တို႔ရဲ႔ ရာဇ၀င္ေတြကို ပိုစပ္စုခ်င္တယ္။
ကဲ. ထားပါေတာ့ေနာ္။ ဒီ post ကိုဖတ္မိၾကတဲ့သူေတြလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း နာမည္ေလးမ်ားပိုင္ရင္ ေျပာျပခဲ့ၾကပါဦး။ ရာဇ၀င္ရွိရင္လည္း ရာဇ၀င္နဲ႔ေပါ့ေနာ့။ လွလွပပ စိတ္၀င္စားစရာ ေမာင္ႏွမနာမည္ေတြ ရွိရင္လည္း သိခ်င္ပါတယ္။ လက္တို႔လိုက္ပါဦး။

My favourite

2008-01-22T17:32:00.000+06:30

ပီဠိယကၡဆိုတာ
လူနဲ႔သမင္ေတာင္ မခြဲျခားတတ္တဲ့
ခပ္ညံ့ညံ့ျမားပစ္သမားပဲ။

ေလးတင္ပြဲတုန္းက
ရာမဆိုတဲ့ေကာင္ေလးကိုသနားလို႔
၀င္မၿပိဳင္ဘဲ ' ပတ္စ္ ' ေပးခဲ့တာ
အဟုတ္ႀကီးထင္မေနနဲ႔။

ေခါင္းေပၚကပန္းသီးကို
မွန္ေအာင္ပစ္ႏိုင္႐ံုကေလးနဲ႔
သူ႔ကိုယ္သူ
ေလးသည္ေက်ာ္ႀကီး ၀ီလ်ံတဲ ဆိုပါလား
သနားတယ္။

အမယ္ ေရာ္ဘင္ဟု တဲ့
ဇနပုဒ္က ေတာပုန္းကေလးကမ်ား
ရာရာစစ
ေတာ္ရာမွာပဲသြားပစ္စမ္းပါကြယ္။

တကယ္ေတာ့
ေလာကမွာ ေလးစြမ္းအထက္ဆံုးဆိုတဲ့
သိဒၶတၳမင္းသားေတာင္
ငယ္ႏုစဥ္က
က်ဳပ္ျမားခ်က္ကိုေတာ့
လြတ္ေအာင္မေ႐ွာင္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဟုတ္ပါ့
ျမားနတ္ေမာင္ဆိုတာ
ဘယ္ေတာ့မွ အေပၚေထာင္မပစ္ဘူးေလ။ ။

/*
ဒီကဗ်ာေလးကိုေတာ့ ဖတ္ၿပီးၾကၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဟုတ္ကဲ့.. မင္းလူရဲ႔ အလြမ္းသစ္ ၀တၳဳထဲက ကဗ်ာေလးပါ။ ဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း သေဘာက်တာနဲ႔ အႀကိဳက္ဆံုးထဲ ထည့္လိုက္တာပါ။

အင္း... ျမားနတ္ေမာင္ကအေပၚေထာင္မပစ္ဘူးဆိုေပမဲ့ .....................
တည့္တည့္ႀကီးနဲ႔ တလြဲေတာ့ပစ္တတ္တယ္ ထင္တယ္။ အသက္ႀကီးလို႔မ်က္စိမႈန္ေနတာမ်ားလား။ ေနာက္.. ျမားတစ္စင္းတည္းကို ႏွစ္ေယာက္သံုးေယာက္အတြက္ သံုးတတ္ေသးလား။ အပ်င္းထူၿပီးမ်ား လိုက္ဖက္ေအာင္ ေသခ်ာမ႐ွာ မစဥ္းစားေတာ့ဘဲ ရမ္းသမ္းပစ္တတ္လို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ ပစ္စရာျမားကုန္တတ္တာလား။ အမ်ားႀကီးျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္ေနာ္။ အၿမဲတမ္းေတာ္ေနရင္ေတာ့ ဘယ္မွာအသည္းကြဲသီခ်င္း႐ွိဦးမွာလဲ။
ကၽြန္မအလွည့္က်ရင္လည္း ပစ္စရာျမားကုန္ေနပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရမလား။ ကၽြန္မကို မ်က္စိေမွာက္ၿပီး ႐ွာမေတြ႔ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ဆုေတာင္းရမလား။ သူရမ္းသမ္းပစ္ေနမွာထက္စာရင္ေတာ့ အပစ္မခံရတာက ပိုေကာင္းတယ္ေလ။ :D :) :P
*/

အပိုင္းအစမ်ား

2008-01-18T18:33:00.000+06:30

စိတ္မေကာင္းစရာ အေကာင္းဆံုးတစ္ခုကိုသိရတယ္။ စာဖတ္ႏိုင္တဲ့ႏႈန္း လံုး၀က်သြားျခင္းပဲ။ အရင္ကဆို စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ႏိုင္တာ။ ဖတ္လည္းဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခု ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး (၂)ႏွစ္ေက်ာ္မွာ စာဖတ္အားလံုး၀မရွိေတာ့တာသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ဆိုးသြားၿပီလဲ မသိလိုက္ဘူး။ ခုမွ ေသေသခ်ာခ်ာသိေတာ့တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁)လေက်ာ္ကတည္းကဖတ္ေနတဲ့ ျမသန္းတင့္၊ သုခၿမိဳ႕ေတာ္က ခုထိမဆံုးေသးဘူး။ ဖတ္သာဖတ္တယ္။ မသိဘူးျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဦးေႏွာက္ပဲပ်က္သြားတာလား။
ဒီတစ္ခုကိုေတာ့ ၀မ္းအနည္းဆံုးပါ။

စိတ္ေတြေလးတယ္။ သီရိေဂ်ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ အစစ္ျဖစ္မယ့္ေန႔ သီခ်င္းကိုပဲ တေန႔လံုး၊ တညလံုး ဖြင့္ထားမိေနတယ္။
ေငြၾကယ္စင္ေတြေႄကြေနတယ္။ ဒီလိုသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာကြယ္။ ....................................
ဒီအိမ္မက္မ်ား အစစ္ျဖစ္မယ့္ေန႔ကို။ .......................

ေနာက္.............
စိတ္ကလြဲရင္ အားလံုးသန္႔ျပန္႔ႏိုင္တယ္။ ဆိုတဲ့ Big Bag သီခ်င္းထဲက စာသားေလးကိုပဲၾကားေယာင္ျပန္တယ္။

ေခ်ာင္းဆိုးေနတာကလည္း ျပန္ကိုမေကာင္းေသးဘူး။ (၃)ပတ္ေက်ာ္ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ ဆိုတဲ့ ေၾကာ္ျငာကိုပဲ ေျပးေျပးျမင္ေနတယ္။
စာက်က္မယ္ဆိုတာလည္း မက်က္ျဖစ္ေသးပါ။